Z.O.Z. Who’ll Stop The Rain

Normaal gesproken zou het veel kouder zijn in januari met af en toe een bui natte sneeuw en een paar nachten nachtvorst maar deze januari dus niet.
Temperaturen die bijna lenteachtig aanvoelen met als gevolg regen. Mopperen we op de regen? Nee zeker niet. In de Achterhoek is het waterpeil nog steeds niet hoog genoeg.
Ondanks dat mag de regen van mij stoppen.

Wie stopt de regen? Creedence Clearwater Revival?
Nee zij ook niet want natuurlijk is niets wat het lijkt.
Who’ll Stop The Rain is een protestsong uit 1970 tegen de Vietnam oorlog. Een oorlog tussen Vietnam en de Verenigde Staten die miljoenen levens en gezichtsverlies voor de Verenigde Staten heeft gekost.
Destijds waren er veel protestsongs tegen de Vietnam oorlog. Boudewijn de Groot deed al eerder een boekje open over Mijnheer de President in 1966.
Regen zal dus nooit gestopt worden en alleen maar erger worden.

Creedence Clearwater Revival – Who’ll Stop The Rain?

Een fijn Zwijmelweekend.

Meer Zwijmels op zaterdag luisteren klik dan op Melodyk.nl

Dorenweertsepad – Klompenpad

Waar zullen we gaan wandelen? Meestal lopen we hier 3 straten verder het bos in maar deze keer wilden we wel wat anders.
Even zoeken in het boekje van Klompenpaden en we beslisten om het Dorenweertsepad te wandelen. Voor ons ongeveer 15 km. rijden naar Kasteel Doorwerth waar één van de startpunten is.
Kasteel Doorwerth wordt al beschreven in 1260. Het kasteel was is gebouwd op een oeverwal langs de rivier de Rijn.
Hoog en droog zodat de Rijn goed in de gaten gehouden kon worden. Waarom in de gaten houden? De dreiging van overvallers en oorlog was altijd aanwezig maar zo hoog en droog kon de scheepvaart ook in de gaten gehouden worden met als doel tol te heffen.
Het geld moet tenslotte wel ergens vandaan komen om te leven en overleven.

Kasteel Doorwerth kent een lange lijst van inwoners en vernielers. Oorlogen zorgden voor de nodige verwoestingen waardoor het steeds herbouwd en verbouwd moest worden.
Nadat bij de Slag om Arnhem het kasteel weer eens verwoest was begon Vereniging Doorwerth aan de wederopbouw van het kasteel en werd het voltooid door Stichting Geldersche Kasteelen.
De restauratie heeft 36 jaar geduurd. Het kasteel is nu te bezichtigen en kunnen er evenementen gehouden worden. Het kasteel leent zich ook uitstekend als trouwlocatie.

De tocht is 13 km. lang maar is in te korten tot 8 km.
Wij vertrokken vanaf het kasteel en banjerden eerst door de uiterwaarden om later richting de oeverwallen te lopen.
Landgoed Duno (van de Dunlopfabriek) Heveadorp, uitzichtpunt de Hunnenschans, uitzicht toren de Boersberg, grafheuvels en steeds die Rijn weer waar je op uitkijkt.
Een verrassende wandeling met veel mooie en interessante plekken en uitkijkjes waar je geen genoeg van kunt krijgen.
In de zomer als de rododendrons, azalea’s en de weideranden in bloei staan is het Dorenweertsepad nog veel mooier. Wij willen hem dan zeker nog een keer lopen.
Het wandelpad heeft wel een aantal hoogtemeters verschil. Eén keer was er een flink klimmetje, kort maar krachtig. Ondanks die paar klimmetjes is dit pad echt de moeite waard. Wat mij betreft een aanrader.
Neem wel even de tijd voor deze tocht. Denk niet 13 km. die jaag ik er even doorheen want er is zoveel te zien. Tempo maken is er beslist niet bij.

De tocht is te combineren met het Hartensepad, het Molenbeeksepad en het Rosandapad.

Wil je meer weten over dit pad kijk dan op Dorenweertsepad/Klompenpaden

Let wel even op of het restaurant open is en neem eventueel zelf je koffie mee.

Informatie:
Landgoed Duno
Kasteel Doorwerth
Dorenweertsepad – Klompenpaden

Traditie?

Een nieuwe traditie geboren? Hoe vaak moet iets zich herhalen of hoeveel jaren moet  een feestje zicht herhalen voordat het een traditie is? De antwoorden blijf ik u nog even schuldig maar het lijkt wel een traditie te gaan worden.
In het begin van januari op de valreep nog even de Lichtshow van Ouwehands dierenpark zien en voorafgaand de hele dag in de dierentuin vertoeven.
Reken maar dat het weer een gezellig weerzien was. Dit jaar ben ik niet mee geweest naar de lichtshow in de avond maar volgend jaar plan ik mijn bezigheden zeker anders zodat ik de avond ook mee kan.

Op de afgesproken tijd stonden we op de parkeerplaats en na de hartelijke begroetingen met Melody, Daphne en Cincia trokken we gezamenlijk het park in. Eerst koffie natuurlijk, camera’s tevoorschijn halen, instellen en het park in.
Melody en Daphne weten in elk dierenpark uitstekend hun weg te vinden dus wij houden enkel die 2 in de gaten en onze camera en het komt vanzelf goed.

DSC03007 (Small)

Fotograferen, praatje maken met de oppassers, koffie drinken en een hapje eten. De dag was zo voorbij. Zeker nu ik de avond niet mee deed. Half 4 werden de dag gasten verzocht om het park te verlaten waarna de dames mij uitgeleide deden richting de uitgang.

Genoten hebben we weer en het gaat zeker een vervolg krijgen volgend jaar.
De datum staat nog niet vast maar daar hebben we nog wel even tijd voor en misschien ben jij er dan ook wel bij.

Zin om ook mijn foto’s te bekijken?
Klik dan HIER

Z.O.Z. Misty

Afgelopen dagen is het naast regenachtig ook flink mistig geweest. Mooie foto’s kwamen langs op enkele blogs. De dames en heren hebben er wel wat voor over gehad om deze foto’s te kunnen maken. Zelf kom ik slecht de deur uit met mistig weer.

Om het goed te maken bedacht ik om dan maar muziek over mist te laten horen.
Als eerste kwam ik daar Jala Heywood tegen. Jala stond al op mijn lijstje om eens te horen en haar lied past min of meer wel bij deze gelegenheid.
Jala zingt een oud nummer gecomponeerd door Erroll Garner. Misty was binnen en buiten de jazzwereld zeer populair ondanks dat het nooit een nummer 1 hit is geworden.

Jala vertolkt het liefdeslied als een professional . Een klein pubermeisje die al precies lijkt te weten waarover ze zingt. Femme Fatale? Nee hoor, gewoon een schatje.

Jala Heywood & Mike Boddé  – Misty

Een fijn zwijmelweekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij

Samen op Pad

Gisteren zijn we voor de 2e keer met Samen op Pad wezen wandelen. De Stichting Samen op Pad bestaat al sinds 2006 en is min of meer ontstaan door een verjaardagsfeestje.
Samen op Pad in zijn huidige hoedanigheid bestaat sinds juni 2014. Wil je meer weten over het ontstaan van SOP klik dan HIER

Bijna iedere week wordt op de woensdag een wandeltocht georganiseerd. Vaak zij de tochten in het midden van het land maar met regelmaat worden tochten in andere regio’s gewandeld. De 2 keer dat wij er waren was de groep rond de 100 man groot. Een grote groep maar beslist niet te groot of ongezellig.  Het aantal kilometers dat gelopen wordt is altijd rond de 25 km. Niet te veel maar lang genoeg om alleen een rondje om de kerk te lopen en meer te ontdekken van de omgeving.

Aan de kop van de groep lopen diegene die de tocht uitgezet hebben lopen, bij de staart van de groep lopen ook weer een aantal van de organisatie om alles bij elkaar te houden. Het tempo is ongeveer 5 à 5,5 km. per uur. Dat lijkt snel maar in de praktijk blijkt dat erg mee te vallen. In een groep wandel je al snel mee, gaat vaak vanzelf.

In december vertrokken we vanuit Veenendaal en was de tocht voornamelijk door het bos. Ik heb het al eens eerder genoemd, 25 km. door het bos is voor mij te veel. Nou ja niet te veel wandelen maar enkel bos vind ik een saai. Dat neemt niet weg dat anderen 25 km. door het bos weer wel fantastisch vinden.

Gisteren vertrok de groep vanuit Huizen en wandelden we door bos en heide richting Laren, Blaricum en weer terug richting Huizen.
SOP heeft een prachtige website waar interessante weetjes over deze tocht vermeld staan maar ook over aankomende tochten.

Gisteren dus de 2e keer dat we meewandelden en het begint al een beetje te wennen.
Al snel aan het begin van de tocht kwam Jeanette naast me wandelen om een praatje te maken. Wandelen, hardlopen, fietsen, tennissen we hebben al onze oude en nieuwe sportpassies door gesproken wat erg gezellig was.
Wil je even niet praten dan kan dat natuurlijk ook. Mijn man en ik zijn niet zulke hele grote praters en dan laten de wandelaars je ook lekker met rust.

Vuurtje stoken en vuurwerk

Ik geef het toe. Ik ben altijd een stoker geweest, van jongs af aan al. Vuurtje stoken en dan lekker zitten porren en poeren in het vuur. Net zolang prikken en klieren totdat het vuur hoog oplaaide en ik er zelf bang van werd.
Opa en oma hadden een hele grote diepe tuin en daar was altijd wel plek om een vuurtje te stoken. Opa deed het ook dus kon ik dat ook wel. Vroeger werd er van tijd tot tijd een vuurtje gestookt om overtollig tuinmateriaal te verbranden.
Er verdween wel meer dan tuinmateriaal in het vuur maar ach wie maalde daarom?
Eigenlijk kun je dus wel zeggen dat ik dat vuurtje stoken van opa geleerd heb.

Na vuurtje stoken kwam later vuurwerk afsteken. Vuur is vuur ook van vuurwerk. Sterretjes hadden koudvuur, het kon echt geen kwaad.
Onzin natuurlijk maar zo werd het wel gebracht toen. Pak zo’n sterretje maar eens bij de brandende kant vast dan piep je wel anders. Zo hielden wij kinderen elkaar voor dat vuurwerk niet zo erg was. Kinderspel eigenlijk.
Matjes minirotjes die we uit elkaar haalden en dan met een sigaret van opa of de sigaar van mijn vader aanstaken. Astronauten, voetzoekers, vuurpotten en later duizendklappers. Vuurpijlen vond ik wat minder omdat ze toen al duur waren en ik ze onbetrouwbaar vond. Vuurpijlen wilden nogal eens onverwachts de verkeerde kant op gaan.

Vergeleken met tegenwoordig stelde het vuurwerk van toen niet veel voor. Natuurlijk gebeurden er ongelukken mee maar voor mijn gevoel minder ernstig dan in deze tijd.
De grootste problemen ontstonden toen vaak door het carbid schieten. Daar ging het nog wel eens goed mis. Rondvliegende deksels van melkbussen die mensen raakten en soms doden veroorzaakten.

Mijn vuurwerkpassie heeft lang geduurd en is nog maar sinds een paar jaar gedoofd. De laatste keer dat ik vuurwerk heb afgestoken was zo’n zielige vertoning. De prijzen waren toen al exorbitant hoog waardoor ik bewust koos wat ik gebruiken wilde om de kosten niet te hoog op te laten lopen. Met als gevolg dat het er niet uit zag, in een mum van tijd was het op en voorbij. In de lucht kijken naar het uren durende vuurwerk wat de rest van ons dorp afstak was het enige wat er voor ons overbleef.
Een passie en € 75,– armer keerden ik terug naar huis.

Dat jaar betekende het einde van mijn vuurwerk tijdperk. Genieten van andermans vuurwerk bleef ik doen en vond dat een traditie als deze niet maar zo op de schop mocht. Je moet de mensen niet overal over willen betuttelen.
Vuurwerk gebruiken om hulpverleners mee te bestoken begon ondertussen aardig in zwang te raken maar ik dacht dat de mensen wel tot bezinning zouden komen.
Ik bleef in de goedheid van mensen geloven.

We weten beter inmiddels. Het aantal slachtoffers ten gevolge van vuurwerk is weer gestegen. Geweld tegen hulpverleners is toegenomen en de roep om het vuurwerk te verbieden groter dan ooit.
Voor mijn gevoel is er een grens bereikt, een grens die eigenlijk al veel te lang overschreden is.

P.s. Vuurtje stoken doe ik al jaren niet meer dus wees niet bang dat hier een
blogger voor pyromaantje speelt.

 

Z.O.Z. Pastorale

Nee, niet de Pastorale van Ramses Shaffy en Liesbeth List maar van Ludwig van Beethoven.
Dit jaar, 2020 is het 250 jaar geleden dat Beethoven (1770 – 1827) geboren is en dat moet herdacht worden.
De hele muziek wereld grijpt de 250e verjaardag van Beethoven aan om hem te eren en zijn muziek uit te voeren. Het meest opmerkelijke over Beethoven is dat hij de laatste 10 jaar van zijn leven volledig doof was maar ondanks zij doofheid muziek bleef componeren. Muziek die toen te ingewikkeld werd gevonden maar nu als revolutionair bestempeld wordt.
Tijl Beckand heeft al een programma aan Beethoven gewijd waarin o.a. die doofheid uitgebreid aan de orde kwam. Tijl beloofde bovendien in dit programma de 9e symfonie van Beethoven te zullen gaan dirigeren. Deze 9e symfonie heeft Beethoven gecomponeerd toen hij al volledig doof was.
Het dirigeer talent van Tijl Beckand zal in een 6 delige serie over Ludwig van Beethoven uitgezonden. De serie start 28 november 2020. Nog even geduld dus.

De 9e van Beethoven gaan wij nu niet luisteren maar wel Symfonie nr. 6, de Pastorale.
Volgens mij kent bijna iedereen de Pastorale van Beethoven. De muziek wordt vaak gebruikt bij reclame, films e.d. Het kan haast niet anders dan dat je hem wel eens gehoord hebt.

De Pastorale is van oorsprong herders poëzie vanuit de Klassieke oudheid.
Herdersspel, herdersroman, herderstoneelstukken, lieflijke, niet geheel realistische voorstellingen van het landleven.
In de 17e eeuw kwam de belangstelling voor deze herderspoëzie terug en is weer door dichters en schrijvers opgepakt. De muziekwereld wist er ook wel raad mee en zo ontstond de Pastorale van Ludwig van Beethoven.
Toen hij de Pastorale schreef 1802 – 1808 woonde hij in Wenen waar hij misschien verlangend naar het (geïdealiseerde) landleven buiten de stad keek.

Ludwig van Beethoven – 6e Symfonie – de Pastorale

Een rustig 1e Zwijmel weekend in het nieuwe jaar

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij 

Inlichtingenbronnen:
Voor de nauwkeurige cijfers, Wikipedia
en de Gelderlander