Flip & Flop staan oog in oog met …….

Hallo
Zijn we weer, moet je nou es luisteren.
Een paar weken geleden waren we (weer) op stap naar Vaals. Zijn we in die groeve geweest, die Enci groeve weet je nog?
Twee dagen later mochten we weer mee op stap net als onze vrienden. Ja, ja we hebben ook al vrienden gemaakt daar in de schoenenkast in de keuken.
Hebben jullie ze niet zien staan? Ze stonden vlak naast ons op de foto van vorige keer.
Soms staan ze boven ons en dan staan wij weer bovenin de kast, het wisselt nogal eens. Bovenop de kast staan we eigenlijk nooit. Enig idee hoe ze heten die vrienden? Go & Out, heeft iets met outdoorschoenen te maken denken wij.
Ook al van die rare namen, maar goed gezellig zijn ze wel, dat scheelt dan wel weer.

Goed wij erop uit met z’n vieren. Naar Luik. Liegé in Belgium. Zover waren we nog nooit geweest. We leken wel een kleuterklas, opgewonden en uitgelaten als een stel kleine kinderen dribbelden we naar de auto.
Eerst een uurtje zitten voordat we er waren en geloof het of niet. We werden van elkaar gescheiden. De jongens bij de jongens en de meisjes bij de meisjes, kinderachtig hoor. Maar na dat uurtje mochten we weer los. Eerst door zo’n vieze stinkende parkeergarage. Een stuk of 6 trappen naar boven maar toen stonden we ineens recht tegenover de Sint Paulus Kathedraal in Luik. Beetje jammer maar de Kathedraal was bijna helemaal ingepakt, zijn ze hem aan het renoveren. Volgens ons zijn ze bijna overal kerken en torens aan het renoveren. Hoeveel van die lakenpakketten we al gezien hebben rondom kerken, niet te tellen.
Toch wilden we daar wel gelijk een kijkje gaan nemen. Wat denk je? Moest er eerst geplast worden door Madam en Monsieur. Nou dan weet je het wel.
Loop je maar een beetje rond te dolen voor ze een koffietent hebben gevonden en dan mag je weer naar beneden naar zo’n stinkend hol. Toiletten zitten vaak op de gekste plekken verstopt. Oké het viel deze keer wel mee maar wij hebben het er niet zo op hoor,  op die wc’s.

Koffie gedronken, geplast en vooruit met de geit. Maar niet naar die Kathedraal, wij nog even in conclaaf met Go & Out of we onze stem moesten verheffen tegen Madame en Monsieur maar dat hebben we bij nader inzien toch maar niet gedaan. Gewoon volgen was het advies. Oké, volgen dus. Hier een straatje in, daar een straatje uit en maar lopen. Kerkje hier, binnenplaatsje daar. Winkeltje zus, boulangerietje zo. Snuf, snuf, daar rook lekker bij die boulangerie. Vers gebakken brood ruikt toch heel anders dan die stinkende uitlaatgassen in een parkeergarage.

En toen stonden we ineens bij Montagne de Bueren. Zijn jullie daar wel eens geweest? Magnifiek zeg. Prachtig maar wel hoog hoor. 374 treden hoog met een hellingsgraad van 28%. En wat denk je? Ja natuurlijk, die trappen moesten beklommen worden. Nou kom maar op. Wij waren alleen benieuwd of Madame en Monsieur het wel halen konden. Vooral Madame heeft er nog wel eens moeite mee, met trap lopen dan.
Maar geen getreuzel, lopen en wel in stijgende lijn.

Go & Out voorop, zoals het stoere mannen betaamd. Anne er achteraan. Ze nam iets meer rust dan Monsieur maar ze zette door, zonder protest. Een beetje hijgend geluid boven ons maar we liepen als een speer.
En toen kwam het. Ik zag het al aankomen, wilde Flop beschermen, mijn handen voor haar ogen houden. Maar dat lukt natuurlijk niet als je door moet.
En toen stonden we ineens stil. Precies daar waar ik niet wilde staan. Om Flop te beschermen, ze is nog zo jong weet je. Maar het was al te laat. Recht voor ons, oog in oog met twee fallussen. Krachtig, mannelijk en recht van lijf en leden. En zoals ik al dacht, Flop ging bijna van haar graadje. Lijkbleek staarde ze ze een voor een aan. Gelukkig deed Anne een paar stappen terug maar wat bleek, nam ze foto’s van die dingen. Ook dat nog. En toen stonden we er weer recht voor. Getver, wie gaat daar nu staan en wie zet die dingen daar nou neer? Gelukkig stonden we er daarna niet lang meer, eindelijk mochten we weer verder. Flop nog een beetje bleek om de neus klommen we verder omhoog. Bovenaan hadden we een poosje tijd om rond te lummelen en bij te komen van de schrik. Alles aan Go & Out verteld want die hadden natuurlijk niets gemerkt van dat relletje. Go & Out stonden erbij te kijken van, waar maken jullie je druk om?
Zo bijzonder is dat nou toch ook weer niet.
Nou nee voor hun misschien niet maar voor ons dit niet echt dagelijkse kost.P1120908 1

Rudi Vrankx

Afgelopen zondag kwam de Belgische Rudi Vrankx bij Podium Witteman vertellen over zijn werk als oorlogsverslaggever in diverse conflictgebieden.
Een moedige man die zelf nogal laconiek doet over het gevaar wat zijn werk met zich meebrengt.
Rudi trekt zich vooral het lot van de slachtoffers in conflictgebieden aan en doet daar ook verslaglegging van.

Rudi Vrankx heeft de ‘Carnegie Wateler Vredesprijs’ gewonnen voor zijn project in Mosul, Iraak. Daar ontdekte hij een totaal verwoeste muziekschool aan. Kapot geschoten door IS. Hij trok zich het lot van de muziekstudenten zo aan dat hij een inzamelingsactie is gestart om nieuwe instrumenten voor deze muziekschool aan te kunnen schaffen. (De Belgische lezers zullen dit vast wel weten)
Het lukte hem om 120 muziekinstrumenten te kopen en af te leveren bij de muziekschool in Mosul.
In de reportage gemaakt door Rudi Vrankx over deze muziekschool in Iraak zag je muziekstudenten op de puinhopen van hun school zitten en muziek maken met de nieuwe instrumenten. Rudi zat erbij toen de studenten dit lied inzetten, het trof hem en moest even een brok in zijn keel wegslikken. Hier doet hij het allemaal voor.
Midden op de puinhopen maken de jongeren muziek en zingen over vrede, hoop en liefde. Met zachte stem werd dit mooie lied ingezet.
Muziek verbroedert en verbindt. Toch denkt nog lang niet iedereen zo over muziek, jammer genoeg.

Elvis Presley – Can’t Help Falling in Love

 

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio of klik 

Vleugels

De derde schrijfuitdaging van Schaap Schrijft is ‘Vleugels’
De opdracht wordt om de 14 dagen op zaterdag gegeven.
De enige regel is schrijven of dichten over de opdracht met maximaal 150 woorden gebruiken. (exclusief titel)
Wil je meer verhalen lezen klik dan hier

 

Het huis van onze moeder wordt gerenoveerd door de Woningstichting. Zo goed als alles staat op zijn kop. Omdat ze dit niet alleen meer aankan helpen mijn zus(je) en ik haar met leegruimen, opruimen en de spulletjes weer terug zetten op zijn plaats. Naast ons eigen huishouden redderen we het huishouden van onze moeder. Ik fiets en vlieg als een dolle door ons dorp, vlieg trappen op en af. Zorg dat het thuis en bij haar zo gladjes mogelijk loopt. Ik herken het gevoel te vliegen, opgezweept door de adrenaline in mijn lijf blijf ik bezig, neem razendsnel beslissingen en handel erna. Net als meer dan 35 geleden toen ons gezin door gezondheidsredenen van onze oudste dochter in zwaar weer zat. Moeder vloog toen met ons mee en redderde haar huishouden en een stuk van dat van ons. Moeder lukt het niet meer maar heeft wel haar vleugels doorgegeven aan ons.

Was dat nou??? (2)

DSC05323

Ongeveer een jaar geleden begon het. Ineens stonden deze lichtgroene, ja wat waren het eigenlijk, buizen, in het bos? Vreemd, maar voordat het goed tot ons doordrong waren we er fietsend al aan voorbij.
In het voorjaar, het begin van het wandelseizoen, stonden er nog meer van dit soort herdenkingsplekken of was het abstracte kunst in het bos. Vreemde plek, middenin het bos. Het zag er niet uit, daar waren we het samen wel over eens.

Vragen werden er gesteld in de krant. We zijn zelf maar eens op onderzoek uit gegaan. Ondertussen kun je het zien wat het is. Het is zo eenvoudiger.

 

Aanplant van jonge bomen. Op de middelste foto is de dennenboom in wording al goed te zien.

Vedro con mio Deletto – Vivaldi

Voor de tweede keer heb ik deze aria opgeslagen in WordPress als Zwijmel op Zaterdag. Nu moet hij dan maar een keer geplaatst worden.

Het gaat om een liefdes aria uit de opera Giustino van (alweer) Antonio Vivaldi, geschreven voor het carnavalsseizoen in Rome. Waarom Vivaldi zulke mooie liefdes aria’ s schreef begrijp ik niet helemaal. Zou het komen omdat hij als priester de liefde moest ontberen? Het Cum Dederit is ook zo’n mooie liefdes verklaring.

Waar ik in het bijzonder van gecharmeerd ben is de muziek die de countertenor begeleidt. In korte strijken worden de violen en cello bespeeld (staccato) alsof je het hart van de liefde kloppen hoort. Ritmisch, kort, snel en vol van verwachting.

De aria wordt gezongen door de Franse countertenor Philppe Jaroussky. De vrouwelijke aria’s werden vroeger door castraten gezongen omdat vrouwen niet geacht werden in het openbaar te zingen. Gelukkig mogen vrouwen nu wel zingen en zijn er geen castraten meer. Diverse rollen worden veelvuldig door countertenors vervuld. De meningen mogen dan verdeeld zijn over de stem van een countertenor maar ze zijn er, de een zingt mooier dan de ander. Je houdt ervan of je verafschuwt het.

Vedro con mio diletto van Vivaldi

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij Irispapilio

Bucketlist

De tweede schrijfuitdaging van Schaap Schrijft is ‘Bucketlist’
De opdracht wordt om de 14 dagen op zaterdag gegeven worden.
De enige regel is schrijven of dichten over de opdracht met maximaal 150 woorden gebruiken. (exclusief titel)
Wil je meer verhalen lezen klik dan hier

Onschuldig aanblik
Een wit vel met wat letters
Hartenwensen op papier
Haast is geboden
Zodra de dood zich aandient
hopelijk alles gedaan

City Walk Amsterdam

Zaterdag 20 oktober was de 5e City Walk van Amsterdam alweer. Voor ons was dit de 2e keer dat we meegelopen hebben en waarschijnlijk niet de laatste keer.
De vorige keer hadden we voor een lange tocht gekozen maar dit keer moest het de korte tocht worden. Unaniem gekozen door de wandelaars van onze wandelclub.
Ze wilden meer van de stad zien en niet erbuiten om lopen. Wij waren het daar roerend mee eens.

We hebben vrij lang over de tocht gedaan want genieten van de wandeling was het hoofddoel. Alles zien en beleven daar ging het om. Het was prima wandelweer, veel te zien onderweg en koffie met gebak in overvloed. Had je het even gehad dan was er altijd wel een terras in de buurt waar je plaats kon nemen om wat te nuttigen. Dat is wel een heel groot voordeel van wandelen in de stad.
Helaas waren ze niet in elk café of terras voorbereid op de grote drukte die een wandeltocht met zich meebrengt. Beetje slecht ingeschat, gebak op en het bereiden van koffie met één machine wat maximaal 5 minuten duurde voordat de kom vol was. Ja als je dan met 15 man aankomt duurt het veel te lang.
De ober kwam zich excuseren, het zou nog 10 minuten duren voor de eerste koffie door kwam. We hebben de alles maar geannuleerd, volgens mij was hij er blij mee, opgelucht dat we weer gingen.

We belandden toen op het Rembrandtplein in een café voor de koffie en daar hadden ze het prima voor elkaar. In sneltreinvaart stond de koffie en het gebak voor ons. Het appelgebak was zelfs nog wat lauw. We werden daar verwend en op onze wenken bediend. Hoe fijn kan dat zijn.

Een heel groot gedeelte van de Amsterdamse binnenstad hebben we gezien. Rijksmuseum, de Dam, Paleis op de Dam, door de Jordaan, door de Rosse buurt, het Vondelpark. Hoogtepunten in de route? Voor ons was de hele route een hoogtepunt. Terug naar het Olympisch stadion was de route iets minder mooi maar daar ontkom je niet aan. Hoe langer een route, des te meer mindere stukken er tussen zitten.

De lengte van de route’s variëren van 12 km. tot en met 33 km. Voor diegene die eigenlijk ook wel wat van Amsterdam willen zien dan is 12 km. misschien een optie om volgend jaar te gaan doen. Zoals ik al aangaf, overal kun je een rustpauze inlassen en doordat er zoveel te zien is gaat wandelen (vaak) nog ongemerkt ook.
Wil je 33 km. lopen dan moet je er toch wel rekening mee houden dat je van Amsterdam Centrum wat minder zult zien. Maar dat vindt je dan waarschijnlijk ook niet zo heel erg.

 

The Mamas And The Papas

Dit keer was er een verzoek voor de Zwijmel op Zaterdag en wel muziek uit de jaren 60 van vorige eeuw. Ik hoop dat er veel bloggers mee doen aan dit verzoek. Wat ik me er nog van herinner aan de muziek uit die tijd is dat het vaak heerlijke meezing muziek was. Niet moeilijk, goed te verstaan en in now time mee te zingen.

California Dreaming was zo’n plaatje. Lekker mee jubelen en je zag direct voor je waar ze het over hadden. Mijn fantasie sloeg er maar van op hol, ik wilde reizen als ik later groot was. Reizen heb ik gedaan en doe ik nog maar Californië heb ik (nog) nooit gezien.
Is dat erg? Nee zeker niet, dromen is ook fijn net als het horen van de dream van The Mamas and The Papas.

The Mamas and The Papas – California Dreamin

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio

Flip en Flop

Hallo.
Weten jullie nog wie wij zijn?
Anne heeft zo’n 14 dagen geleden voor het eerst over ons geschreven.
De schrijfopdracht van Schaap Schrijft, die, weet je nog?
Best aardig verhaal over hoe we bij haar ingetrokken zijn.
Na een behoorlijk lange pas sessie werden we goedgekeurd en mochten we op de fiets mee naar haar huis.

Voordat we op ons nieuwe plekje plaats mochten nemen kregen eerst een douche. Zo’n stinkende vieze douche waarvan het schuim in je veters blijft zitten. Om ons waterdicht en vuil afstotend te maken. Gore troep hoor, maar het belooft wel wat voor de toekomst denken wij. Wat staat ons in ‘s-hemels naam nog te wachten?
Nadat we uren buiten hebben staan luchten mochten we eindelijk in de kast.
Wennen was het daar, want we staan tussen de alledaagse schoenen en zo alledaags vinden wij onszelf eigenlijk niet. Goedkoop zijn we allerminst en we komen  overal en zien vaak veel van de wereld. Hoezo alledaags dus?

Bij nader inzien is het toch wel een mooi plekje hebben we ontdekt. Middenin de keuken. Een schoenenkast in de keuken, wel eens van gehoord? Samen met een aantal  alledaagse verre neven en nichten.
Mooi plekje want vandaar uit kunnen we alles goed zien en horen.
Iedereen komt daar langs als ze binnen komen of weggaan. Gesprekken vanuit de woonkamer kunnen we bijna woordelijk verstaan en in de keuken wordt ook wat afgeklept zeg. Wat kunnen die lui ratelen zeg.

Ondertussen hebben we ook een naam gekregen. Flip en Flop, zijn we eigenlijk niet zo blij mee. Volgens ons zijn dat slippers met van die hele hoge zolen. Zulke zolen hebben wij echt niet, lelijke dingen. De fantasie zal haar wel in de steek hebben gelaten toen ze onze namen bedacht.

Uiteindelijk zijn dus best tevreden met onze nieuwe plek. We denken hier wel avonturen te gaan beleven. We zitten eerste rij terwijl horen en zien ons af en toe vergaan. Bovendien zijn we al diverse keren uit de kast gekomen om met Anne te wandelen. Die namen Flip en Flop wennen ook wel weer.
Nou tot ziens dan maar en hopelijk zien jullie ons snel terug met één of ander sappig verhaal. Groetjes.

DSC_0015