Een verre van ontspannen tocht (dl.1)

Afgelopen zaterdag deed ik een oproepje bij onze wandelclub of er iemand met mij mee wilde wandelen. De tocht op de agenda was ingekort en er moest ter plaatse om 5 uur gestart worden. Tel daar nog eens ruim een half uur autorijden bij op en ik had al helemaal geen zin meer om te gaan. Met routes rondom mijn huis en diverse lengtes was het een makkie om zelf te gaan wandelen, maar deze keer liever niet alleen.

Eén dame reageerde. Ik beloofde haar een mooie route door het bos i.v.m. met de hitte inclusief wild spotten als we om 6.00 uur bij mij thuis vandaan vertrokken.
Daar had ze wel zin in en wilde graag rond de 30 km. lopen gaf ze aan.
Prima, de verwachtte temperatuur lag rond de 33° worden, geen weer om je meer dan nodig was uit te sloven.

5.45 uur stond ze voor de deur met een big smile op haar gezicht een rugtas vol proviand en enorm veel zin om te gaan.
Mijn zin om te gaan was al groot maar bij het zien van haar verwachtingsvolle gezicht spoot mijn zin met een flinke dot omhoog.
Ik stond praktisch klaar dus we vertrokken direct. Geen koffie vooraf zoals we dat normaal gewend zijn want dat zou alleen maar sanitaire stops opleveren.

Zoals je dat van vrouwen kunt verwachten vertrokken we al kwebbelend richting het bos. Toen we in het bos aankwamen wilde ik niet onvriendelijk zijn en vragen even niet meer te praten. De beesten in het bos schrikken nu eenmaal van mensen en nemen direct de benen als ze iemand zien of horen. Weg wild, niks meer te zien. Best jammer.
Maar het probleem werd vrij snel opgelost.  Mijn wandelmaatje hoorde wat ritselen en zag een vos scharrelen. Ze stond ter plekke stil en er kwam geen woord meer over haar lippen. Wauw een vos, wij stiekem een stukje terug gelopen om te kijken waar de vos gebleven was maar hij was er al vandoor.
Stilletjes spiedend en voort ploegend door het mulle zand trokken we verder. Een paar kilometer verder stond warempel een ree naar ons te kijken, de ree had ons eerder gespot dan wij haar. Doodstil stond ze ons aan te kijken en bleef lange tijd staan. Ze stond vrij dichtbij en maakte geen aanstalten om te vertrekken waarop ik het waagde het fototoestel uit mijn broekzak te halen.
Dom, dom, dat had ik niet moeten doen. Als een speer ging ze er vandoor. Ik zei geen woord maar een simpele beweging en ze stoof al weg.
Inmiddels hadden we al zoveel wild gezien dat de monden vanzelf weer open gingen. De woorden buitelden over elkaar heen, zo druk waren we elkaar aan het vertellen wat we gezien hadden.

Verder weer, de weg over en de heide op. Op de hei vlogen de zwaluwen vlak voor ons en langs ons heen. Zoekend en happend naar insecten die wij door daar te wandelen op lieten vliegen. Ze bleven ons begeleiden tot we het volgende bos weer in liepen.

Na een kleine rustpauze in een trekkershut zetten we onze tocht voort. Links de bosrand en rechts langs een weiland. Wat er in het weiland leek enkel gras te staan.
Plotseling vloog er een buizerd vanuit het gras over ons hoofd en belandde met een sierlijke sprong in een boom een paar honderd meter bij ons vandaan.
Tjonge ook die konden we aan ons lijstje van gespot wild toevoegen. Speurend wandelden we weer verder.
Hier en daar ritselden een paar muizen voor ons over het pad maar het leek erop dat dit voorlopig het enige zou zijn wat we nog te zien kregen.

Tevreden over onze lijst gespotte dieren klepten we weer vrolijk verder tot dat we het bos weer uit liepen en op een open veld terecht kwamen.
Wat we daar voor ons op zagen doemen boezemde ons toch wel enige angst in.
Zonder een woord te spreken vertraagden we onze tred en werden we muisstil.

Lees over een paar dagen wat we daar tegen kwamen.

P1160358 (Small)

24 reacties op ‘Een verre van ontspannen tocht (dl.1)

  1. ha die AnneMarie
    leuk blog . goed en spannend geschreven 🙂
    ja ik herken het kwebbelen onderweg , als collega kwebbel weer eens mee gaat hihi
    en ook het er vandoor gaan van wild als ze ook maar denken een camera te zien hihi
    ja wat zagen jullie daar , ik hoop toch echt , dat het geen jagers waren
    fijn weekend groet

    Liked by 1 persoon

  2. Was het een wolf?
    Een hert met een groot gewei?
    Een groot everzwijn?
    Of een grote roofvogel?

    Verder gaat mijn fantasie niet. Ik kan niet wachten tot het zondag is. Pfff…….

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s