En het avontuur was nog niet voorbij (3)

Het volgende restaurant was gelukkig wel open.  Koffie met appeltaart.
Even onze telefoon checken en dan genieten van het lekkers voor onze neuzen.
Tijdens de koffie bespraken we het vervolg van onze tocht. Liefst in de schaduw want de temperatuur begon aardig op te lopen en we hadden nog minimaal 15 km. te gaan.
Ik wist nog wel een route door het bos dat rechtstreeks naar ons doel zou lijden en waar we in de schaduw konden lopen.

Afrekenen en snel er weer vandoor. Het pad waar ik over wilde was snel gevonden. Hekje door en paadje volgen. Oeps het pad was sinds vorig jaar behoorlijk onbegaanbaar geworden. Takken van bramenstruiken aan de kant houdend vervolgden we onze weg. Het pad bleef vrij onbegaanbaar maar het was wel degelijk een pad (geweest). Toch maar verder wandelen. Hé, daar stond een uitkijkpost, die had ik vorig jaar niet gezien. Verkeerde afslag genomen?
Aan de zon te zien en aan het geluid van de Oude Rijksweg N224 te horen liepen we in de goede richting. Pad toch maar blijven volgen.

En toen stuitten we op een manshoog hermetisch afgesloten hek. Aahh nee hè. Wat nu? Het hek was gelukkig niet met prikkeldraad overspannen zodat we er makkelijk overheen konden klimmen.
Aan de andere kant van het hek waren de paden wel begaanbaar en stonden er zelfs bankjes. Het leek wel een park, wij als wandelaar zouden daar beslist niet opvallen.
Mijn wandelmaatje gaf niet aan niet over het hek te willen klimmen dus ik stapte met één voet in het gaas, met de andere op een paal, eerste voet erbij en springen maar. Gelukt ik stond aan de andere kant van het hek.
Nu was mijn wandelmaatje aan de beurt. Zij gaf mij, heel verstandig eerst haar rugzak aan en zette toen ook haar voet in het gaas en de andere op de paal, eerste voet erbij en liet zich daarna voorzichtig naar beneden glijden. Toppertje. We stonden allebei aan de andere kant van het hek.

Toen we verder wandelden bleken we op het terrein van een manege beland te zijn. Beetje timide liepen we het terrein over bang dat iemand ons aan zou spreken en vragen hoe wij daar gekomen waren. Gelukkig, de mensen die we tegen kwamen groetten ons vriendelijk en onze onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon, die overigens al flink heet begon te worden.

Zoekend naar de uitgang wandelden we verder. Van de manege liepen we het volgende terrein op en kwamen er achter dat we bij ‘Bio vakantieoord’ terecht waren gekomen. Ook daar moesten over het terrein om op reguliere weg aan te komen. Eindelijk, we waren weer op een normale weg beland. Vanaf de Wekeromseweg zijn we via landgoed Warnsborn richting Schaarsbergen gewandeld. Daar vandaan konden we in één rechte lijn richting het centrum van Arnhem lopen.

In het centrum van Arnhem hebben we een terrasje aangedaan om bij te tanken waarna we er snel weer vandoor wilden om zo veel mogelijk hitte te ontlopen.
Een flinke misrekening kwamen we achter. Langs de Rijn Arnhem uit wandelend richting Oosterbeek liepen we langs de kade van de Rijn en de woonboten. Erg leuk maar schaduw was er nauwelijks.
Als je Arnhem bijna uit bent komt er ook nog een paar kilometer valsplat die bedwongen moet worden. Op het heetst van de dag waren wij pal in de zon een heuveltje aan het beklimmen.

Ineens drong het tot me door het stil werd en we beiden zwijgend en zwoegend tegen de berg op aan het ploeteren waren. Als het stil wordt weet je dat er iets mis is. Zodra het op begint te vallen dat er verandering van sfeer ontstaat is er iets gaande. Opeens wilde mijn wandelmaatje even ergens een banaantje eten, in de schaduw.
Graag gaf ik toe. Gelukkig vonden we snel een plekje in de schaduw waar we ook nog redelijk fatsoenlijk konden zitten.
Rugzak af, graaiend in de rugzak naar water en op zoek naar iets eetbaars gutste het zweet van onze hoofden. Zwijgend zaten we een tijdje het zweet van ons voorhoofd te vegen en een hapje en drankje naar binnen te werken.
Eindelijk kwamen er weer een paar woorden uit. Eigenlijk was het meer een vraag. Hoeveel hebben we gelopen? 30,2 km. We keken elkaar aan en zonder een woord te zeggen wisten we beide wat we gingen doen.
Stoppen en wel direct. Wat een hitte, wat een vreselijk geploeter. We waren er helemaal klaar mee.  🚫STOPPEN🚫
Opgelucht dat we het eens waren zochten we een bushalte op die ons naar het dichts bijzijnde NS station kon brengen.
Die vonden we en wel op ongeveer 50 mtr. afstand.  Oh wat is zo’n OV-kaart toch fijn.

Thuis het vochtgehalte bijwerkt en ons verhaal aan de echtgenoot gedaan. Zo verhalend waren we best tevreden over ons avontuur.
Wild onderweg gezien, zonder al te veel last van de hitte kunnen lopen, op het laatste stukje na en de kilometers gemaakt die we maken wilden. Inmiddels weet ik ook welk pad ik moet nemen om niet weer tussen de bramenstruiken verzeild te raken.
Een prima tocht die volgend jaar zeker weer op de To do lijst komt te staan.

Lezen wat vooraf ging aan dit deel?
Een verre van ontspannen tocht (dl.1)
Stierenkoppen met priemende horens (dl.2)

P1160367 (Small)

34 reacties op ‘En het avontuur was nog niet voorbij (3)

  1. Ha die Annemarie
    jullie zijn 2 grote klasse dames
    ja met die warmte deden jullie het beste wat je kan doen
    zat je nu ver naast het juiste pad , ach eind goed al goed , toch
    Fijne avond groet

    Liked by 1 persoon

  2. Alle mensen dat is afzien!!! Lijkt me een prima beslissing om naar een bus te gaan zoeken.
    Lijkt me ook heel onbehaaglijk als je niet helemaal zeker bent waar je loopt terwijl de temperatuur maar omhoog gaat. Maar de kilometertjes staan toch weer op de teller.

    Liked by 1 persoon

          1. Ja dit wordt de 6e of 7e keer. Via haar werk (nu gepensioneerd) loopt ze altijd mee. Sinds 2 jaar de 30 km. Gezamenlijke inschrijving en logeeradres. Heel grappig, ze logeert in de voormalige gevangenis in Arnhem.
            En een vriend heeft ook altijd meegelopen. Eerst werkgerelateerd in politie-uniform, nu ook gepensioneerd dus niet meer in uniform en ‘slechts’ de 30 km.

            Liked by 1 persoon

            1. Dat lijkt me ook leuk in de gevangenis logeren. Het vierus heeft haar dus ook te pakken gekregen. Voor mij wordt het de 6e keer. Als ik gezond mag blijven zal het niet de laatste keer zijn.
              Ik ben er echt aan verslaafd.

              Liked by 1 persoon

              1. Ja ze vindt het ook geweldig hoor. De eerste jaren sliepen alle Kadaster deelnemers in het kantoor in Arnhem. Sinds vorig jaar in die bajes.
                Het is ook altijd goed gegaan. In 2015 was ik bij de Wedren om haar in te halen maar toen werd voor het eerst ‘gewoon’ publiek geweerd. Dus dat was heel jammer. Ik was alleen en wilde op de tribune gaan zitten om alles voorbij te zien komen, maar dat werd dus anders omdat ze vroeg of ik daar wilde staan en daarna mee wilde naar Arnhem voor de afsluitende BBQ. . Dat liep dus allemaal mis. Ik ging op eigen houtje met een bus naar Arnhem en heb daar 3 kwartier gewacht tot zij ook kwam. Dus zat ik daar met allemaal mensen die ik niet kende. Echt raar hoor en niet leuk want ik had uiteindelijk nog bijna niks gezien.

                Liked by 1 persoon

                1. Heel erg jammer. Het kan zo enorm leuk en gezellig zijn. Er is dan ook helemaal niets aan. Je loopt te dolen, iedereen is vrolijk en jij hebt niemand om mee te feesten. Ik hoop dat de bbq nog wel,leuk is geworden hoewel ik weet dat er dan alleen over de 4-daagse gepraat wordt. Lijkt me voor iemand die niet mee gelopen heeft ook niet echt gezellig op het laatst.

                  Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s