Was dat nou? Fietsen

Ver buiten de deur zullen we dit jaar niet gaan met z’n allen. Nederland is wel zo veilig, België zou ook nog gaan maar delen van Duitsland zitten nu weer in Lock-down.
We moeten er nog maar een tijdje mee dealen met dat corona gedoe.
De natuur in, lekker in de buitenlucht is het veiligst. Nee niet met z’n allen bovenop elkaar op het strand liggen, een beetje meer ruimte is beter.
De mogelijkheden zijn legio. Iedereen kan wel iets verzinnen om buiten vrije uurtjes of een vakantie te spenderen.

Naast wandelen fietsen wij ook graag. Iets minder vaak dan wandelen maar toch.
Ook in fietsen is de keuze reuze. Racefietsen, mountainbikers, elektrische fietsen, semi racefietsen, bakfietsen en niet geheel onbelangrijk de boodschappen fietsen.
Moet er een fiets vervangen worden of kies je ondertussen liever voor een ander soort fiets dan heb ik hier wel wat suggesties.
Kijk of er iets voor je bij zit.
Veel fietsplezier deze zomer.

 

Z.O.Z. Fairest Isle

Nog niet los van Downton Abby kwam ik deze muziek van Purcell tegen. Het enige wat kan refereren aan Downton Abby is dat de muziek geschreven is door Henri Purcell een componist uit Engeland en over King Arthur een Keltische legende waarvan de historiciteit niet eens vast staat gaat.
Het kasteel, de kerk en de zomerse plaatjes uit Engeland deden me  weer eens richting Downton Abby dwalen. Een zwijmel die ik meerder malen bekeken en beluisterd heb.

Henry Purcell; Fairest Isle, from King Arthur

Een fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij ‘T Pumpke

Broken Wings

Zaterdag 20 juni is Henk echtgenoot van onze Rietepietz na een langdurige ziekte overleden. Henk is 84 geworden, omringd door zijn vrouw en familie is hij rustig ingeslapen.
Een aantal jaren geleden schreef Riet dat haar Henk ziek was en vanaf dat moment mochten wij mee lezen hoe zijn ziekte verliep en wat het voor Riet betekende.
De zorg voor haar man heeft ze vanaf het begin voor haar rekening genomen. Later met behulp van haar kinderen. Tot het laatst toe heeft ze hem verzorgd ware het dat er de laatste weken toch wat hulptroepen van buitenaf ingevlogen moesten worden.
Bewonderenswaardig hoe ze het volbracht heeft aangezien zij zelf ook niet meer piep is. De manier waarop ze ons steeds weer op de hoogte hield was eveneens bewonderenswaardig. Ondanks de ernst van zijn ziekte bleef haar humor de boventoon voeren in haar blogjes. Zelfs in blogjes over het verloop  van de ziekte van haar echtgenoot ontbrak de humor vaak niet.

Lieve Riet. Ik/wij hebben grote bewondering en respect voor je hoe je dit aangepakt en volgehouden hebt samen met je kinderen. Heel veel sterkte vandaag. Neem je tijd om uit te rusten en te verwerken dat Henk er niet meer is. We hopen je wel weer terug te zien in blogland maar natuurlijk op jouw tijd.
Liefs AnneMarie

Fotouitdaging: Komen – Gaan

Vanaf maart 2011 heeft Melodyk.nl al een foto-uitdaging.
Zij geeft iedere week een tegenstelling die je moet laten zien d.m.v. een foto.
De tegenstelling van deze week is Komen – Gaan
Wil je meer oplossingen bekijken klik dan HIER

Komen – Gaan

wp-1592896427788.jpg

Deze foto heb ik afgelopen zondag genomen op Amsterdam-Centraal.
De reden dat ik de foto nam was om de enorme leegte op het station.
Dit kan enkel voorkomen bij een crisis als corona.
Onvoorstelbaar leeg.

Downton Abby

Vanaf 2010 is de serie Downton Abby te zien geweest op TV. Destijds heb ik het niet gezien maar hoorde er veel over. Dames en heren die verslaafd waren aan de serie.
Voordat ik in de gaten kreeg dat Downton Abby misschien ook wel een serie voor mij was waren er al een aantal seizoenen voorbij waardoor ik er maar niet meer aan begonnen ben.
Een aantal weken geleden ontdekte ik dat de serie herhaald werd op BBC First en wie zat vol verwachting te kijken? Juist ik dus, blij dat de serie herhaald werd en ik gekeken heb.

Highclere_Castle (Middel)

 

 

Foto: Door JB + UK_Planet – originally posted to Flickr as Highclere Castle 1, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4337882

Waar gaat Downton Abby over?
Downton Abby is een kostuumdrama over een adellijke familie op Highclere Castle in Hampshire, Engeland. Klasse verschillen tussen personeel, pachters en bewoners van het dorp worden fijntjes uitvergroot echter niet op een beschamende of irritante manier.
Boven in het kasteel leeft de adellijke familie in alle pracht en praal van de jaren rond de eerste wereld oorlog en beneden werkt en leeft het personeel.
Zowel boven als beneden is er vreugde, verdriet, intriges, liefde en liefdesverdriet en alles volgt elkaar in rap tempo op. Geen langdradig verhaal waar geen vaart in zit. Een lekker vlot drama waarbij je bij de aftiteling al denkt wanneer is de volgende aflevering?

De familie wordt min of meer in het gareel gehouden door Violet Crawley, douairière Countess of Grantham, moeder van het hoofd van de familie Robert Crawley, Earl of Grantham.
Moeder en Oma Crawley is sarcastisch van toon en rap van tong waar de meest hilarische opmerkingen en antwoorden vandaan komen. Ondanks haar snibbige toon doet ze moeite om familie en vrienden op het rechte spoor te helpen en springt desnoods financieel bij.
Beneden is het Mr. Carson die het personeel in toom houdt op zijn eigen behoudende en klassieke manier van denken en doen.
Het wordt een kostuumdrama genoemd maar zo’n drama vind ik het nu ook weer niet.
Vaak schiet ik spontaan in de lach om wat er gebeurd of gezegd wordt.
Een fijn en mooi verhaal waarvan ik ‘s-nachts goed kan slapen, niet wakker lig van de gruwelijke en/of psychopathische gebeurtenissen.

Maandag 22 juni is op BBC first nogmaals de herhaling van Downton Abby seizoen 1. Wie net zo gevaren is als ik in 2010, kijken, opnemen of terug kijken.

Veel kijkplezier.

Z.O.Z. Ludwig van Beethoven 1770 – 1827

Deze week was het Beethoven week met als finale de top 30 van Beethovens mooiste werken gekozen door luisteraars van Radio NPO4.

Ludwig van Beethoven geboren in het Duitse Bonn heeft Vlaamse roots, de reden dat de naam van Ludwig met van- of von Beethoven geschreven wordt.
Om hofzanger te worden verhuisde opa Beethoven naar Bonn waar later een kleinzoon Ludwig geboren werd.
Beethovens vader was vastberaden om van Ludwig net zo’n wonderkind te maken als Mozart. Uiteindelijk is het wel gelukt maar de verdere vergelijking met Mozart is op geen enkele manier van toepassing.
Armoede en een vader die stevig dronk, hem bij nacht en ontij uit bed haalde om voor zijn drinkbroeders te spelen resulteerde in een somber en wantrouwend mens. Ondanks zijn somberheid en wantrouwen kon hij luidruchtig en vrolijk zijn.

Beethoven heeft naast zijn ongelukkige jeugd een niet al te vrolijk leven gehad.
Fysieke- en psychische klachten vergemakkelijkten zijn bestaan niet.
Vanaf zijn 22e werd zijn gehoor al minder en op zijn 45e was hij geheel doof.
In relaties tot vrienden en familie was hij evenmin fortuinlijk. Een langslepende kwestie over de voogdij van zijn neef verergerde diverse kwalen op latere leeftijd.

Ondanks lichamelijke en privéproblemen bleef hij muziek schrijven en werd de kwaliteit van zijn muziek er niet minder om. Zijn latere werken werden mede door het gehoorverlies steeds lastiger om te spelen maar daarom niet minder mooi om te beluisteren.
Zijn stemmingen, van vrolijk tot diep bedroefd en in de put zijn duidelijk hoorbaar in veel van zijn werken.
Beethoven heeft een omvangrijk oeuvre nagelaten. Een vroege periode, een midden en een latere periode. Uit elke periode zijn er bekende en minder bekende werken.

De Pastorale hebben we 4 januari al kunnen beluisteren.
Vandaag wil ik graag een pianostuk laten horen wat iedereen in welke vorm dan ook wel kent. Naast dit pianostuk gaan we luisteren naar het Europese volkslied, de koorfinale uit de 9e symfonie van Ludwig von Beethoven.

Für Elise – Ludwig von Beethoven – Lang Lang

Alle Menschen werden Brüder – Ode an die Freude – Ludwig von Beethoven

Een heel fijn zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij ‘T Pumpke

 

Stilletjes

Ze was stilletjes, vond het duidelijk leuk dat we er waren maar veel geluid kwam er niet uit.
Ze was goed voorbereid op onze komst en wist ook dat ze niet mee naar huis kon.
Misschien was dat de reden dat ze stil was. Fijn vinden dat pap en mam er zijn en weten dat je niet mee naar huis mag terwijl dat het gene is wat ze het liefst zou willen.

Bij de voordeur werden we begroet waar ontsmettingsmiddel klaar stond naast de mondkapjes en de plastic handschoenen.
Nadat we de handen gewassen hadden het mondkapje voorgedaan en de handschoenen aan hadden werd ze door de voordeur gereden en mochten we haar meenemen.
Voordat we de mondkapjes op deden hebben we elkaar gedag gezegd en goed bekeken.
Toch wel raar je vader en moeder met een mondkapje voor.

Een klein uurtje mochten we wandelen terwijl de zon steeds meer tussen de wolken door kwam. Kwebbelend hebben we een rondje gedaan. Onze vragen beantwoordde ze direct met ja of nee, ze was er goed bij maar verder kwam er niet veel uit.
Tijdens het wandelen zat ze ons af en toe wel goed te bekijken, die mondkapjes hoorden daar echt niet.

Het liefst waren we ergens op een terrasje gaan zitten om iets lekkers te eten en drinken maar dat is nog lang niet aan de orde voor Marjolein.
Na het uurtje hebben we haar weer door de voordeur geschoven waar ze 1,5 mtr. door de verzorgster weer opgevangen werd.

Toen we onze fietsen achter uit de tuin haalden zat ze al aan het hek op ons te wachten. Na nog een aantal begroetingen en een ‘luchtkus’ van haar vertrokken we.
Erg leuk dat we gingen vond ze het niet maar huilen deed ze ook niet.
Je weet nooit wat er precies in haar om gaat. Wij hadden het idee dat ze goed begreep waarom we de mondkapjes moesten gebruiken en waarom ze niet mee kon.
Ze verbaasd ons steeds weer wat ze oppikt en begrijpt. Het afscheid werd er zeker makkelijker door.
De afspraak voor volgende week staat weer terwijl we hopen dat de regels ondertussen nog meer versoepelt zullen worden.

DSC03899 (Middel)

Bezoek

Vandaag is het eindelijk zover. We mogen bij Marjolein op bezoek. Er zijn een aantal opties hoe we haar mogen bezoeken, wij hebben voor de wandeloptie gekozen.
Drie kwartier mogen we wandelen maar wel met 1,5 mtr. afstand tussen elkaar.
Dat gaat natuurlijk niet als je een rolstoel moet duwen. Rollers als Marjolein hebben nu eenmaal een duwer nodig zodat ik er van uit ga dat hier aan gedacht is.
Eigenlijk mag er maar één bezoeker naar haar toe. Tja hoe doe je dat als ze je graag allebei wil zien. Heb dus gewoon voor ons beide aangevraagd en geen reactie gekregen dat het niet mocht.

Vraag me af of we ze nog kunnen besmetten, vast niet meer. Overigens zie ik geen enkele verzorger meer met mondkapjes of in een astronauten pak op de groep. De enkeling die nog geen corona heeft gehad zou het even zo goed over kunnen brengen.
We gaan het vanmiddag beleven.

Onze enige zorg op dit moment is hoe ze zal reageren als we weer weggaan. Normaal raakte ze daar behoorlijk overstuur van als ze niet mee mocht naar huis. Ik hoop dat ze ook inmiddels ook begrijpt dat dit nu nog even niet kan. We zijn toch iedere keer weer verbaasd over haar aanpassingsvermogen dus misschien heeft ze dit ook al opgepikt.
Half 3 vanmiddag worden we verwacht. Nu nog hopen dat het droog blijft. De lucht ziet er hier steeds behoorlijk dreigend uit.
DSC03741 (Middel)

Boek: Vang me als ik val – Nicci French

Nicci French heeft mij tot nu toe nooit zo geboeid. Geen idee welk boek van haar het was maar ik kon er geen touw aan vast knopen en zat geen vaart in. Omdat we tijdens een vakantie nog niet op de plaats van bestemming waren en ik toch iets wilde lezen ben ik ondanks mijn weerzin begonnen aan het boek.

‘Vang me als ik val’ Een intrigerende titel die ik tegenkwam op mijn E-reader. Het moest haast een boek zijn over iemand die niet op een ‘normale’ manier door het leven gaat. Met deze zin heb ik, achteraf gezien, het boek precies samengevat waar het over gaat.

Een boek wat van het begin tot het einde boeiend en spannend is. Holly, de hoofdpersoon vraagt direct je aandacht. Ze maakt de gekste dingen mee, haalt capriolen uit waarbij je denkt, dat kan niet goed gaan. Ondanks al die gekkigheid is ze sympathiek en wekt ze zelfs medelijden op.

Die ideeën en hun uitvoeringen buitelen over elkaar heen en nemen steeds grotere vormen aan totdat het ineens niet meer goed met haar gaat. Welke kant wilden ze toch op met dit boek? Ik begreep het nog steeds niet.

Op de top van haar kunnen stort ze in, wordt te grazen genomen en zakt ze weg in een diep, donder zwart gat. Opgenomen in het ziekenhuis blijkt ze een bipolaire stoornis te hebben wat voor veel van haar uitspattingen de verklaring is. Maar nu de puinhopen nog opruimen.

De weg terug uit het zwarte gat is lang en moeizaam maar dankzij medicijnen en haar vriendin komt ze er weer redelijk bovenop. Als ze weer de grote wereld in mag mist ze wel een beetje haar grote zelf maar zonder medicijnen is geen optie. Daar is ze zichzelf goed van bewust. Terug kan niet maar soms mist ze het wel.

9200000025900985 (Small)