W.o.W. Doelen

Write on Wednesday is een idee van Melodyk.nl

Schrijf een verhaal, gedicht etc. In maximaal 175 woorden over het woord DOELEN

Voor meer verhalen klik HIER

Een doel hebben geeft het leven zin.  Mijn leven stond er bol van.  Middelbare school afmaken, opleiding volgen, trouwen, kindjes krijgen en een gelukkig gezin worden.
Geen hoogstaande doelen, die waren er wel maar het leven besliste anders.
Doelen bijstellen en weer doorgaan. Ze kwamen en gingen. Van alle doelen zijn er twee die altijd met kop en schouder bovenaan stonden en staan: gezond en gelukkig zijn, worden of blijven. Doelen die je niet altijd en soms helemaal niet in de hand hebt, ik weet het. Soms moet er hard voor gewerkt worden en dienen kleinere en hogere doelen ingezet te worden en dan nog worden ze niet altijd gehaald.
Het fijne van doelen stellen is dat het kan hier in ons land.
Ondanks dat we ons met veel regeltjes en wetten in het leven beperkt voelen kunnen we hier onze doelen najagen. Hoe groot of klein ze ook zijn de mogelijkheden zijn er en mocht het echt spaak lopen dan vindt de Hollander wel weer een manier om zijn doel te bereiken.

Fotouitdaging: Eenmalig – Herhaaldelijk

Vanaf maart 2011 heeft Melodyk.nl al een fotouitdaging.
Zij geeft iedere week een tegenstelling die je moet laten zien d.m.v. een foto.
De uitdaging van deze week is EENMALIG – HERHAALDELIJK
Wil je meer oplossingen bekijken klik dan HIER

wp-1566241495780.jpg

 

Z.O.Z. La Folia

La Folia is oud thema dat door de eeuwen heen door meer dan 150 componisten gebruikt is.
La Folia is van oorsprong een snelle opzwepende dans. De Melodie lag niet vast maar in 1672 componeerde Jean-Baptiste Lully ‘Les folies d’Espagne’ (LWV 48)
De versie van Jean-Baptiste Lully werd de basis voor veel componisten om een variatie op de dans te maken.

Jean-Baptiste Lully – Les Folies d’Espagne

Zelfs Bach maakte een cantate met de melodie van Jean-Baptiste Lully  ‘Mer hahn en neuer Obenkeet’ BWV 212. Zelden wordt deze wereldlijke cantate uitgevoerd, helaas.
De cantate wordt ook wel ‘Boerencantate’ genoemd. Een boer bespot samen met zijn vrouw onder andere oneerlijke praktijken en de belastingontvangers.
Waarschijnlijk heeft Picander (vaste tekstschrijver van Bach) Bach gevraagd de tekst van muziek te voorzien geschreven voor de verjaardag van een boer uit die tijd.

De bekendste aria uit de ‘Boerencantate’  hier uitgevoerd door koor en orkest ziet er spontaan en vrolijk uit. Door toevoeging van een mandoline heeft dirigent Leonardo Gracia Alarcón een geheel eigen stempel gedrukt op de uitvoering van ‘Les folies d’Espagne’  waardoor Bach bijna onherkenbaar is geworden.

J.S. Bach – Aria ‘Der Streit zwischen Phoebus und Pan’ BWV 212

Het stokje van Zwijmelen op Zaterdag is overgedragen door Irispapilio aan Melodyk.nl
Voor meer Zwijmels op Zaterdag klik HIER

Z.O.Z. – Dance me to the end of love

Nog zo’n prachtig zomernummer. De zwoele stem kenmerkend voor Leonard Cohen geeft het idee een gevoelig liefdeslied weer te geven. Zo kende ik het tenminste. Een nummer uit de zomer van 1984. Een liefdeslied, maar schijn bedriegt.
Het lied is geïnspireerd door de holocaust. Gevangenen met muzikaal talent werden eruit gepikt om de kampbewaarders te vermaken en terwijl het orkest speelde werden hun medegevangenen gedood en verbrand.
Een liefdeslied aan het leven. Leven dat binnen afzienbare tijd genomen zou worden door het vernietigingskamp.
Een liefdeslied met een dubbele bodem en als je niet beter weet een ode aan het leven op een mooie zomeravond.

Leonard Cohen – Dance me to the end of love

Het stokje van Zwijmelen op Zaterdag is overgedragen door Irispapilio aan Melodyk.nl
Voor meer Zwijmels op Zaterdag klik HIER

Zwerven door Amsterdam

Na de 4-daagse hadden we een weekje Amsterdam gepland. Dinsdag 23 juli was het heet. Eigenlijk te heet om iets te doen maar ondanks dat wilden we toch graag wandelen. Een vooropgesteld plan was er daardoor niet. Richting het Westerpark  maar als we daar niet terecht kwamen was het ook goed.

P1170488 (Small)Vanaf het Leidseplein vertrokken we richting de Overtoom. Daar sloegen we af de Jan Pieter Heijerstraat in richting de Admiralengracht. Volg je deze gracht dan loop je bijna tegen her Erasmuspark aan. Daar hebben we een paar foto’s gemaakt maar de hitte begon ons parten te spelen en wilden we eerst koffie voordat we verder liepen.  Dit gedeelte van Amsterdam loopt niet over van de toeristen met het gevolg dat we moeite hadden om een koffietentje te vinden. Onderweg waren we al wel een aantal cafeetje tegengekomen maar die waren ‘s-morgens gesloten. Op de Willem de Zwijgerlaan vonden we en Bagel & Beans. Niet direct onze eerste keus maar bij gebrek aan beter moest het maar.
Een vooroordeel wat weggestreept kon worden want het viel 100% mee. Het had meer weg van een gemoedelijk koffiehuis dan de Bagels & Beans die wij tot nu toe tegen gekomen waren. Het restaurant was vergeleken met de straat heerlijk koel en de koffie smaakte prima. Na een half uur waren we weer opgeladen en weer zin om verder te gaan.

Richting het Food Center Amsterdam. De naam klonk prima en wij dachten daar iets te zien of beleven maar waar was de ingang? De ingan was onmogelijk te vinden. Dan maar verder richting het noorden want het Westerpark bleef nog steeds het doel. Zo kwamen we op de Waterpoortweg uit. De appartementen waren nog niet stok oud maar wel echt Amsterdamse stijl. Minituintjes ervoor met stokrozen en blauwe- of gele regen hoog tegen de gevels op. Daar moesten foto’s van gemaakt worden.

 

 

Een bewoonster zag ons bezig met de fotoapparatuur waarop ze een praatje met ons begon. Het was veel te warm om iets anders te doen dan een babbeltje houden dus ze had alle tijd.
Enthousiast over de mooie buurt waar we door kwamen vertelde zij honderd uit waar we nog meer mooie plekjes van Amsterdam konden vinden. Ze raadde ons aan om naar de “Buurtboerderij” vlakbij Begraafplaats “St. Barbara” aan de Spaarndammerdijk te gaan. Een lommerrijk geheel waar het goed toeven zou zijn.
Heerlijk die echte Amsterdammers. Een praatje kan er altijd af en hulp bij je weg vinden bieden ze vaak spontaan aan.

P1170505 (Small)Onze weg vervolgend kwamen we langs de ‘Windketel’ een industrieelmonument uit 1897 in de buurt Westerpark wat als gastenverblijf verbouwd is en voor een midweek of weekend te huur is. Ook hier weer die typisch Amsterdamse stijl begroeid met klimop en de blauwe- en gele regen. Hoewel die nu geen  bloemen meer hebben. Het groen ervan is ook mooi.
De Buurtboerderij door vrijwilligers gerund hebben we gevonden en de broodjes smaakten heerlijk. Een vredige plek waar je niet in de gaten hebt dat je midden in de stad bent.

 

 

We lieten de Buurtboerderij achter ons en trokken richting de haven en Centraal Station van Amsterdam. Al langere tijd waren we niet meer aan de westkant van het Centraal Station geweest en wat was er veel veranderd daar. Bij de ‘Houthaven’ bleek een hele nieuwe wijk neergezet te zijn. Veel huizen waren al bewoond maar veel is er ook nog in aanbouw. Grote huizen en appartementen in nieuw Amsterdamse stijl. Niet goedkoop zo te zien maar sfeervol en fijn om te wonen leek het ons.

Nadat we de ‘Houthaven’ goed bekeken hadden liepen we weer verder richting Amsterdam Centraal. Toen door naar de Dam en via een omzwerving naar het Rembrandtplein, waar we bij de Ierse Pub wat dronken, weer richting het Leidseplein. Zonder vooropgesteld plan hadden we 16 km. gewandeld en waren we mooie en verrassende plekken in Amsterdam tegen gekomen.

 

 

Zin om alle foto’s van deze wandeling te bekijken? Klik dan HIER

 

Z.O.Z. – Chan Chan

Zomer en Chan Chan horen voor mij bij elkaar als water en vuur. Iedere zomer komt hij wel een keer voorbij en vlieg ik terug in de tijd.
Máximo Francisco Repilado Muñoz, Compay Segundo was componist en gitaris en kwam uit Cuba. Hij was van plan 115 jaar oud te worden maar in 2003 op 95 jarige leeftijd overleed hij. Compay Segundo (tweede stem) heeft voldoende nagelaten waar we zelfs in deze tijd nog van kunnen genieten.
Bij Cuba horen dikke sigaren, grote oldtimers, hagelwitte stranden, warm weer en mooie meisjes en zwoele muziek. Zo kan ik mij ongeveer de eerste beelden op televisie tenminste herinneren van Cuba.
Rijdend door kleurrijke straatjes in een grote oude Cadillac met altijd feestende en lachende mensen werd het verleidelijke zomergevoel aan ons voorgeschoteld.

Compay Segundo – Chan Chan

Het stokje van Zwijmelen op Zaterdag is overgedragen door Irispapilio aan Melodyk.nl
Voor meer Zwijmels op Zaterdag klik HIER

 

Was dan nou? – Trapezewerk

Hoog boven ons hoofd was een kraan aan het fierelieren om iets op zijn plek te krijgen. Nieuwsgierig keek ik door mijn camera en kreeg acuut een rilling van wat ik zag.
Ergens tussen hemel en aarde waren mannen bezig om kozijnen inclusief ramen te plaatsen in een wolkenkrabber in aanbouw.
Niet zo’n held wat hoogte betreft bleef ik toch geboeid kijken hoe het raam geplaatst zou worden en nam rustig een paar foto’s. Rustig, ik stond ten slotte op de grond.

Doodeng – Trapezewerk

Deze foto’s zijn vorig jaar in Londen gemaakt. Geen idee of het gebouw inmiddels af is

 

Z.O.Z. – Adieu – Ajuu

Je hebt een dochter die geestelijk en lichamelijk gehandicapt is. Lichamelijk flink gehandicapt maar geestelijk?????? Ja daar komen we nooit achter. Het weinige dat ze zegt, de mimiek van haar gezichtje en het reageren op haar omgeving is voldoende om het belangrijkste van haar te weten te komen. Dat ze met deze beperkte middelen heel duidelijk kan zijn en soms verrassend kan reageren waarmee ze ons doet verbazen over de dingen die ze weet of begrijpt liet ze pas geleden nog weer eens zien.

Op een zaterdagavond keken we samen André Rieu. Echtgenoot en ik onder tussen een beetje babbelend en lezend. Doordat onze aandacht niet vollidig op André Rieu gericht was hadden wij niet in de gaten dat het concert afgelopen was maar onze dochter wel. Het orkest zette ‘Adieu mein kleiner Gardeofficier’ in waarop onze dochter meerdere malen ‘Ajuu’ riep. Wij moesten nadenken en luisteren waar ze het over had. Zij had allang in de gaten dat dit lied het einde van het concert inluidde.
Waar ze het vandaan haalt?? Een begrip wat veelvuldig voorkomt in de muziek maar nooit uitgelegd wordt. Je weet het gewoon. Zij dus ook.

André Rieu – Adieu mein kleiner Gardeoffizier

Het stokje van Zwijmelen op Zaterdag is overgedragen door Irisppapilio aan Melodyk.nl
Voor meer Zwijmels op Zaterdag klik HIER