WGDRN? Woestijnschepen sjokten rustig voort

De woestijnschepen sjokten rustig voort terwijl hun begeleiders de grootste moeite hadden om het hoofd koel te houden. Letterlijk en figuurlijk. Het was warm in de woestijn. Heet, meer dan 50° en dat vermaledijde verdedigingsfort moest ook nog gepasseerd worden. Het fort was beroemd en berucht maar een omweg was niet mogelijk. Het is een verdedigingsfort waar de karavaan langs moet maar soms leek het wel of de rovers uit het fort kwamen om de karavanen te beroven.  Een omweg zou kunnen maar het alternatief was extreem langer en daardoor misschien wel net zo gevaarlijk. Nog langer in de woestijn verblijven was geen optie. Alles moest mee op reis, water, voedsel, koopwaar, inclusief dragers en verzorgers van de kamelen. De karavaan zou groter en logger worden en daardoor nog kwetsbaarder dan hij nu al was. Op hoop van zegen passeerden ze het fort om naar de dichts bijzijnde karavanserai te koersen. Daar konden ze uitrusten en al wat aan vracht lossen en bijkomen van de tocht van vandaag. De koopmannen wonen dicht bij of in de karavanserai’s en in vaak prachtige huizen waar de goederen opgeslagen werden om later door verkocht te worden. Daar konden ze lossen en rusten en genieten van een heerlijke maaltijd en een bad.

DSC01293 (Small)
Lemen verdedigingfort nabij Matin Abad uit de Qajar tijd. Leem heeft veel onderhoud nodig. Het fort heeft zijn functie verloren waardoor er geen onderhoud meer gepleegd is. Ook in steden kun je zo maar ruïnes van lemen huizen en zelfs ruïnes van hele wijken tegen komen. In sommige oude dorpen wordt nog steeds leem gebruikt voor de bouw van huizen maar in de steden zie je meer en meer betonbouw, flats, parkeergarages en bakstenen huizen.

Mijn fantasie gaat weer met me op de loop maar vroeger was dit realiteit. De Zijderoute ging/gaat over bergkammen, diepe dalen, steppen en woestijnen.  Ieder landschap geeft zijn specifieke problemen en obstakels en de daarbij benodigde lastdieren.
Karavanserai’s (veelal uit de Qajar tijd) waren langs de zijderoutes te vinden zodat reizigers en hun dieren uit konden rusten en goederen laden en lossen.
Een karavanserai bevat altijd een grote open binnenplaats waar de kamelen en dromedarissen binnen konden lopen met hun last. Middenin die binnenplaats is een groot bad waar de lastdieren konden drinken nadat de vracht afgeladen was. De dieren kregen eten en drinken en de reizigers plaats nemen in de daarvoor bestemde kamers.
Kamers voor de gasten waren rondom de binnenplaats gesitueerd zodat vee en goederen in de gaten gehouden kon worden.


Vaak is een karavanserai via gangen verbonden met een bazaar waar de koopwaar direct verkocht kon worden als het niet voor een andere bestemming bedoeld was. Daarnaast zijn er vaak gangen richting badhuis en moskee. Niet iedere karavanserai heeft zoveel gangen. Het hing ook af van de plek waar een karavanserai stond.
Hoewel lang niet alle karavanserai’s hetzelfde zijn is dit ongeveer de opzet van een karavanserai. Koopmanshuizen verbonden met de bazaar of dicht in de buurt van een bazaar of een karavanserai was een logisch gevolg.

Een doolhof voor ons vakantiegangers, al die gangen, hallen en binnenplaatsen.
Door veel gangen van een bazaar vliegen de brommers om je oren. Hoogst irritant vonden wij maar afsluiten voor het verkeer is geen optie omdat de gangen vaak ook verbonden zijn met woonwijken rondom de bazaar. Zou er een gang afgesloten worden voor het verkeer dan moeten ze via grote bogen om de bazaar heen hun weg vinden. De complexen zijn vaak immens groot.

Karavanserai’s zijn niet alleen in Iran te vinden maar ook in Irak, Syrië, Turkije, Armenië, Azerbeidzjan, Marokko en een aantal landen in Noord-Afrika en de Balkan.
Karavanserai’s lagen 30 tot 40 km. uit elkaar. Het aantal kilometers dat een karavaan per dag af kon leggen.

Koopmanshuizen kunnen nogal verschillen. Opvallende en minder opvallende, verscholen achter een bazaar of duidelijk zichtbaar. We hadden geluk en hebben zelfs in een koopmanshuis gelogeerd. Omgebouwd tot hotel waarin veel authentieke elementen nog zichtbaar waren en zelfs nog in gebruik.

DSC01485 (Small)
Hotel in oud koopmanshuis in Yazd. Door de straatjes van de bazaar moesten we de weg naar het hotel vinden. Smalle overvolle straatjes, beetje vervallen en dan kom je ineens hier binnen.
DSC01075 (Small)
Entree op de binnenplaats van een koopmanshuis in Kashan. Dit koopmanshuis is helemaal gerestaureerd en open gesteld voor publiek.

Lees het hele verhaal van: Waar gaat de reis naartoe?
Reislust
Grote reizen
Reisprogramma’s
Waar gaat de reis naartoe? Bestemming bekend
Gaat het wel door?
De Islam
Donald Trump
We zijn er
De eerste indrukken

Flip & Flop levend begraven.

Z.O.Z. Corry

Ondanks haar handicap had Corry een rijk en sociaal leven. Om de 14 dagen ging ze naar haar moeder,  toen haar moeder overleed namen haar zusters en broer het over. Ze was geliefd en hoorde erbij.
Anderhalve week geleden werd ze ziek. ‘s-Morgens wat hangerig en aan het einde van de middag overleden in het ziekenhuis. Dubbele longontsteking.
Haar familie was op tijd in het ziekenhuis om Corry bij te staan tijdens haar kortstondige ziekte en overlijden.
Corry is in de armen van haar zusters gestorven en liet haar naasten verbijsterd achter.
Verdrietig en vol ongeloof heeft haar woongroep en begeleiding,  familie en vrienden het nieuws tot zich moeten nemen.
De impact was en is nog steeds groot bij onze dochter en haar medebewoners maar zeker niet om het minst bij ons.
Corry had misschien de leeftijd ervoor maar niets wees erop dat het einde nabij zou kunnen zijn.

Dansend over de groene velden zweeft Corry nu richting het hiernamaals om het eeuwige leven binnen te stappen. Ons met mooie en fijne herinneringen maar ozo in mineur achterlatend.
Rust zacht Corry

Siciliano BWV 596 – Alexandre Tharaud

Een fijn Zwijmel Weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Melodyk.nl

WGDRN? Flip en Flop levend begraven

Hoest, hoest, proest, proest, tuffff, tuffff. We leven nog, een wonder mogen wel weg zeggen. Moet je nou weer horen.
Jullie hebben vast al gelezen dat Anne op vakantie is geweest. Ja toch? Naar Iran zijn ze geweest en wij mochten mee of liever gezegd we moesten mee.
Wij blij want sinds de 4-daagse zijn we niet veel meer uit de kast geweest. We hebben nog wel gewandeld maar als ze op pad ging dan trok ze nog wel eens een paar andere wandelaars uit de kast. Beetje jammer natuurlijk. Zo mis je zeker weten wel het een en ander.

Maar goed wij mochten dus mee naar Iran. We zijn overal mee naartoe gesleept maar mochten maar een paar keer los. Een keer een berg op, oh nee, 2 keer een berg op en een keer de woestijn in.
DE WOESTIJN. Daar verheugden we ons vreselijk op. Zijn jullie wel eens in de woestijn geweest?  Nou wij nog nooit en Anne volgens ons ook nog nooit. Twee dagen zouden we de woestijn in gaan, we konden niet wachten tot het zover was.

De zesde dag van de vakantie kwamen we tegen 16.00 uur in Matinabad  Eco camp aan. Een kamp aan het begin van de woestijn. Gaaf man. Sliepen we in een (luxe) tent in de woestijn. Eten wat de pot schaft omdat het tenslotte geen luxe hotel was.
We kwamen dus aan in dat camp en werden in razend tempo uit onze koffers gerukt om in de woestijn te gaan wandelen voor het donker zou worden. Het wordt daar rond 18.00 uur donker en het schemeren duurt hooguit een half uur. Opschieten dus.

Wij de woestijn in. De hele groep gewapend met fotocamera, verrekijker en sommige zelfs met een filmcamera. We waren nog niet lang onderweg toen de eerste (kleine) teleurstelling al kwam. Waar was die enorme lege kale zandvlakte nou? In de verte zagen we bergen liggen en dachten dat daar de kale zandvlakte zou zijn maar die bergen kwamen maar niet dichterbij en die kale zandvlakte schoot ook geen bal op.
Wij dachten aan zo’n grote rode zandbak als bij de Parijs – Dakar race met in de verte bepakte statige kamelen en hun begeleiders. De bergen bleven ver van ons en de kale rode zandvlakte kwamen maar niet in zicht.

Ah daar was een mooi bultje, daar stonden geen struikjes op en het zand begon wat roder te worden. Zou achter die zandbult dan de eindeloze rode zandvlakte liggen?
Ondertussen begon het wandelen wel langzamer te gaan en de ademhaling van Anne ging duidelijk moeizamer dan normaal. Geen twijfel mogelijk, het kostte bakken met energie om hier te wandelen.
Daar stonden we onderaan het bergje, nu konden we los. Een sprintje naar boven en kijken wat er achter die bult ligt.
Een flinke inschattingsfout want daar ging het bijna mis met ons.
Het zand werd losser en losser en de berg hoger. Vanuit de verte leek het maar een bultje maar tijdens het klimmen bleek hij toch wel aardig hoog te zijn.
Maar ja je weet hoe Anne is. Die laat zich echt niet kennen en ze ploeterde stug door.  Terwijl anderen afhaakten klom ze hoger en hoger.

Bij elke stap zakten we verder het zand in. We kregen geen grip meer op het zand en gleden bijna net zo hard naar beneden als we omhoog stapten. En Anne maar doorgaan. Bij elke stap die ze maakte liepen wij voller met woestijnzand. We doken met onze neus het zand in en na zeker een halve minuut kwamen we eindelijk weer boven. Hoestend en happend naar adem met onze neuzen vol zand, we stikten er bijna in. En Anne maar doorgaan. Die moest en zou die zandrug halen. Hopla, adem in, met de neus het zand weer in en maar hopen dat we er op tijd weer uit werden getrokken. Spaans benauwd kregen we het van al dat vieze zand.

Eindelijk was Anne boven, even rust, ff uitpuffen. Maar wat denk je? Daar boven op die bult bleken we nog bijna geen adem te kunnen halen. Helemaal volgelopen met zand, onze longen konden geen kant meer op. Oppervlakkig ademhalen was alles wat we nog konden. Zand en voeten zaten ons flink in de weg, nog even en we barstten uit elkaar.

Niet alleen de ademnood boezemde ons angst in. Ineens kwam er een doemscenario boven drijven. Zou Anne ons hier achterlaten? Boos omdat ze niets meer aan ons heeft.  Bedolven onder het zand, levend begraven en voor dood achter gelaten worden in die rot woestijn. Zou dat ons lot worden? Schoenen uit en op kousenvoeten verder?
Flop begon al te snotteren van angst en verdriet. Je hoort immers vaker dat mensen hun spullen achter laten op vakantie. Plotseling begon Anne aan onze veters te klooien. Flop barstte in een klaaglijk gejammer uit. Zie je wel, ze laat ons hier achter en gaat op haar sokken verder.

Ooohhh, wonder boven wonder. Dat deed ze dus niet. We werden niet achtergelaten maar zo goed en zo kwaad als het ging daar boven op die verrekte zandrug uitgeklopt en weer aan gedaan. Pffftt. Zo dat haalde 10 x beter adem. Flop zat nog na te snikken van spanning en verdriet toen we alweer naar beneden moesten.

Zelfde drama eigenlijk met dat zand maar nu konden we de hakken in het zand zetten en bleven onze neuzen redelijk vrij. Adem halen ging ietsje beter dan naar boven toe. We liepen weer vol maar beduidend minder. Niet te diep adem halen, dan lukte het net. De bult af ging veel sneller dan erop en dat scheelde ook al een slok op een borrel.

Eenmaal beneden moesten we toch nog best een eind terug wandelen. Ondanks dat we niet zo vol gelopen waren als de eerste keer ging het wandelen moeizaam. Anne wandelde alsof ze op eieren liep. Niet zo gek want we waren wel 2 maten kleiner geworden met al dat zand in en om ons heen. Reken maar dat je het laat om hard te lopen.

Voor donker terug lukte niet maar dat was geen enkel probleem.  Griezelig maar ook spannend om in het donkere woestijn te wandelen. Links ver weg van ons waren de lichtjes van een moskee te zien en voor ons zagen we de zon achter wolken en heuveltjes verdwijnen. Plots was het donker. De lichten van het camp in de gaten houdend vervolgden we onze weg. Ver was het niet een beetje eng wel.

DSC01140 (Small)

Lees het hele verhaal van: Waar gaat de reis naartoe?
Reislust
Grote reizen
Reisprogramma’s
Waar gaat de reis naartoe? Bestemming bekend
Gaat het wel door?
De Islam
Donald Trump
We zijn er
De eerste indrukken

Z.O.Z. Who’ll Stop The Rain

Normaal gesproken zou het veel kouder zijn in januari met af en toe een bui natte sneeuw en een paar nachten nachtvorst maar deze januari dus niet.
Temperaturen die bijna lenteachtig aanvoelen met als gevolg regen. Mopperen we op de regen? Nee zeker niet. In de Achterhoek is het waterpeil nog steeds niet hoog genoeg.
Ondanks dat mag de regen van mij stoppen.

Wie stopt de regen? Creedence Clearwater Revival?
Nee zij ook niet want natuurlijk is niets wat het lijkt.
Who’ll Stop The Rain is een protestsong uit 1970 tegen de Vietnam oorlog. Een oorlog tussen Vietnam en de Verenigde Staten die miljoenen levens en gezichtsverlies voor de Verenigde Staten heeft gekost.
Destijds waren er veel protestsongs tegen de Vietnam oorlog. Boudewijn de Groot deed al eerder een boekje open over Mijnheer de President in 1966.
Regen zal dus nooit gestopt worden en alleen maar erger worden.

Creedence Clearwater Revival – Who’ll Stop The Rain?

Een fijn Zwijmelweekend.

Meer Zwijmels op zaterdag luisteren klik dan op Melodyk.nl

Dorenweertsepad – Klompenpad

Waar zullen we gaan wandelen? Meestal lopen we hier 3 straten verder het bos in maar deze keer wilden we wel wat anders.
Even zoeken in het boekje van Klompenpaden en we beslisten om het Dorenweertsepad te wandelen. Voor ons ongeveer 15 km. rijden naar Kasteel Doorwerth waar één van de startpunten is.
Kasteel Doorwerth wordt al beschreven in 1260. Het kasteel was is gebouwd op een oeverwal langs de rivier de Rijn.
Hoog en droog zodat de Rijn goed in de gaten gehouden kon worden. Waarom in de gaten houden? De dreiging van overvallers en oorlog was altijd aanwezig maar zo hoog en droog kon de scheepvaart ook in de gaten gehouden worden met als doel tol te heffen.
Het geld moet tenslotte wel ergens vandaan komen om te leven en overleven.

Kasteel Doorwerth kent een lange lijst van inwoners en vernielers. Oorlogen zorgden voor de nodige verwoestingen waardoor het steeds herbouwd en verbouwd moest worden.
Nadat bij de Slag om Arnhem het kasteel weer eens verwoest was begon Vereniging Doorwerth aan de wederopbouw van het kasteel en werd het voltooid door Stichting Geldersche Kasteelen.
De restauratie heeft 36 jaar geduurd. Het kasteel is nu te bezichtigen en kunnen er evenementen gehouden worden. Het kasteel leent zich ook uitstekend als trouwlocatie.

De tocht is 13 km. lang maar is in te korten tot 8 km.
Wij vertrokken vanaf het kasteel en banjerden eerst door de uiterwaarden om later richting de oeverwallen te lopen.
Landgoed Duno (van de Dunlopfabriek) Heveadorp, uitzichtpunt de Hunnenschans, uitzicht toren de Boersberg, grafheuvels en steeds die Rijn weer waar je op uitkijkt.
Een verrassende wandeling met veel mooie en interessante plekken en uitkijkjes waar je geen genoeg van kunt krijgen.
In de zomer als de rododendrons, azalea’s en de weideranden in bloei staan is het Dorenweertsepad nog veel mooier. Wij willen hem dan zeker nog een keer lopen.
Het wandelpad heeft wel een aantal hoogtemeters verschil. Eén keer was er een flink klimmetje, kort maar krachtig. Ondanks die paar klimmetjes is dit pad echt de moeite waard. Wat mij betreft een aanrader.
Neem wel even de tijd voor deze tocht. Denk niet 13 km. die jaag ik er even doorheen want er is zoveel te zien. Tempo maken is er beslist niet bij.

De tocht is te combineren met het Hartensepad, het Molenbeeksepad en het Rosandapad.

Wil je meer weten over dit pad kijk dan op Dorenweertsepad/Klompenpaden

Let wel even op of het restaurant open is en neem eventueel zelf je koffie mee.

Informatie:
Landgoed Duno
Kasteel Doorwerth
Dorenweertsepad – Klompenpaden

Traditie?

Een nieuwe traditie geboren? Hoe vaak moet iets zich herhalen of hoeveel jaren moet  een feestje zicht herhalen voordat het een traditie is? De antwoorden blijf ik u nog even schuldig maar het lijkt wel een traditie te gaan worden.
In het begin van januari op de valreep nog even de Lichtshow van Ouwehands dierenpark zien en voorafgaand de hele dag in de dierentuin vertoeven.
Reken maar dat het weer een gezellig weerzien was. Dit jaar ben ik niet mee geweest naar de lichtshow in de avond maar volgend jaar plan ik mijn bezigheden zeker anders zodat ik de avond ook mee kan.

Op de afgesproken tijd stonden we op de parkeerplaats en na de hartelijke begroetingen met Melody, Daphne en Cincia trokken we gezamenlijk het park in. Eerst koffie natuurlijk, camera’s tevoorschijn halen, instellen en het park in.
Melody en Daphne weten in elk dierenpark uitstekend hun weg te vinden dus wij houden enkel die 2 in de gaten en onze camera en het komt vanzelf goed.

DSC03007 (Small)

Fotograferen, praatje maken met de oppassers, koffie drinken en een hapje eten. De dag was zo voorbij. Zeker nu ik de avond niet mee deed. Half 4 werden de dag gasten verzocht om het park te verlaten waarna de dames mij uitgeleide deden richting de uitgang.

Genoten hebben we weer en het gaat zeker een vervolg krijgen volgend jaar.
De datum staat nog niet vast maar daar hebben we nog wel even tijd voor en misschien ben jij er dan ook wel bij.

Zin om ook mijn foto’s te bekijken?
Klik dan HIER

Z.O.Z. Misty

Afgelopen dagen is het naast regenachtig ook flink mistig geweest. Mooie foto’s kwamen langs op enkele blogs. De dames en heren hebben er wel wat voor over gehad om deze foto’s te kunnen maken. Zelf kom ik slecht de deur uit met mistig weer.

Om het goed te maken bedacht ik om dan maar muziek over mist te laten horen.
Als eerste kwam ik daar Jala Heywood tegen. Jala stond al op mijn lijstje om eens te horen en haar lied past min of meer wel bij deze gelegenheid.
Jala zingt een oud nummer gecomponeerd door Erroll Garner. Misty was binnen en buiten de jazzwereld zeer populair ondanks dat het nooit een nummer 1 hit is geworden.

Jala vertolkt het liefdeslied als een professional . Een klein pubermeisje die al precies lijkt te weten waarover ze zingt. Femme Fatale? Nee hoor, gewoon een schatje.

Jala Heywood & Mike Boddé  – Misty

Een fijn zwijmelweekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij

Samen op Pad

Gisteren zijn we voor de 2e keer met Samen op Pad wezen wandelen. De Stichting Samen op Pad bestaat al sinds 2006 en is min of meer ontstaan door een verjaardagsfeestje.
Samen op Pad in zijn huidige hoedanigheid bestaat sinds juni 2014. Wil je meer weten over het ontstaan van SOP klik dan HIER

Bijna iedere week wordt op de woensdag een wandeltocht georganiseerd. Vaak zij de tochten in het midden van het land maar met regelmaat worden tochten in andere regio’s gewandeld. De 2 keer dat wij er waren was de groep rond de 100 man groot. Een grote groep maar beslist niet te groot of ongezellig.  Het aantal kilometers dat gelopen wordt is altijd rond de 25 km. Niet te veel maar lang genoeg om alleen een rondje om de kerk te lopen en meer te ontdekken van de omgeving.

Aan de kop van de groep lopen diegene die de tocht uitgezet hebben lopen, bij de staart van de groep lopen ook weer een aantal van de organisatie om alles bij elkaar te houden. Het tempo is ongeveer 5 à 5,5 km. per uur. Dat lijkt snel maar in de praktijk blijkt dat erg mee te vallen. In een groep wandel je al snel mee, gaat vaak vanzelf.

In december vertrokken we vanuit Veenendaal en was de tocht voornamelijk door het bos. Ik heb het al eens eerder genoemd, 25 km. door het bos is voor mij te veel. Nou ja niet te veel wandelen maar enkel bos vind ik een saai. Dat neemt niet weg dat anderen 25 km. door het bos weer wel fantastisch vinden.

Gisteren vertrok de groep vanuit Huizen en wandelden we door bos en heide richting Laren, Blaricum en weer terug richting Huizen.
SOP heeft een prachtige website waar interessante weetjes over deze tocht vermeld staan maar ook over aankomende tochten.

Gisteren dus de 2e keer dat we meewandelden en het begint al een beetje te wennen.
Al snel aan het begin van de tocht kwam Jeanette naast me wandelen om een praatje te maken. Wandelen, hardlopen, fietsen, tennissen we hebben al onze oude en nieuwe sportpassies door gesproken wat erg gezellig was.
Wil je even niet praten dan kan dat natuurlijk ook. Mijn man en ik zijn niet zulke hele grote praters en dan laten de wandelaars je ook lekker met rust.