Flip en Flop gaan niet mee

Pssst.
Pssst, niet verder vertellen hoor, zeker niet aan Anne maar wij gaan niet mee met de 4-daagse. We schamen ons dood om met Anne 4 dagen lang langs de weg te lopen in Nijmegen.
Weet je wat er vanmorgen op de deurmat gevallen is?
Een 4-daagse pet, rose. Spuuglelijk.
Niets aan ons vertellen hè, niet even overleggen met haar trouwe wandelschoentjes of in de groep gooien zo van wat denken jullie ervan? 😠😠
Nee gewoon bestellen en ons met dat rose monster voor het blok zetten.
Waar ze hem gekocht heeft? Wil je dat echt weten?
Bij Jopieswebshop.nl in Nijmegen.
Niet kijken. 🙈🙈 We verbieden het en zeker niet kopen.

Ja we weten wel dat het soms loei heet kan worden tijdens de 4-daagse en dat een goede bescherming voor het hoofd noodzakelijk is maar om nu met zo’n rose tent op je kop te gaan lopen.
Die tent mag nog nat worden ook, om het hoofd koel te houden. Twee vliegen in één klap maar hoe lelijk kun je het maken en ook nog dragen?
Hoe ze er de vorige jaren bij liep als het snik heet was?
Ja ook niet om aan te zien. Met een natte handdoek over haar hoofd ook afgrijselijk.
Daar kun je bij grote hitte wat van vinden maar begrijp je nog enigszins.
Deze rose tropenpet slaat echt alles. Vandaar, tot hier en niet verder. 🚫
Wij gaan 16 juli dus niet mee.
Einde mededeling.
Grrrrr. ⛈⛈

 

Flip & Flop klappen uit de school

Hé hallo.
Wij Flip & Flop, jullie kennen ons vast nog wel, moeten even iets recht zetten over Anne.
Jullie hebben vast haar vorige blog gelezen over die wandeltocht van Ede naar Arnhem en terug. Ja die, die van 36 km. lang. Het ging hieperdepiep gelukkig goed hoor maar dat was een paar maanden geleden wel even anders.
Ze had vreselijk last van haar rug, boven en onder. Wisten jullie niet hè?
Gaat ook nooit vertellen hoor. Vertelt ze alleen als het niet anders kan. Zul je haar dus nooit horen. Als je er niet over praat is het er ook niet. Ken je dat principe? Zo doet ze dat.
Maar wel wijs doen over dat wandeldagje van 36 km.. laatst. Kunnen we niet uitstaan, dus doen wij er maar weer eens een boekje over open.

Laten we wel even voorop stellen dat we blij zijn dat we weer op pad kunnen. Daar in die keukenkast waren we zo langzamerhand wel uitgekeken.

Tijdens de 4-daagse vorig jaar had ze al last van haar rug en dat is nooit meer helemaal over gegaan. Mee blijven klungelen tot ongeveer december vorig jaar. De inschrijving voor de 4-daagse kwam weer in zicht en daar werd mevrouw wat zenuwachtig van.
Hup naar de fysiotherapeut voor een dry needling behandeling. Prikken ze met naalden in triggerpoints van de spieren maar dat zette niet veel zoden aan de dijk.
Weer een poosje aan klungelen en naar de fysiofitness. Ook dat hielp niet. Het leek alleen maar erger te worden.

Inmiddels was het startbewijs voor de 4-daagse binnen en konden de trainingen beginnen.
Dat ging maar daar was ook alles mee gezegd, tot er meer dan 20 km. gelopen werd. Echt ze liep krom van de pijn.
Weet je stoer is ze wel maar doorgaan tot het gaatje doet ze echt niet.
Weer naar de fysio. Ik hoorde haar bellen: ‘Ik wil graag langs komen en het maakt me niet uit wie me behandeld. Het lijkt wel of ik over midden breek’

Dat klonk heftig hoor. We hebben ons de dagen voor de eerste afspraak muisstil gehouden. Bang dat ze echt af zou breken. Stel je voor. Weg 4-daagse, weg trainingen. Moet je toch niet aan denken. Blijven we voor eeuwig in dat muffe keukenkastje staan.

Ze kwam bij een jong fysiomeisje terecht met van die priemende vingertjes.
Die vingertjes zaten venijnig in haar spieren te poeren en die lieflijke handjes kraakten haar bovenrug alsof het een tandenstoker was. Je wilt niet weten wat voor geluiden Anne erbij maakten. Wij dachten nu breekt ze alsnog af.
Maar nee, zo ver kwam het gelukkig niet. Na 6 behandelingen en wat oefeningen mee voor thuis was ze behoorlijk opgeknapt.
Het gaat nog steeds goed maar onlangs hoorden we haar toch weer piepen.
Fingers crossed dat het niet weer begint want dan vrezen we het ergste. De 4-daagse missen en de rest van het seizoen thuis zitten hebben we totaal geen zin in.
Wees gewaarschuwd jullie. Als ze nu weer met zo’n fantastisch trainingsverhaal komt, denk dan even aan wat wij verteld hebben. Laat je niet in de luren leggen door die rose bril van haar.

 

Kleurrijk

Ze zagen ons gelijk staan. Kleurrijk en opvallend. De opmerkingen waren niet van de lucht. Nieuwe schoenen? Hadden ze nog fellere kleuren? Ja die hadden ze maar die zaten niet zo lekker als wij. Dat was dan de eerste kennismaking met de wandelgroep. Nauwelijks ingelopen zijn en direct 20 km. voor de boeg hebben zou je toch wat meer mededogen verwachten. Maar nee hoor, gelijk de vuurdoop. Anne is in ieder geval wel blij met ons.
Heb je die zooltjes binnenin ook gezien? De combi is niet geweldig maar evenzo goed kleurrijk. Beter dan de tocht die we gelopen hebben. Saai, boring. Gaan we ook geen woord meer vuil aan maken. Om kilometers te vreten was het prima maar meer dan dat was het niet en…. we konden hem makkelijk aan. Had Anne allang gezien natuurlijk. Toch hopen we niet dat wij als enige kleur gaan geven aan dit soort evenementen.

DSC_0140.JPG

Dit verhaal is onder andere een schrijfopdracht van Melodyk.nl daarnaast is het een verhaal in de serie Flip & Flop wandelen mee, de wandelschoenen en roddeltantes van AnneMarie.
Wil je de andere verhalen over kleurrijk lezen klik dan hier.

 

Flip & Flop spraken de dames (k)Hak

Hé hallo
Zijn we weer
Moet je luisteren, pas geleden hebben we kennis gemaakt met de dames Hak uit de kast van boven.
De dames Hak, van die zwarte pumps, hakken bijna als high heels, helemaal zwart en met neuzen zwart van de lak. Beetje kak dus. Met feestdagen en speciale gelegenheden komen de dames uit de kast. Best saai eigenlijk maar ik denk dat ze ook niet zoveel zin hebben om zich al te veel te laten zien. Moeten ze werken en daar zijn de dames niet zo van gecharmeerd. Zie je direct aan die lak neuzen van ze. Stonden ook een beetje met de neus omhoog met ons te praten. Maar dat vergeven we ze voor deze keer. Ze hadden namelijk wel een lekkere roddel.

Afgelopen feestdagen, het is inmiddels al bijna 2 maanden geleden, moesten ze voor het eerst opdraven. Ze hadden al bijna een jaar in de kast gestaan nadat ze midden in de zomer in de uitverkoop gekocht waren. Nou, nou, tjonge, jonge in de uitverkoop gekocht. Hoezo Kak dus, wij waren wel 2 x zo duur als zij, misschien wel 3 x zelfs.
Goed Anne had dus feest. Iets bijzonders en daar hoort blijkbaar een bijna zwarte outfit bij. Nee geen begrafenis maar iets met het werk van de echtgenoot of zo. Zelfs de nagels werden in bijpassende kleur gelakt, nou dan is het wel ernst hoor. Tip top in de schmink, dames Hak aan geschoten een mooi tassie erbij en klaar was Cees. Nee geen rugzak, natuurlijk niet. Stel je voor, zo’n lomp ding over je schouder kieperen als je zo opgedoft bent.

Richting etablissement ging het. Blijkt daar grind op de parkeerplaats te liggen. Ja daar waren de dames Hak niet zo blij mee. Kunnen die fijne neusjes en hakjes van ze niet tegen. Pfffffffff. Wij hebben daar toevallig geen enkele moeite mee maar de dames Hak leek het maar niks al dat grind. Maar Anne deed wat ze kon en probeerde die kiezels te ontwijken. Onbegonnen werk natuurlijk. Waren de dames dan wel weer blij mee dat Anne zo haar best deed die stenen te ontwijken. Ze vonden Anne toch wel erg raar lopen, zo hobbelig waren die stenen nou ook weer niet. Wat er aan de hand was begrepen de dames Hak niet precies.
Ha gelukkig, ze waren bijna bij de stoep. Zou het probleem wel opgelost zijn.

Daar op de stoep bleek het loopprobleem helemaal niet opgelost te zijn. Maar toen konden de dames Hak wel zien waar de schoen knelde. Ze knelden dus niet, Anne slipte er gewoon uit. Ze kloste als een klein meisje met de schoenen van haar moeder over de stoep. De dames Hak waren veel te groot. Hiiii Hiiiii
Echt weer iets voor Anne hoor. Ons bin zuunig.  Midden in de zomer met van die dikke wandelvoeten pumps gepast en gekocht en er in de winter op gaan lopen. Ja Anne dan passen de dames Hak niet meer. Voetjes geslonken na een (lange) rustpauze, buiten lekker koud en dan heb je vergeleken met de zomer zeker weten een halve tot hele maat kleiner van schoen.

Daar zat ze dan op het feest met die veel te grote dames Hak.
Ze durfde nauwelijks te lopen, bang om met de hakken te klepperen of er neer te vallen met die veel te grote schoenen. Ze kwam niet van haar stoel af vertelden de dames Hak. Ze zagen wel dat ze naarstig nadacht werd wat nu te doen maar daar bleef het bij. Wat nu want straks moesten ze ook weer via dat grind terug naar de auto.

Anne dacht de oplossing gevonden te hebben, ze zou naar de WC gaan en haar panty’s uit doen. Misschien bleven de dames Hak wel beter plakken aan blote voeten. Kousen uit, schoenen aan. Neeeeee, geen gezicht die witte benen onder dat zwarte rokje en in die zwarte schoenen. Panty’s weer aan en zo onzichtbaar mogelijk terug naar haar plek lopen. Angstvallig is ze de hele avond blijven zitten. Toen ze eindelijk naar huis gingen heeft ze de echtgenoot vastgegrepen en zijn ze stevig gearmd door het grind naar de auto gewandeld. Doen ze nooit maar dat hoeft niemand te weten natuurlijk.

6WMB Roddel

Het 6 Woorden met beeld verhaal is een idee van Doldriest.com voor meer verhalen klik hier

De opdracht van 16 januari, maak een verhaal van 6 woorden over ‘RODDEL’

DSC_0563

Stiekem smullen van een vette roddel

Flip en Flop, de wandelschoenen van AnneMarie maken samen met hun vrienden nog wel eens wat mee. AnneMarie ziet het meestal van de zonnige kant. Flip en Flop neigen naar de iets minder zonnige kant en dat levert soms hilarische verhalen en vette roddels op.

Flip & Flop op safari

Hé hallo.
Tjonge, weer wat meegemaakt. Moet je luisteren.
Eigenlijk was het best een beetje eng, maar goed we kunnen het nog na vertellen. 
Enkele weken geleden was het volop bronsttijd van de edelherten hier in het bos. En daar moest Anne natuurlijk op af.  Als een razende werd het eten en de vaat weggewerkt want ze wilde gaan. Het begon al wat donker te worden maar dat deerde blijkbaar niet.

DSC05377 (Small)Hup op de fiets en richting het bos. Geen idee wat we tegen zouden komen. 
Het dorp uit, door een bos, de heide over en toen weer door een bos.
Je zag niemand, alleen wij fietsen daar. Steeds verder van huis. En toen, ja daar zag Anne wat aan de rand van het bos. Oh, jammer het waren maar wat ‘wilde koeien’ Nou ja toch maar even inzoomen en een foto maken.  Maar dat was natuurlijk niet waarvoor ze als een gek richting het bos was gestoven.

Weer op de fiets en nog verder het bos in.
Verder en verder, het fietspad hield op, fietsen werd gewoon onmogelijk.
En toen moesten wij flink aan de bak, met onze neuzen door het mulle zand. Hoestend en proestend baggerden we door. Wat een rot bos zeg. 
Ondertussen werd het steeds donkerder. Je zag niks en hoorde niks, geen geburrel of knorrende varkens, niks, noppes, nada, niente.
Flop begon al te jammeren dat ze naar huis wilde. Waren onze vrienden nou mee dan was het al een stuk minder eng geweest. Jammer maar zij waren zij zelf op pad.

Pfff, gelukkig daar was weer een fietspad. Anne vloog op de fiets het fietspad op en wij konden stof van ons af laten waaien en bijkomen van het geploeter. Zo dat schoot ten minste een beetje op.
Ondertussen begonnen er meer mensen door het bos te fietsen met toeters van camera’s bungelend voor op de buik. Zou er dan echt wat te zien zijn in dat enge bos? Zo gek was het dus ook weer niet dat wij daar rond zwierven. 
Al die lui fietsten als gekken in de rondte en vlogen alle kanten uit. Volgens ons wisten zij net zo min als wij waar die herten zaten. Kwam nog bij dat ze allemaal zonder licht fietsen. Op een kruising knalden we bijna tegen een stel wildzoekers aan. Natuurlijk ook zonder licht want stel je voor, je zou het wild afschrikken met al dat licht.

DSC05383 (Small)Helaas verloren we iedereen uit het oog en fietsten we weer alleen door dat enge bos. Wij vonden er allang niks meer aan want het werd  steeds donkerder. Nog even en je zag geen hand meer voor ogen.
Ssssst, volgens ons hoorden we geburrel. Ssssst stil luister eens eventjes. En jawel hoor, daar hoorden we ze. Wel erg ver weg piepte Flop. Volgens mij is het langs de rand van de hei waar we een half uur geleden vandaan kwamen. Ja dat gaan we niet meer halen, een half uur fietsen. En hoe wil ze nou foto’s maken in het donker? We wilden naar huis. Het was praktisch donker en die beesten waren veel te ver weg voor ons. Stonden we maar weer op de keukenmat uit te wasemen, dan konden we straks lekker de kast weer in. Hier vonden we niks meer aan.

Yes, gelukkig. Anne deed de lampen van de fiets aan, het was blijkbaar genoeg geweest. Klaar, snel naar huis. Nou ja zo snel ging het niet. Eerst moesten we in het stikke donker met alleen het licht van de fiets door het bos voordat we het dorp binnen fietsen.
Wat waren we blij dat we thuis waren. Go & Out kwamen niet lang daarna ook binnen vallen en konden we ons avontuur uitvoerig uit de doeken doen.
Gelukkig zijn we voorlopig weer van die safarie tochten af. Het burrel seizoen is voorbij, de reeën zijn bevrucht en volgend jaar zien we wel weer verder.
Pffffft. Wat een avonturier.
Enfant terrible.

DSC05385 (Small)

 

 

 

 

 

Flip & Flop staan oog in oog met …….

Hallo
Zijn we weer, moet je nou es luisteren.
Een paar weken geleden waren we (weer) op stap naar Vaals. Zijn we in die groeve geweest, die Enci groeve weet je nog?
Twee dagen later mochten we weer mee op stap net als onze vrienden. Ja, ja we hebben ook al vrienden gemaakt daar in de schoenenkast in de keuken.
Hebben jullie ze niet zien staan? Ze stonden vlak naast ons op de foto van vorige keer.
Soms staan ze boven ons en dan staan wij weer bovenin de kast, het wisselt nogal eens. Bovenop de kast staan we eigenlijk nooit. Enig idee hoe ze heten die vrienden? Go & Out, heeft iets met outdoorschoenen te maken denken wij.
Ook al van die rare namen, maar goed gezellig zijn ze wel, dat scheelt dan wel weer.

Goed wij erop uit met z’n vieren. Naar Luik. Liegé in Belgium. Zover waren we nog nooit geweest. We leken wel een kleuterklas, opgewonden en uitgelaten als een stel kleine kinderen dribbelden we naar de auto.
Eerst een uurtje zitten voordat we er waren en geloof het of niet. We werden van elkaar gescheiden. De jongens bij de jongens en de meisjes bij de meisjes, kinderachtig hoor. Maar na dat uurtje mochten we weer los. Eerst door zo’n vieze stinkende parkeergarage. Een stuk of 6 trappen naar boven maar toen stonden we ineens recht tegenover de Sint Paulus Kathedraal in Luik. Beetje jammer maar de Kathedraal was bijna helemaal ingepakt, zijn ze hem aan het renoveren. Volgens ons zijn ze bijna overal kerken en torens aan het renoveren. Hoeveel van die lakenpakketten we al gezien hebben rondom kerken, niet te tellen.
Toch wilden we daar wel gelijk een kijkje gaan nemen. Wat denk je? Moest er eerst geplast worden door Madam en Monsieur. Nou dan weet je het wel.
Loop je maar een beetje rond te dolen voor ze een koffietent hebben gevonden en dan mag je weer naar beneden naar zo’n stinkend hol. Toiletten zitten vaak op de gekste plekken verstopt. Oké het viel deze keer wel mee maar wij hebben het er niet zo op hoor,  op die wc’s.

Koffie gedronken, geplast en vooruit met de geit. Maar niet naar die Kathedraal, wij nog even in conclaaf met Go & Out of we onze stem moesten verheffen tegen Madame en Monsieur maar dat hebben we bij nader inzien toch maar niet gedaan. Gewoon volgen was het advies. Oké, volgen dus. Hier een straatje in, daar een straatje uit en maar lopen. Kerkje hier, binnenplaatsje daar. Winkeltje zus, boulangerietje zo. Snuf, snuf, daar rook lekker bij die boulangerie. Vers gebakken brood ruikt toch heel anders dan die stinkende uitlaatgassen in een parkeergarage.

En toen stonden we ineens bij Montagne de Bueren. Zijn jullie daar wel eens geweest? Magnifiek zeg. Prachtig maar wel hoog hoor. 374 treden hoog met een hellingsgraad van 28%. En wat denk je? Ja natuurlijk, die trappen moesten beklommen worden. Nou kom maar op. Wij waren alleen benieuwd of Madame en Monsieur het wel halen konden. Vooral Madame heeft er nog wel eens moeite mee, met trap lopen dan.
Maar geen getreuzel, lopen en wel in stijgende lijn.

Go & Out voorop, zoals het stoere mannen betaamd. Anne er achteraan. Ze nam iets meer rust dan Monsieur maar ze zette door, zonder protest. Een beetje hijgend geluid boven ons maar we liepen als een speer.
En toen kwam het. Ik zag het al aankomen, wilde Flop beschermen, mijn handen voor haar ogen houden. Maar dat lukt natuurlijk niet als je door moet.
En toen stonden we ineens stil. Precies daar waar ik niet wilde staan. Om Flop te beschermen, ze is nog zo jong weet je. Maar het was al te laat. Recht voor ons, oog in oog met twee fallussen. Krachtig, mannelijk en recht van lijf en leden. En zoals ik al dacht, Flop ging bijna van haar graadje. Lijkbleek staarde ze ze een voor een aan. Gelukkig deed Anne een paar stappen terug maar wat bleek, nam ze foto’s van die dingen. Ook dat nog. En toen stonden we er weer recht voor. Getver, wie gaat daar nu staan en wie zet die dingen daar nou neer? Gelukkig stonden we er daarna niet lang meer, eindelijk mochten we weer verder. Flop nog een beetje bleek om de neus klommen we verder omhoog. Bovenaan hadden we een poosje tijd om rond te lummelen en bij te komen van de schrik. Alles aan Go & Out verteld want die hadden natuurlijk niets gemerkt van dat relletje. Go & Out stonden erbij te kijken van, waar maken jullie je druk om?
Zo bijzonder is dat nou toch ook weer niet.
Nou nee voor hun misschien niet maar voor ons dit niet echt dagelijkse kost.P1120908 1

Flip en Flop

Hallo.
Weten jullie nog wie wij zijn?
Anne heeft zo’n 14 dagen geleden voor het eerst over ons geschreven.
De schrijfopdracht van Schaap Schrijft, die, weet je nog?
Best aardig verhaal over hoe we bij haar ingetrokken zijn.
Na een behoorlijk lange pas sessie werden we goedgekeurd en mochten we op de fiets mee naar haar huis.

Voordat we op ons nieuwe plekje plaats mochten nemen kregen eerst een douche. Zo’n stinkende vieze douche waarvan het schuim in je veters blijft zitten. Om ons waterdicht en vuil afstotend te maken. Gore troep hoor, maar het belooft wel wat voor de toekomst denken wij. Wat staat ons in ‘s-hemels naam nog te wachten?
Nadat we uren buiten hebben staan luchten mochten we eindelijk in de kast.
Wennen was het daar, want we staan tussen de alledaagse schoenen en zo alledaags vinden wij onszelf eigenlijk niet. Goedkoop zijn we allerminst en we komen  overal en zien vaak veel van de wereld. Hoezo alledaags dus?

Bij nader inzien is het toch wel een mooi plekje hebben we ontdekt. Middenin de keuken. Een schoenenkast in de keuken, wel eens van gehoord? Samen met een aantal  alledaagse verre neven en nichten.
Mooi plekje want vandaar uit kunnen we alles goed zien en horen.
Iedereen komt daar langs als ze binnen komen of weggaan. Gesprekken vanuit de woonkamer kunnen we bijna woordelijk verstaan en in de keuken wordt ook wat afgeklept zeg. Wat kunnen die lui ratelen zeg.

Ondertussen hebben we ook een naam gekregen. Flip en Flop, zijn we eigenlijk niet zo blij mee. Volgens ons zijn dat slippers met van die hele hoge zolen. Zulke zolen hebben wij echt niet, lelijke dingen. De fantasie zal haar wel in de steek hebben gelaten toen ze onze namen bedacht.

Uiteindelijk zijn dus best tevreden met onze nieuwe plek. We denken hier wel avonturen te gaan beleven. We zitten eerste rij terwijl horen en zien ons af en toe vergaan. Bovendien zijn we al diverse keren uit de kast gekomen om met Anne te wandelen. Die namen Flip en Flop wennen ook wel weer.
Nou tot ziens dan maar en hopelijk zien jullie ons snel terug met één of ander sappig verhaal. Groetjes.

DSC_0015