De aanhouder wint.

Een lange adem is wat je soms nodig hebt om van een blessure af te komen. Het kan zelfs zo lang duren dat je aan opgeven denkt van je geliefde sport. Maar ja, bij het denken aan opgeven bekruipt je gelijk een unheimisch gevoel. Het grijpt je naar de keel want hoe verder als ik stop? Welke sport kan ik nog wel? Je wilt tenslotte blijven sporten en wat kan ik nog wel met mijn blessure en wat kan niet meer?

Wat te denken van al de gezellige contacten opgedaan door jouw sport. Leuke mensen met dezelfde drive. Als je elkaar ziet gaat het direct over de sport, de hobby van jou en je vrienden. Wat is er leuker dan praten over een sport die je gezamenlijk beoefend. Stop je met sporten dan ga je al die contacten missen, wil je dat wel? Kun je dat aan? Je wilt er eenvoudigweg niet over nadenken.

Hoe nu verder met de blessure waar maar geen eind aan lijkt te komen?
Misschien kan je als ervaringsdeskundige iets helpen. Ik heb een negental tips waar je wellicht wat aan kunt hebben.

  1. Zoek een goede arts of therapeut die je kan helpen bij je blessure.
    Heb je geen goed gevoel over je behandelaar zoek dan naar een andere therapeut. Diegene waarbij je onder behandeling bent is deskundig genoeg maar als het niet klikt kan herstel langer duren dan nodig is. Soms is het zelfs verstandiger om naar een sportarts te gaan.
  2. Vergeet niet een podoloog te raadplegen.
    Evenals bij wandelen kun je bij het hardlopen problemen krijgen door verkeerde schoenen, een open deur. Naast het hebben van goede schoenen zijn de zooltjes net zo belangrijk. Zolang er geen klachten zijn, is het niet nodig, maar zijn er wel klachten laat je voeten dan ook eens door een podoloog bekijken. De (mis)stand van je voeten zijn bij blessures zeker zo belangrijk.
  3. Krijg je oefeningen mee naar huis, bedenk dan dat rust ook een oefening is.
    Graag willen sporten of weer aan het werk gaan kan een slechte leidraad zijn voor het tempo waarmee jij je oefeningen doet of zelfs alweer van start bent gegaan met je sport. Ga niet als een dolle je oefeningen te vaak of te veel doen. Hou het schema aan wat je hebt opgekregen.
  4. Neem de tijd om te herstellen.
    Laat je niet van de wijs brengen door anderen om zo snel mogelijk weer van start te gaan. Heb je nog geen goed gevoel om te beginnen wacht dan gewoon nog even.
    Laat je ook niet door je enthousiasme (ver)lijden om te snel te beginnen.
    Wacht tot je lijf er aan toe is en niet je hoofd. We willen vaak veel te snel.
  5. Conditie moet weer opgebouwd worden en daar moet je wat voor doen.
    Blijf je ondanks het opbouwen van je conditie vermoeid, doe het dan nog even rustig aan tot de vermoeidheid minder wordt. Vechten tegen vermoeidheid gaat het probleem niet oplossen. Je lijf heeft tijd nodig om te herstellen van een blessure en soms heeft het daar meer tijd voor nodig dan jij bedacht had.
  6. Mag je weer proberen bij je groep aan te sluiten, bouw het rustig op.
    Het is verstandig om het rustig op te bouwen. Doe bijvoorbeeld de helft van wat de groep gaat doen. Train bijvoorbeeld met een groep die het iets rustiger aan doet dan jouw eigen groep. De opbouw gaat snel genoeg, dat zul je zien maar proberen gelijk op je oude niveau mee te draaien is niet slim.
  7. Geef niet te snel op, laat de moed niet zakken.
    Zit je voor je gevoel al maanden met de blessure opgescheept, heb geduld. Niet iedereen herstelt even snel. Vergelijk jezelf niet met anderen. Genen, leeftijd, geslacht het speelt allemaal een rol bij de hersteltijd van een blessure.
  8. Blijf zoeken naar oplossingen.
    Praat over je blessure met mensen die weten wat een blessure is. Sporters uit je groep, de fysiotherapeut van je club. Soms komen oplossingen en nuttige tips uit een hoek waar je het niet uit verwacht.
  9. Last but not least. 
    Leer van je blessure. Pak het de volgende keer anders aan en val niet in oude gewoonten en fouten.

Vooral dat laatste punt heb ik zelf erg veel moeite mee. De knieblessure is goed onder controle. Zo goed zelf dat ik dat mijn hart een sprongetje maakt als ik iets van mijn vroegere hardloop maatjes hoor of zie. Zal ik het nog één keer proberen?

Helemaal stuk

Gisteravond zat ik er even helemaal doorheen
Stram, star en koud tot op het been
Had zo mijn best gedaan
maar kon echt niet meer staan
plat op de bank, verroerde nog geen teen

Voor het eerst gelopen ’30 van Zandvoort’
Hij was prachtig, een fantastisch oord
maar ook ontzettend zwaar
Mul zand, dan loop je raar
De beloning, een medaille aan een koord

 

Limerick op zondag is een idee van Melodymusic
Kijk voor meer limericks hier

 

Mooi weer en de lammetjes

Vandaag was het hoofd leeg genoeg om met het mooie weer te gaan wandelen.
Waar zullen we naartoe wandelen? In de zon, zoveel mogelijk in de zon.
Dan weet je nog niet waar we heen wandelen maar het houdt zoveel in als, de heide op of door de weilanden want daar vang je de meeste zon.
Gelokt door het geluid van helikopters werd het de heide.

Wandelend op het bospad richting heide zagen we al dat ze deze keer iets onder de helikopter hadden hangen. Mijn nieuwsgierigheid is dan zo groot naar wat daar onder hangt dat ik vanzelf harder ga lopen. Wie kent het niet?
En ja, er was weer genoeg te zien.

 

 

 

 

Nadat de helikopter uit het zicht verdwenen was konden we weer verder.
Hoe nu verder? Wat dacht je van de lammetjes? Oké poging nr. 3, lammetjes kijken en deze keer is het wel gelukt. Echt heel klein waren ze al niet meer maar jong en dartel wel.  

 

 

Over de 100

Vandaag goed de wandel-gang te pakken gekregen. Manlief ging werken omdat hij niet alles af had gekregen dus ik had de tijd. Het mooie weer lonkte en wat is er mooier dan met een zonnetje op pad te gaan. Via de heide wilde ik naar de schaapskooi om lammertjes te gaan kijken.

Ingepakt alsof ik over de Noordpool zou gaan wandelen vertrok ik vanmorgen om 8.45 uur. Het was even wennen maar het was goed te doen. De zon begint ondanks het vriezen al kracht te krijgen daarom zoveel mogelijk in de zon gelopen. Met de zon en een stevige pas ben je snel warm en al snel ging de jas iets open en de sjaal iets minder strak om de hals.

1060559

Op de heide was het leger aan het oefenen terwijl iets dieper het bos in de reeën stonden te grazen. Langs de Kreelseplas gewandeld en een klein eindje verder gekeken of de vogels al zin hadden zich te laten zien. Maar de trekvogels moeten nog richting Nederland komen denk ik. Er was tenminste nog niet veel te zien.

Net toen ik richting schaapskooi wilde wandelen appte manlief.
Ga je nog wat doen vandaag?
Hoezo?
Zullen we gaan wandelen vanmiddag? ik heb het klaar.
Ik ben al aan het wandelen maar ik kom eraan. Gaan we vanmiddag samen, gezellig.

Ik heb er flink de pas ingezet zodat ik thuis even een uurtje kon zitten voordat we aan de middagwandeling begonnen.
Door de gemiste lammetjes besloten we nog maar eens richting schaapskooi te gaan, weliswaar een ander pad genomen maar weer de heide over.

Ongeveer 7 km. verder kwamen we bij de schaapskooi aan en wat denk je? Mogen we niet naar binnen vanwege Q-koorts. Beetje verdacht, een buurvrouwtje had de lammertjes dinsdag wel kunnen bekijken.
Volgens mij wilde de herder de jonkies beschermen tegen de schreeuwende kinderen op woensdagmiddag. Hoe dan ook wij konden onverrichter zaken weer terug.

Twee pogingen gedaan om de lammetjes te gaan kijken en beide keren mislukt. Wel lekker voor de kilometers zo. We hoorde dat veel lammeren nog geboren moeten worden, het zal daarom dit voorjaar vast wel een keer lukken om ze te zien.

In totaal mag ik ruim 26 km. bij mijn wandeltraining optellen. Totaal zit ik nu op de 104 km. Is het een wedstrijd dan? Nee zeer zeker niet maar de vraag vooraf de 4-daagse is vaak, hoeveel kilometer heb jij getraind? Er is zelfs een Facebook groep die zich zelf tot doel stelt om 1000 km in het jaar te lopen.
Nieuwsgierig naar het aantal km. die ik loop in een jaar ga ik het dit jaar ook bij houden.
Rechts in de sitebalk kun je het totaal aantal km. zien die ik vanaf 1 januari gelopen heb.
Voor wandelaars en mijzelf interessant en wie weet na dit blog voor meer mensen interessant.

1060516

Probleem eindelijk opgelost

Half januari moest ik weer terug naar de podoloog met m’n zooltjes en wandelschoenen. Een lange wandeling was niet te doen omdat de zooltjes volgens mij veel te hoog waren. De podoloog was het aan de hand van mijn verhaal direct met me eens en ging gelijk over tot actie. Ik heb nooit gezien hoe hij die zooltjes maakt of vermaakt maar in een poep en een scheet heeft hij het voor elkaar en je staat weer buiten. Probeer maar weer uit.

En ik denk dat ze nu goed zitten. Ik voel ze nog wel iets zitten maar de voeten moeten ondersteund worden en dan ontkom je niet aan plekken waar je iets te voelt, lijkt mij. Zolang ik er geen blaren op loop is het prima.

Inmiddels heb ik het nodige aantal kilometers gelopen en het gaat goed. De Oliebollentocht in Apeldoorn van 20 km. De Midwintersnertwandeling in Nunspeet van 20 km. plus de 10 km. wandelingen die we bijna ieder maandag doen. Ik heb eindelijk een goed gevoel over de schoenen en zooltjes. Leve de podoloog.

Na het wandelen doen mijn voeten bijna geen pijn meer. In de nacht en ‘s-morgens vroeg bij het opstaan voel ik ook bijna niets meer. Wanneer heb ik nog wel pijn aan de voetjes? Als ik teveel op gewone schoenen loop, de niet wandelschoenen. Ai, dat is vervelend. Ik wil er niet aan, maar misschien moet ik ze ook in mijn dagelijkse schoenen gaan dragen. Ga ik nog even uit stellen, wennen aan het idee. Hoogst waarschijnlijk zullen er een aantal schoenen af moeten vallen die niet meer gedragen kunnen worden en ik ben wel een vrouw met een inie minie schoenen tik.

Met de blessure knie van het hardlopen lijkt het ook steeds beter te gaan. Drie weken voor kerst ben ik met een runners app weer aan het hardlopen begonnen maar dat is twee dagen voor kerst weer gestrand. Had ik kunnen weten maar overmoedig als ik ben dacht met de feestdagen zo af en toe nog wel tijd te vinden om een rondje hard te hollen. Het is bij die drie weken  gebleven en dat laat ik maar zo. Mijn blik is nu voornamelijk gericht op de 4-daagse. Dit jaar wil ik onder geen beding uitvallen voor of tijdens de 4-daagse.  Ten eerste omdat ik met vriendin afgesproken heb weer 40 km te gaan lopen en nog een verrassing, dochterlief wil ook de 4-daagse gaan lopen. Ze moet nog wel ingeloot worden. Vrijdag 30 maart vindt de loting plaats. Spannend. Maar we hopen natuurlijk dat ze ingeloot wordt. 🤞🤞

 

 

Golfslag

 

Een

Golf van

Verwondering sloeg toe

Omhuld met mist en

Avondrood

 

Deze foto is laat in de namiddag gemaakt. Veel later dan we gewend zijn liepen we nog over het ‘Heelsumse Veld’
Aangekomen op 7e hole waanden wij ons in een ander land. Welk land was onduidelijk maar de Pro (golfleraar) vloog ons in luttele seconden naar Schotland.
Ademloos keken wij de verte in en waren blij met dit natuurschoon zo dicht bij huis.

(Na aanleiding van een aantal reacties op deze foto als sitefoto)

 

Probleem opgelost 2

Zoals ik hier schreef ben ik voor de kerst naar de podoloog geweest om nieuwe schoenen aangevuld met zooltjes te kopen. (Ik dacht dat het probleem opgelost was)

Schoenen en zooltjes inlopen en als het niet goed gaat terug komen en ik stond weer buiten die middag. Na één wandelactie vond ik al dat de zooltjes in het midden onder de voet behoorlijk hoog waren, maar ik moest wennen en niet zeuren, even doorzetten.
Echt lekker lopen deed ik niet. Ik slofte over straat en struikelde bijna over elk steentje en stoeprandje. Niet erg bemoedigend, maar opgeven ging even niet op. De schoenen moesten wennen en ingelopen worden.

Toen kwam kerst en even helemaal niets van wandelen. Na de kerstdagen de wandelschoenen aangetrokken, het was mooi weer en we wilden de calorieën er wel af wandelen, dus erop uit.
Woensdagochtend na de kerst aan de wandel. Terwijl we aan de wandel waren bedachten we dat we ook wel even naar Amsterdam konden gaan. Met ieder een vrij reizen op zak zou dat niet zo veel gaan kosten en blij dat we een dag vrij hadden trokken we richting Amsterdam, maar eerst naar huis en de OV kaart halen.

Qua tijd kon het makkelijk even naar Amsterdam maar het wandelen ging me die dag niet zo goed af als normaal. Thuis hadden we al 10 km. erop zitten voordat we in Amsterdam aangeland waren en daar stapten we bij station Amstel uit om dwars door de stad richting centrum te wandelen.

Ondanks de koffie met lemon curd meringue gebak bij ‘Bakken met Passie’ op de Albert Cuypstraat was ik total loss toen we bij onze zoon aan kwamen. M’n benen waren niet meer vooruit te branden en de voeten deden enorm pijn. Waarschijnlijk hadden de zooltjes toch niet helemaal de juiste vorm.

Thuis, de schoenen onderin de kast gedumpt, eerst oud en nieuw vieren. Ondertussen wel een afspraak bij de podoloog gemaakt want hier ga ik de 4-daagse niet op redden. Twintig kilometer verdeeld over 2 dagdelen was al te veel.

Voor ik naar de podoloog moest heb ik nog met de originele zooltjes van m’n wandelschoenen gelopen maar dat was ook geen succes. M’n voeten redden het echt niet meer zonder de extra ondersteuning van een paar (steun) zooltjes. Er is geen ontkomen meer aan, ik moet (steun) zolen gaan gebruiken anders kan ik het wandelen en ev. het hardlopen wel vergeten.

Weer aanbeland bij de podoloog leek het geen enkel probleem te zijn. De ondersteuning midden onder de voet was iets te agressief dacht hij. Heeft ze lager gemaakt en ik mag het weer gaan proberen.

De dag erop, in plaats van de fiets te pakken aan de wandel gegaan. Zooltjes uitproberen. De eerste indruk is goed. Niet doodmoe thuis gekomen en de voeten doen bijna geen pijn van het wandelen. Ik hoop dat het probleem nu echt opgelost is want hoe ga ik anders die 4-daagse redden?

(Ik verdeel de druk niet goed over de gehele. De druk bij het wandelen komt   voornamelijk neer op de grote teen waardoor het middenvoetsbeentje en het   voetwortelbeentje van de grote teen zwaar overbelast raken. )