City Walk Amsterdam

Zaterdag 20 oktober was de 5e City Walk van Amsterdam alweer. Voor ons was dit de 2e keer dat we meegelopen hebben en waarschijnlijk niet de laatste keer.
De vorige keer hadden we voor een lange tocht gekozen maar dit keer moest het de korte tocht worden. Unaniem gekozen door de wandelaars van onze wandelclub.
Ze wilden meer van de stad zien en niet erbuiten om lopen. Wij waren het daar roerend mee eens.

We hebben vrij lang over de tocht gedaan want genieten van de wandeling was het hoofddoel. Alles zien en beleven daar ging het om. Het was prima wandelweer, veel te zien onderweg en koffie met gebak in overvloed. Had je het even gehad dan was er altijd wel een terras in de buurt waar je plaats kon nemen om wat te nuttigen. Dat is wel een heel groot voordeel van wandelen in de stad.
Helaas waren ze niet in elk café of terras voorbereid op de grote drukte die een wandeltocht met zich meebrengt. Beetje slecht ingeschat, gebak op en het bereiden van koffie met één machine wat maximaal 5 minuten duurde voordat de kom vol was. Ja als je dan met 15 man aankomt duurt het veel te lang.
De ober kwam zich excuseren, het zou nog 10 minuten duren voor de eerste koffie door kwam. We hebben de alles maar geannuleerd, volgens mij was hij er blij mee, opgelucht dat we weer gingen.

We belandden toen op het Rembrandtplein in een café voor de koffie en daar hadden ze het prima voor elkaar. In sneltreinvaart stond de koffie en het gebak voor ons. Het appelgebak was zelfs nog wat lauw. We werden daar verwend en op onze wenken bediend. Hoe fijn kan dat zijn.

Een heel groot gedeelte van de Amsterdamse binnenstad hebben we gezien. Rijksmuseum, de Dam, Paleis op de Dam, door de Jordaan, door de Rosse buurt, het Vondelpark. Hoogtepunten in de route? Voor ons was de hele route een hoogtepunt. Terug naar het Olympisch stadion was de route iets minder mooi maar daar ontkom je niet aan. Hoe langer een route, des te meer mindere stukken er tussen zitten.

De lengte van de route’s variëren van 12 km. tot en met 33 km. Voor diegene die eigenlijk ook wel wat van Amsterdam willen zien dan is 12 km. misschien een optie om volgend jaar te gaan doen. Zoals ik al aangaf, overal kun je een rustpauze inlassen en doordat er zoveel te zien is gaat wandelen (vaak) nog ongemerkt ook.
Wil je 33 km. lopen dan moet je er toch wel rekening mee houden dat je van Amsterdam Centrum wat minder zult zien. Maar dat vindt je dan waarschijnlijk ook niet zo heel erg.

 

Groeve Route Sint Pietersberg

Aan het einde van het Pieterpad of zoals je wilt het begin van het Pieterpad bij de Sint Pietersberg in Limburg ligt de Groeve Route Sint Pietersberg.
Je kunt kiezen uit een korte route van 6,7 km. of een lange route van 10,8 km.
Twee verrassend nieuwe routes uitgezet door Natuurmonumenten.

Bij de korte route kun je door middel van de app van Natuurmonumenten een geologische tijdreis maken door de groeve. Boven aan de trap die afdaalt naar de groeve worden de filmpjes vanzelf gestart op je smartphone. Wel eerst de app downloaden en de bleutooth aan zetten. Lukt het downloaden niet of heb je er geen zin in, geeft niets, langs de route staan ook bordjes waar je het belangrijkste op kunt lezen.

Via de korte route daal je af naar het Enci terrein. In 2020 zal de winning van mergel helemaal stoppen en de groeve terug gegeven worden aan de natuur. Geen zorgen dus over milieu of ander rampen, het gaat daar vanzelf weer mooi worden.

Wat zie je onderweg? Mergelgrotten, vuursteenlagen, de Duivelsgrot, azuur blauwe meertjes en diverse natuurgebieden. Omdat er nog steeds mergel gewonnen wordt is er ook nog de nodige bedrijvigheid van graafmachines en vrachtwagens.
In de groeve is ruimte vrij gemaakt voor een horecagelegenheid in de vorm van een grote tent. Deze tent zal later vervangen worden voor een vaste horecaplek, koffie gegarandeerd dus.

De wandeling lijkt misschien kort en dat is hij natuurlijk ook maar er is zoveel te zien dat hij toch de nodige tijd vergt. Tijd kost ook lopen van een aantal trappen, naar beneden als je tenminste de goede richting hebt genomen aan het begin. Wanneer je naar beneden loopt moet je ook weer naar boven. Kom je uit de groeve dan klim je ongeveer 130 mtr. over een lengte van 2 km. Niet zoveel meters mischien maar klimmen moet wel. Wij dachten de 10 km. er nog even achteraan te doen maar daar hadden we echt geen zin meer in. Fotograferen, lezen en kijken kosten tijd net als genieten van het mooie weer.

De lange route loopt niet door de mergelgroeve maar langs de groeve en een lang stuk langs de Maas. Die zie je weer niet bij de korte route.

Beide routes beginnen en eindigen bij Chalet Bergrust op de Sint Pietersberg waar ze heerlijke koffie en Limburgse vlaai serveren.

Wandeltocht Hoge Veluwe

P1120725

Zaterdag organiseerde de Hoge Veluwe weer zijn jaarlijkse wandeltocht. De zondag is bestemd voor hardlopers, De Hoge Veluweloop. Een druk weekend dus voor de Hoge Veluwe. Vorig jaar hebben we de wandeltocht voor het eerst gelopen. Dat is ons zo goed bevallen dat we mede door het mooie weer de wandelschoenen weer tevoorschijn hebben gehaald de e-tickets uitgeprint en op pad zijn gegaan.

De tocht was hetzelfde als vorig jaar maar toch is er iedere keer wat anders te ontdekken. Het Jachtslot, St. Hubertus vind ik altijd zeer imposant en kan daar foto’s van blijven maken.
De familie Kröller-Mūller, lieten nadat er diverse aankopen van grond gedaan waren door H.P. Berlage een huis ontwerpen en bouwen. Berlage ontwierp zelfs het meubilair en de serviezen voor het Jachtslot

Helena Kröller-Mūller was een verwoed kunst verzamelaarster en had diverse contacten in de kunstwereld waardoor haar verzameling tot een van de grootste privéverzameling uit kon groeien. Haar verzameling bevat o.a. meer dan 200 van Goghs.
Begin jaren 20 van de vorige eeuw werd de opdracht gegeven om een museum te bouwen onder aan de Franse Berg op het landgoed. Hier zou haar collectie ten toongesteld gaan worden aan het publiek.
In 1921 werd begonnen met de bouw van het museum.
Een jaar later kwam de familie echter in zwaar weer terecht door de economische crisis en werd de bouw van het museum gestaakt.
Delen van dit museum staan nog onderaan de Franse Berg.P1120777

Ter nagedachtenis aan Anton en Helena Krõller-Mūller stond daar een echtpaar verkleed als Anton en Helena de kaarten te stempelen van de wandelaars. Dat zorgde voor de nodige hilariteit, iedereen heeft wel een zegje te doen. Het echtpaar wist ons wat wetenswaardigheden over het nooit afgemaakte museum te vertellen en waren goed opgewassen tegen lollige wandelaars.

Weer verder voor de laatste loodjes. De heide over richting zandvlaktes en het jeneverbessenbos. Door het bos richting het Museum Kröller-Müller, langs een gedenktuin naar de finish.
De natuur in het park heeft toch wel iets bijzonders. Het was bovendien fantastisch wandelweer, kortom we hebben er weer van genoten. Een aanrader wat ons betreft.

Leestips: Hoge Veluwe tocht 2017 
Kröller Müller

De Dam tot Damtocht

P1120689Getroffen hebben we het met het weer gisteren. Op een paar kleine buitjes na was het voortreffelijk wandelweer. Het startpunt midden op de Dam in Amsterdam en het eindpunt Het Burgemeester in ’t Veldpark in Zaandam. Een mooie tocht van 27 km.
Er zijn kortere routes van 10 km. en 20 km. maar ook een langere van 42 km. keus genoeg.

Omdat we ons voor de 27 km. opgegeven hadden, wil je niet zo laat starten.
Dat betekent vroeg opstaan en vertrekken richting Amsterdam.
Rond 8.00 uur stonden we voor het station van Amsterdam om richting de Dam te lopen. De stad slaapt dan nog. Je kunt het je niet voorstellen maar het was nog rustig in de stad. We konden goed doorlopen en in no time stonden we op de Dam.
We werden ontvangen met een mini ontbijtje, haalden onze t-shirtjes op en deden even een plas. Sanitaire voorzieningen in overvloed. Op de Dam maar ook onderweg.

P1120563

Iets voor 9.00 uur vertrokken we richting Zaandam.
Eerst de stad uit, richting IJ-burg om daar af te slaan naar de brug over het Buiten-IJ. Toen we de brug over ware splitste hier de route zich in 27 km. en 40 km. Wij wandelden Schellingwoude binnen. Een langgerekt dorp langs het IJ en langs de Oranjesluizen. De sluizen zag je liggen maar om ze dichterbij te bekijken moest je behoorlijk van de route afwijken. Dat hebben we maar niet gedaan. Onze neuzen stonden nu eenmaal richting de eindstreep. Het halen van die eindstreep stond nu even voorop.

P1120598Vanuit Schellingwoude loop je zo Tuindorp Nieuwendam in. Daar hebben we bij de bewoners koffie gedronken. Een traditie die nu door de buurt voortgezet wordt.
Een buurvrouw was daar ooit mee begonnen, helaas is de buurvrouw overleden aan borstkanker nog wel waarop de buurtbewoners het nu voortzetten ter nagedachtenis aan haar. De opbrengst van deze koffiestop wordt gedoneerd aan Pink Ribbon. Prachtig initiatief.

Weer verder richting het Noorderpark, via de Kadoelenweg langs Molenwijk de brug P1120623over, het zijkanaal over richting Zaandam.
EHBO posten, toiletten het was prima verzorgd. Op een aantal plaatsen kon je een massage krijgen als dat nodig was.
Bij diverse stempelposten werd er water en mini stolletjes van AH uitgedeeld.
En als dat nog niet genoeg was kon een appel en sultana’s krijgen.
Tuurlijk hadden we brood en drinken zelf meegenomen maar dit zijn toch altijd weer leuke verrassingen.

Zaandam zie je lang voor de finish al liggen. Een prachtig gezicht met zijn bijzondere hotel, hoogbouw en haven. Het was behoorlijk bewolkt toen we in Zaandam aan kwamen. Geen regen dat was boffen maar voor de foto’s was het eigenlijk iets te donker.

Bij de finish ontvingen we onze medaille (als je die hebben wilt) en was er muziek en kraampjes om je honger te stillen of een drankje te nemen.
Met pendelbussen werden we naar het station van Zaandam gebracht. De bussen reden af en aan. Even dachten we nog te gaan lopen naar het station maar achteraf was het maar goed dat we dat niet gedaan hebben. Een behoorlijk stuk nog om te wandelen.

Amsterdam zijn we ook nog even in geweest. Even een donkerbruine kroeg in gedoken om het einde van ons feestje nog even uit te stellen.
Een heerlijk dagje uit.

Kromme Rijnpad

Zo lang het kan genieten we van de zomer en daar horen natuurlijk wandelingen bij.
Dochter had mooie plaatjes gezien en berichten gelezen over het ‘Kromme Rijnpad’ en wilde de uitdaging van 29 km. graag eens aangaan. Of we mee wilden wandelen?
Donderdag vertrokken we vroeg, met de trein richting Utrecht om bij het Ledig Erf onze wandeling te beginnen. (ongeveer 3 km. wandelen vanaf het station van Utrecht)

P1120387Het Kromme Rijnpad loopt vanaf het centrum van Utrecht naar het centrum van Wijk bij Duurstede. De route vanaf Wijk bij Duurstede lopen kan ook maar die beschrijving is iets moeilijker te vinden op internet. Vanaf Wijk bij Duurstede is hij wel bepijld, wil je hem daar vandaan lopen, het kan dus wel.

Er is een app van het Kromme Rijnpad, een GPS route te downloaden op je GPS apparaat, in boekvorm te verkrijgen bij het VVV in Utrecht en uit te printen via internet.

P1120284
Jaagpaal bij jaagpad

Het Kromme Rijnpad is een interessante route waar veel te zien en te leren valt.
Op enkele plekken na loop je via het ‘Jaagpad’ van Utrecht naar Wijk bij Duurstede.
De Kromme Rijn was eeuwen geleden 4 x zo breed als nu en een drukke vaarroute.
Dat zie je terug aan de kasteeltjes en panden die langs het water staan. Erg mooi.
Leuke plekken om foto’s van te maken er is zelfs een museum te bezoeken,
mocht je daar tijd en zin in hebben.

Een Jaagpad is een pad langs de rivier waar vroeger een paard met zijn begeleider liepen om vrachtschepen bij ongunstige wind vooruit te trekken. Dagloners en zelfs familie van de schipper werden ingezet bij het trekken van de schuit.

Wandelen langs het water heeft z’n charmes. Langs de Kromme Rijn is dat niet anders. De natuur is er prachtig. Nu waren er nog veel bloemen te zien en hingen de appels en peren in grote trossen aan de bomen in de boomgaard. De herfst is in aantocht en daar zal de tocht niet minder mooi van worden met de verkleurende bomen.

P1120341
Kasteel Cammingha

De route is in 10 etappes van 1,5 tot 5 km. opgedeeld zodat je de voor jou meest handige of interessante stuk kunt wandelen.
In de beschrijving wordt een overzicht van de 10 etappes gegeven, inclusief een dienstregeling van de bus om van en naar vertrek- en eindpunt te gaan.
Na iedere etappe wordt door middel van borden duidelijk aangegeven waar je de bus kunt vinden. Hierdoor kun je de route ter plekke verlengen of verkorten en zonder veel problemen de weg naar Utrecht of Wijk bij Duurstede terug vinden.

Wij hebben de gehele route gelopen. Vertrokken bij het Ledige Erf in Utrecht. Bij de haven van Wijk bij Duurstede op een terras met uitzicht over de haven de wandeldag afgesloten.

P1120403
Wijk bij Duurstede

Wil je echter alles bekijken wat er langs de route te bezichtigen en te zien valt dan kun je hem beter opsplitsen in een aantal etappes. Bijna 30 km wandelen en overal rond kijken lukt niet op één dag.
Ondanks dat hebben wij genoten van de tocht en denken we er over om het nog een keer, maar dan opgesplitst in etappes te doen.

Schotland

Na amper een week rust van de 4-daagse stond onze vakantie al voor de deur. Twaalf dagen Schotland lagen voor ons. Geen idee wat ik er precies van moest verwachten. De natuur, daar had ik me voornamelijk op gefocust. Om niet helemaal te verdwalen in het groen stonden een aantal steden op het programma voor de (broodnodige) afwisseling.

Nu we thuis zijn weet ik dat het een prachtige reis was met voornamelijk natuur en hoewel de steden iets tegen vielen horen ze er zeker bij om een goed beeld van Schotland te krijgen. Waar we ontzettend mee geboft hebben is de gids en haar chauffeusche (mag ik dit zo zeggen). De dames vormden een prima team. De chauffeusche stuurde haar ellenlange bus overal naartoe, liep wat averij op maar dat mag als je voor heg eerst in Schotland bent en dan ook nog links moet rijden. De gids, Gea, was een oude rot in het vak. Ze was als gids overal al geweest maar Schotland had haar hart veroverd en dat bleek uit alles.

Wat zijn we wijzer geworden en wat hebben we gezien? Veel hebben we gezien, Schotland inclusief Buiten Hebrieden. Dat betekende een paar maal met de boot mee en met de bus over een aantal eilanden scheuren. Foto-stoppen, afternoontea, bezichtiging van historisch erfgoed met uitleg. Standing Stones met uitleg wat het nu is, Blackhouses, bergen, kliffen, het einde van de wereld. Later kom ik er nog op terug, het is teveel om in een keer te vertellen.

De geschiedenis en verhalen over Schotland vlogen ons om de oren. Schotland is door de eeuwen heen een onder geschoven kindje geweest van Engeland. Maar er komen ook mooie dingen uit Schotland, Harry Potter, Sherlock Holmes, opnamen van Skyfall uit James Bond, Outlander en zelfs Ivanhoe komt uit Schotland. Kastelen, ruïnes, de natuur het is overweldigend. Je zou overal willen stoppen om te kijken en foto’s te nemen. Er is zoveel dat een tweede bezoek niet uit te sluiten is. In de zelfde vorm?

Schotland bestaande uit Binnen Hebrieden, Buiten Hebrieden, Shetlandeilanden, Orkney-eilanden, Lowlands en de Hilands ze bestaan al eeuwen en hebben ons veel te vertellen en te laten zien, een aanrader.

National Anthem of Scotland – Flower of Scotland

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk hier bij Irisapilio

De finish

Hoe het gelukt is weet ik niet maar we hebben allemaal een vroege start te pakken kunnen krijgen. Een vroege start op de laatste dag is wel zo fijn want de laatste dag staat in het teken van wandelen, genieten en feestvieren en dat kost tijd, meer tijd dan je verwacht.

Weer 3.00 uur opstaan en om 5.00 uur starten. 2 uur verder en de start is daar, nogmaals richting het Radboud UMC. Maar nu nemen we eerder een afslag om de stad uit te wandelen. Richting Overasselt waar de koffie met appelflap op ons ligt te wachten. De verzorging van die dag gedag zeggen en onze lekkernij naar binnen werken. Er zullen er nog veel volgen die dag.

Na de appelflap richting Linden, de dijk op. Hoelang zal de dijk zijn? Rond de 5 km? Vrijdag was weer afzien op de dijk. Aansluiten en mee met de meute. Het tempo is niet hoog maar de temperatuur wel. Blik op oneindig, nergens aan denken en door buffelen. In de verte zien we de brug al waar we straks overheen zullen gaan, hij is alleen nog lang niet binnen voetbereik.

De brug gehaald en er over, langs wild enthousiast toeterende auto’s Linden in. Linden had als thema ‘strand’ In veel tuinen stonden strandtaferelen opgesteld. Ieder jaar hebben zij een ander thema en ieder jaar doet iedereen weer zijn best om er iets moois van te maken.  (Verslag gaat verder onder foto’s)

 

Verder en nu richting Beers waar we rond 10.00 uur aan de patat zullen gaan met z’n allen. Vrijdag is voor ons een echte verwendag. Eten, drinken en vrolijk zijn en ondertussen leggen we het parcours van ruim 42 km. af.

 

In Cuijk is het altijd een groot feest. Muziekkorpsen, muziek uit de boxen, uitbundig publiek en wij zijn net zo uitbundig als zij. Want nu gaan we over water lopen. De pontonbrug aangelegd door de genie is voor mij het meest bijzondere moment van de dag. Natuurlijk, het behalen van de finish is ook een bijzonder moment maar dit is voor mij HET kippenvel moment van de dag. Na de pontonbrug volgt er een lang stuk langs het water wat nogal saai is. Je komt de brug over en bijna tegelijkertijd houdt het feest op. Gebrek aan ruimte en facilitaire mogelijkheden is het niet mogelijk om hier iets te doen.  Door naar Mook, Molenhoek en Malden.
Wil je meer weten over de brug lees dan het verslag van villasappho.nl met een fotoverslag over de pontonbrug
(Verslag gaat door onder foto’s)

 

Als we Malden door zijn is onze eigen rust weer. Even een momentje van rust voordat we de Via Gladiola op gaan. Gekookte eitjes met rookvlees, kaas, worst, vers fruit, vers koel water, het is een kwestie van je op een stoeltje laten ploffen en naar binnen schuiven. Of we de hele dag nog niks gehad hebben. Het gaat maar door met eten en drinken. Na het nodige weggewerkt te hebben en enkele wandelaars  van de club en gezien en begroet te hebben gaan we weer verder. Op naar de Via Gladiola.

De Via Gladiola is lang, ongeveer 5 km. Normaal is het de St. Annastraat maar tijdens de 4-daagse wordt hij omgedoopt tot Via Gladiola. Lachend en zingend laten we ons door het publiek verwennen. We hebben het (bijna) gehaald.
M’n wandelmaatje en ik zwalken over de Via Gladiola, lopen van links naar rechts over de Via Gladiola, hier een vriendje of vriendinnetje begroeten, daar een kennisje de hand schudden en bijna aan het eind de familie langs de kant gedag zeggen en om de nek vallen. Nog 1500 mtr. en we hebben het gehaald. Lachend en met onze mobieltjes in de aanslag vallen we elkaar om de nek.
We hebben het gehaald en volgend jaar gaan we weer.

Lees ook dag 1: Een hete 4-daagse
Lees ook dag 2: Roze woensdag
Lees ook dag 3: Dag van de 7 heuvelen  

 

IMG-20180720-WA0020

Volledig incognito begeef ik mij over het parcours. Mensen kijken t.v. en zeggen later, ik heb je niet gezien. Kon je niet vinden. Nee dat kan ook bijna niet. Je ziet er totaal anders uit in sportkleding, kaart om de nek voor de controles en bescherming tegen de zon.

Dag van de 7 heuvelen

De nagels zijn woensdagavond van roze weer veranderd in de 4-daagse kleuren.
En vandaag gaan we de 7 heuvelen beklimmen.
Een vroege start dus hopelijk voor de grootste hitte de heuvels over.
Weer een redelijk goede nacht gemaakt, ik verbaas mezelf. Misschien ook wel omdat we maar met z’n tweeën op een kamer slapen. De anderen slapen met meerdere op een kamer en ik hoor verhalen over snurkende en ronkende mensen. Rommelaars in tassen en klimmers uit en in bed.
Mijn wandel- en bedmaatje is ‘s-nachts vrij rustig, overdag niet dan heeft ze babbels genoeg maar ‘s-nachts is ze stil. Zelf heb ik haar ook geen overlast bezorgd vertelde ze me, gelukkig want slaap is met deze dagen een noodzakelijk kwaad.

Vroeg op, 3 uur. Aankleden, voeten doen, make-up op, eten, koffie drinken, eten en drinken voor de komende dag klaar maken. De auto in, trein naar Nijmegen nemen en 2 km. naar de wedren wandelen. Eventueel nog een plas doen voor vertrek en aansluiten in de rij.
WC’s, je wilt niet weten hoeveel er overal staan en hoeveel gebruik er van gemaakt wordt. Hebben we ook nog de wildplassers maar dat laat je wel uit je hoofd midden in de stad. Er zit niets anders op dan de toilet caravan of een dixie op te zoeken.

5 uur, 2 uur verder mogen we vertrekken. Weer richting het Radboud UMC. We lopen de afslag van vrijdag voorbij en trekken nog een groot gedeelte van de tocht door wijken van Nijmegen heen. De stemming zit er goed in langs de kant van de weg maar het is daar wel eens uitbundiger geweest. Geeft niets de boog kan niet altijd gespannen staan. Wat wel gespannen stond was mijn blaas, alweer. Wetende waar de volgende dixies stonden voelde ik wel aan dat dit niet goed ging komen. Dames sorry, het is weer zo laat, ik moet weer plassen.

Dan maar bij een bewoner van Nijmegen een plas gaan doen. Dat is ook zoiets bijzonders. Langs de wandelroute zijn er altijd wel mensen die hun WC laten gebruiken door de wandelaars. Ik stond in de rij bij een vrij jong gezinnetje dat dit ook deed. De bewoonster maakte zelfs om de zoveel wandelaars de WC schoon.
Er stonden een paar tuinstoelen waar gebruik van gemaakt mocht worden en je kon er een broodje hamburger krijgen. Allemaal voor een klein bedrag te koop of te gebruiken. Ze had het slim bekeken want er werd dankbaar gebruik van gemaakt. Ik was zo blij als een kind mijn blaas was leeg en we konden weer verder met de pret.

Langs de aardbeien met slagroom op zoek naar onze eigen geplande rust met puddingbroodjes. Op de rand van de vangrail wordt daar tegenover het restaurant menig puddingbroodje of appelflap weggewerkt.
Waarom niet bij het restaurant zelf? Overvol. Bijna 44.000 man komt daar langs. Lang niet iedereen eet en drinkt daar wat maar het ligt ongeveer 10 km. van de start en dat is voor de meesten tijd voor een break. Broodje op en weer verder.

Tegen 11.00 uur doen we Groesbeek aan om daarna door te stomen naar de 7 Heuvelenweg.
Het spektakel en gezelligheid spatte eraf. Er komt geen eind aan, wat lekker afleidde voor wat ons te wachten staat. Rondom Groesbeek is het al niet plat meer en kunnen de kuiten vast wennen aan een klein klimmetje. Door, verder, we bijten ons vast in het wandelen. Kom maar op met die heuvels we lusten ze rauw. Richting Berg en Dal.

De heuvels, de omgeving, het is er prachtig. Met het fototoestel in de hand ben ik ze over gegaan. Ieder jaar verbaas ik me weer hoe mooi het daar is, hoe mooi Nederland is eigenlijk. Bovenop de heuvel is onze eigen rust. Iedere dag is er 10 km. voor het einde van de tocht een rust verzorgd door ons verzorgings-team en worden we verwend met lekker hapjes en drankjes. Even een gezellig kletspraatje met het team en we kunnen weer verder. Berg en Dal in en aan sluitend Nijmegen door.

En daar is het ook feest. Buurtverenigingen die zich uit de naad gewerkt hebben om alles te versieren. Geluidsboxen langs de kant van de weg geplaatst en stands opgebouwd voor de diskjockey en dansers. Een lust voor oog en oor. Het wandelen lijkt daar vanzelf te gaan. De heuvels zijn bedwongen en het publiek draagt je verder naar de finish.

Rond 11.00 uur heb ik nog een paar pijnstillers genomen omdat m’n rug weer lelijk begon te doen. Tot nu toe had ik geen pijnstillers genomen overdag maar ik had er even geen zin meer in. Hij hield zich verder koest.
Morgen de laatste dag met veel zon en de pontonbrug bij Cuijk.

Lees ook dag 1: Een hete 4-daagse
Lees ook dag 2: Roze woensdag

Roze woensdag

Woensdagochtend was ik een kwartiertje voor de wekker zou gaan wakker en realiseerde ik me dat ik de hele nacht geslapen had. Wonder boven wonder gezien de dip van de vorige dag. Eerst even afwachten hoe alles voelt bij het opstaan. Willen de voeten mij dragen? Hoe voelt m’n rug en doen m’n knieën het? Voorzichtig opgestaan een warempel alles deed het nog en zelfs boven verwachting goed. De twijfel over al dan niet starten verdween als sneeuw voor de zon. Zo snel kan het gaan.

De nagels waren gisteravond al roze gelakt inclusief die van onze mannelijke deelnemers want het was roze woensdag. Aan de slag jongens. Het hele ritueel van opstaan, eten en naar de wedren gaan kon weer afgewerkt worden en om 6.00 uur stonden we weer aan de start. Nu liepen we linksaf richting het Radboud UMC.

Roze woensdag is de dag van de diversiteit en tolerantie, geīnspireerd door Roze maandag van de kermis in Tilburg en Roze zaterdag in Gouda. Deze dagen gaan aanstaande week plaats vinden. Ik verheug me altijd op roze woensdag. De mooiste creaties van wandelaars kom je tegen en zelf probeer ik een beetje ingetogen mee te doen aan deze dag.

Het laatste kilometers van de dag wandelen we over de roze versierde kade Nijmegen in waar prachtig geklede dames en heren hun roze act opvoeren. De stad is ook in roze en je kijkt je ogen uit. Het mooiste vind ik de travestieten, mooie lange mensen. Prachtig opgemaakt en in fantastische kleding aan. Een getatoeëerde man in een kooi die zijn act opvoerd. Publiek gekleed in roze en die feestend de wandelaars aan moedigend. I love it.

De dag kon niet meer stuk. Mijn rug speelde nog wel een paar maal op maar de knieën hielden zich rustig. Ik begreep er niets van dat het zo goed ging. Begon me een beetje te schamen voor die dip van gisteren. Waar had ik me nu zo druk over gemaakt? Hoe kun je na zo’n dip aan het eind van de vorige, de volgende dag zonder al te veel problemen de 40 km. afleggen? Maar ik was er blij mee. De 3e en 4e dag ging ik ook halen, daar was ik inmiddels haast zeker van.

Wel voelde ik een scherp randje bovenop aan mijn rechter grote teen. Raar, bovenop de teen? Een blaar? Je zou eerder onder de voet of op de hak verwachten maar nee bovenop de teen. Bij thuiskomst bleken allebei de grote tenen bovenop een grote blaar te bezitten. Vreemd, nog nooit gehad bovenop de tenen. Schoenen bekeken maar die waren toch echt hoog genoeg, ruimte zat.

Wat voor vreemde manier ik die dag gelopen heb weet ik niet, met de tenen omhoog leek het wel. We konden ook niet echt lekker doorlopen. We zaten middenin het peloton en konden slecht vrijuit lopen. We hebben er niet echt last van gehad dat we niet door konden lopen, genoeg publiek en muziek om ons mee te vermaken tijdens het wandelen maar ik had wel op een vreemde manier gelopen.

‘s-Avonds de blaren behandeld en weer naar de fysio geweest. De fysiotherapeute kon voelen dat de rug lang niet meer zo vast zat als de dag ervoor en heeft daarom niet alleen de rug maar ook de bovenbenen goed onder handen genomen. Wat een weelde toch, ik vraag me af of ik het gered had zonder haar. Maar ze was er en heeft goed werk verricht

Weer met een paar paracetamolletjes naar bed gegaan en met het vertrouwen de 4-daagse uit te gaan lopen. Zeker weet je het nooit maar niemand heeft de zekerheid dat je de eindstreep haalt. Het kan de laatste dag een paar kilometer voor de finish nog fout gaan. De dip van de vorige dag was gereduceerd naar nihil. Morgen de 7 heuvelen.

Lees ook dag 1: Een hete 4-daagse

 

Een hete 4-daagse

Maandag vertrokken de 4-daagse lopers van onze wandelclub uitgezwaaid door familie  naar het logeeradres in Batenburg. Het was al lekker warm en de voorspellingen voor de komende dagen beloofde oplopende temperaturen. Regen is echt een drama om 40 km. te moeten lopen maar hele hoge temperaturen is ook wel een dingetje.

Dinsdag was onze starttijd vroeg wat betekend dat je om 5.00 uur mag/moet starten. Om 3.00 uur op staan, aan kleden, voeten prepareren, ontbijten en de boterham voor onderweg klaar maken. Vroeg? Ja dat is vroeg maar heerlijk als het warm gaat worden.
Het was nog donker toen we vertrokken. Eerst met de auto naar Wijchen, dan met de trein naar Nijmegen en daar nog 2 km.  lopen naar de Wedren/start.

De reis met de trein was rumoerig en onrustig. Iedereen was opgewonden en uitgelaten, eindelijk mochten we vertrekken. De weken vooraf zijn voor de meesten zenuwslopend geweest maar nu gaat het echt gebeuren. De ontlading en blijdschap te mogen starten was groot en de conductrice deed gezellig mee met het opgewonden sfeertje. Ze was wel wat gewend met die jaarlijks terugkerende wandelaars.

Bij de start tegen 5.00 uur begint het net iets licht te worden maar al te licht mag het niet worden want de Waalbrug is op z’n mooist bij een opkomende zon. Na de start wandelen we met lichte schemer door de stad en bij de brug begint de hemel amper te kleuren. Indrukwekkend en een kippenvel momentje die opkomende zon met al die opgewonden wandelaars en toeterende auto’s over de brug. In de stad worden we eerst uitgezwaaid door een bende aangeschoten studenten die ons succes wensen en een paar uurtjes later het bed in duiken om ‘s-avonds verder te gaan met feesten tot de volgende ochtend. Ook dan staan ze weer klaar staan om ons uit te zwaaien.

Net na de brug is er gelijk controle, kaartjes knippen. Pfff, tjonge dat is schrikken, hebben we even niet op gerekend. Er wordt altijd druk geruild en gerommeld met starttijden en bij zo’n vroege controle val je door de mand. Er zat voor veel wandelaars niets anders op dan te wachten met door de controle te gaan tot het redelijkerwijs qua tijd zou kunnen. Jammer want iedereen heeft de eerste uurtjes wat haast om door te lopen. Welke afstand je ook loopt, je moet op tijd binnen zijn en voor de echte hitte begint wil je zoveel mogelijk km. gelopen hebben.

De met starttijden rommelende wandelaars op de vangrail achterlatend sloegen we linksaf de dijk op richting Molenhoek. 5 km. dijk om te bedwingen. In het begin is er nog wel wat te zien maar al snel wordt hij saai. Voordeel als je er vanaf komt zijn er al een flink aantal kilometers gelopen. De rest van de dag komen we door een dorpen en weilanden waar weinig beschutting tegen de zon is. Gelukkig stond het publiek dit jaar wel klaar om elkaar en ons te vermaken zodat het echt niet meer saai was. Heet. Zelfs met zonnebrandcrème op voelde je de zon branden.

We waren om 14.00 uur terug en uitgeklokt. Super snel gelopen maar totaal gesloopt door de hitte en het tempo. Toen we op de trein stonden te wachten om naar huis te gaan kreeg ik vreselijk last van m’n onderrug en knieën inclusief een ongelooflijke dip. Ik dacht, dit ga ik niet nog 3 dagen redden. Ik voelde me brak en vervelend en was mezelf al aan het voorbereiden op opgeven.

Maar dan kom je terug en blijkt uit alle verhalen dat de meesten zich lamlendig en geradbraakt voelen. Klein opkikkertje, het ligt niet alleen aan mij en gloort er weer hoop aan de horizon.

Door de luxe een fysio bij ons hebben, heb ik me even goed onder handen laten nemen door haar. Ze heeft mijn rug gemasseerd en terug geduwd waar hij hoorde te zitten. Tape meegegeven om de volgende dag de knieën mee af te plakken en het advies een paracetamolletje te nemen voor het slapen gaan dan zou het vast weer gaan lukken. Ze wist het zeker, ik ging het redden.

Rond 21.00 uur naar bed om zoveel mogelijk rust te krijgen. Slapen. Morgen een late start, 4.00 uur eruit en 6.00 uur starten. Afwachten, zou het schip ergens gaan stranden?