Terug naar mijn eigen bos

P1180216 (Small)

Druk met vakantie vieren, we waren overal en nergens. Vorige week bijvoorbeeld een paar dagen in Limburg. Een dag naar Maastricht en 2 dagen wandelen, wandelen door de bossen nabij Gulpen en een dag in de buurt van Simpelveld.
De tocht bij Gulpen had echtgenoot opgezocht bij www.routeyou.nl.
De tweede dag een wandeltocht bij Simpelveld uitgezet door de KNWB. Verwend door de wandeling van de dag ervoor vonden we de wandeling bij Simpelveld wat minder. Ach laat ik niet zeuren, het was prachtig weer en de route was prima aangegeven.

Vrijdag trokken we alweer richting huis. Halverwege de route even Venlo aangedaan voor een kop koffie. Toen we maandag naar Euverem trokken kwam er geen enkel restaurant onderweg voorbij waar we koffie konden drinken en dat is best jammer want af en toe koffie drinken langs de route hoort wat ons betreft nu eenmaal bij reizen.
Venlo dus in voor een kop koffie. Genietend van het zonnetje en de koffie met Limburgse vlaai besloten we om maar een paar vlaaien mee naar huis te nemen. Mijn verjaardag zou de volgende dag gevierd worden en kopen gaat 10 x sneller dan zelf maken.
Daar is geen wiskunde voor nodig om het sommetje van tijdsbesparing uit te kunnen rekenen.

Na het feestweekend hadden we maandagochtend tegen half 12 de laatste brokstukken van mijn verjaardag opgeruimd en keken we elkaar aan. Wat dacht jij, zullen we maar weer eens? Stukje wandelen? Oké? Waar gaan we heen? Richting hei, kijken naar het nieuwe monument? We waren het snel eens, richting heide kijken naar het nieuwe monument ter herdenking van 75 jaar bevrijding.

Een vast omlijnd plan hadden we niet, dat hoeft thuis ook niet. De grote paden in het bos kennen we wel en de kleinere paadjes komen altijd uit op de grotere paden. We vinden de weg altijd wel in het bos rondom onze woonplaats.
Na een paar kilometer wandelen realiseer ik me ineens dat ik hier wel heel erg relaxed wandelde. Het voelt als mijn eigen bos. Dit had ik het nog nooit zo ervaren. Tussen bomen, varens en struiken, baggerend door het zand en soms bijna enkels brekend op de te grote keien voelt het als thuiskomen in het eigen bos.

Echtgenoot mopperde nog even dat hij nooit wild zag waardoor ik daar ietwat geïrriteerd op reageer. In mijn bos kom je echt wel wild tegen. Je moet alleen geduld en wat geluk hebben. Soms zie je niets en soms kom je van alles tegen.
Hij was aan zijn bammetje toe denk ik.

P1180204 (Small)Nadat we in de trekkershut ons broodje hadden gegeten trokken we weer verder. Nog geen kilometer verder staat er ineens een ree halverwege het maisveld naar ons te kijken.
Psst, kijk daar. Zie je nou wel, WILD. De ree bleef naar ons staren totdat ze er genoeg van had en de mais weer in stapte. Weg was ze.
Hoogstens 2 km. verder stond een enorme stier in een poel te drinken.
Hij kreeg ons in de gaten en keek door het gebladerde in onze richting.
Na een paar minuten stapte ook hij maar op want er gebeurde niets. Net zo min als de stier bewoog, bewogen wij ook niet.
De poel waar hij uitkwam was dermate leeg dat de vissen bijna met de ruggen boven water zwommen. Waarschijnlijk was het in het midden wel dieper zodat ze zich terug konden trekken maar wij zagen meerdere vissen ruggen en -bekken. Het leek wel of ze van de lissen aan het eten waren.

Daarna zijn we in gestrekte draf verder gegaan. Het monument wachtte op ons. Nogal wat mensen hadden hetzelfde plan opgevat. Met al die mensen er omheen kun je geen mooie foto’s kon maken. Daar zal ik nog een keer voor terug moeten.
Ondertussen hadden we al behoorlijk wat kilometers gewandeld en besloten we via een kleine omweg richting huis te gaan. Wild en het monument gezien, de nodige kilometers door ons eigen bos gesjouwd. We waren weer helemaal thuis.

P1180215 (Small) 1

 

Happen en Trappen vanaf Fort Vechten

P1170923 (Small) 1Op veel plekken in Nederland kom je ze tegen, de forten, bunkers en loopgraven van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Ze intrigeren me altijd enorm. Wat is hier allemaal gebeurd?Hoe hebben de mannen het hier vol kunnen houden? De groepsschuilplaatsen uit de 1e Wereld oorlog waren klein, hoeveel mannen hebben zich hier schuilgehouden tijdens een aanval van de vijand en hielden burgers zich hier ook schuil?
De laatste keer dat de Nieuwe Waterlinie in gereedheid is gebracht was voor de 2e Wereldoorlog. Toen bleken de bouwwerken van de Hollandse Waterlinie verouderd. De vijand kwam niet alleen meer over land maar vielen aan met vliegtuigen vanuit de lucht.

P1170881 (Small)

Blij waren wij dan ook met het Happen en Trappen cadeau, er bleek n.m. een Happen en Trappentocht langs een gedeelte van de Waterlinie te gaan en de start was zelfs bij Fort Vechten.
“Fietsen door loopgraven en langs forten”
Bij Fort Vechten is een tentoonstelling ingericht over de Nieuwe Waterlinie. De tentoonstelling zit niet bij het Happen en Trappen arrangement in maar wij vonden het interessant genoeg om erbij te doen.
Veel informatie wordt er gegeven over de linie en hoe de mensen het toen beleefden. Vooral de pratende poppen vond ik erg interessant. De gezichten werden op de poppen geprojecteerd en het leek soms of ze je echt aankeken. Heel knap gedaan.P1170907 (Small)

Het arrangement bestaat uit een 4 gangen menu en de tocht heeft en lengte rond de 53 km. Koffie met gebak, een voorgerecht, een kom soep, een hoofdgerecht en een toetjes in 4 verschillende accommodatie’s. De gerechten smaakten prima en de locaties waren zeer verschillend. Zo kom je op plekken waar je of geen weet van hebt of zelf nooit voor gekozen zou hebben maar dat is gevoelsmatig want er viel niets op de locaties aan te merken.

P1180116 (Small)Waar wij zelf tegenaan liepen was dat de tijd tussen het ene gerecht en het andere, voor ons enigszins aan de korte kant. Maar dat heeft waarschijnlijk aan ons gelegen. Wij vinden alles interessant en willen overal foto’s van maken en dat kost tijd. Tijd die we eigenlijk niet hadden. Er waren meer mensen die op dat moment dezelfde route reden en geen van hen hadden last van te weinig tijd. Soms had ik zelfs het idee dat ze alleen maar van eetlocatie naar eetlocatie fietsten en weinig aandacht besteedden aan de omgeving. Mensen die we gesproken hebben na afloop waren allemaal vol lof over de tocht, het eten, de bezienswaardigheden waar we langs waren gekomen, allemaal zeer de moeite waard.

Zin om alle foto’s van de tocht te kijken? Klik dan HIER

Happen en trappen: www.happenentrappen.nl

 

Zwerven door Amsterdam

Na de 4-daagse hadden we een weekje Amsterdam gepland. Dinsdag 23 juli was het heet. Eigenlijk te heet om iets te doen maar ondanks dat wilden we toch graag wandelen. Een vooropgesteld plan was er daardoor niet. Richting het Westerpark  maar als we daar niet terecht kwamen was het ook goed.

P1170488 (Small)Vanaf het Leidseplein vertrokken we richting de Overtoom. Daar sloegen we af de Jan Pieter Heijerstraat in richting de Admiralengracht. Volg je deze gracht dan loop je bijna tegen her Erasmuspark aan. Daar hebben we een paar foto’s gemaakt maar de hitte begon ons parten te spelen en wilden we eerst koffie voordat we verder liepen.  Dit gedeelte van Amsterdam loopt niet over van de toeristen met het gevolg dat we moeite hadden om een koffietentje te vinden. Onderweg waren we al wel een aantal cafeetje tegengekomen maar die waren ‘s-morgens gesloten. Op de Willem de Zwijgerlaan vonden we en Bagel & Beans. Niet direct onze eerste keus maar bij gebrek aan beter moest het maar.
Een vooroordeel wat weggestreept kon worden want het viel 100% mee. Het had meer weg van een gemoedelijk koffiehuis dan de Bagels & Beans die wij tot nu toe tegen gekomen waren. Het restaurant was vergeleken met de straat heerlijk koel en de koffie smaakte prima. Na een half uur waren we weer opgeladen en weer zin om verder te gaan.

Richting het Food Center Amsterdam. De naam klonk prima en wij dachten daar iets te zien of beleven maar waar was de ingang? De ingan was onmogelijk te vinden. Dan maar verder richting het noorden want het Westerpark bleef nog steeds het doel. Zo kwamen we op de Waterpoortweg uit. De appartementen waren nog niet stok oud maar wel echt Amsterdamse stijl. Minituintjes ervoor met stokrozen en blauwe- of gele regen hoog tegen de gevels op. Daar moesten foto’s van gemaakt worden.

 

 

Een bewoonster zag ons bezig met de fotoapparatuur waarop ze een praatje met ons begon. Het was veel te warm om iets anders te doen dan een babbeltje houden dus ze had alle tijd.
Enthousiast over de mooie buurt waar we door kwamen vertelde zij honderd uit waar we nog meer mooie plekjes van Amsterdam konden vinden. Ze raadde ons aan om naar de “Buurtboerderij” vlakbij Begraafplaats “St. Barbara” aan de Spaarndammerdijk te gaan. Een lommerrijk geheel waar het goed toeven zou zijn.
Heerlijk die echte Amsterdammers. Een praatje kan er altijd af en hulp bij je weg vinden bieden ze vaak spontaan aan.

P1170505 (Small)Onze weg vervolgend kwamen we langs de ‘Windketel’ een industrieelmonument uit 1897 in de buurt Westerpark wat als gastenverblijf verbouwd is en voor een midweek of weekend te huur is. Ook hier weer die typisch Amsterdamse stijl begroeid met klimop en de blauwe- en gele regen. Hoewel die nu geen  bloemen meer hebben. Het groen ervan is ook mooi.
De Buurtboerderij door vrijwilligers gerund hebben we gevonden en de broodjes smaakten heerlijk. Een vredige plek waar je niet in de gaten hebt dat je midden in de stad bent.

 

 

We lieten de Buurtboerderij achter ons en trokken richting de haven en Centraal Station van Amsterdam. Al langere tijd waren we niet meer aan de westkant van het Centraal Station geweest en wat was er veel veranderd daar. Bij de ‘Houthaven’ bleek een hele nieuwe wijk neergezet te zijn. Veel huizen waren al bewoond maar veel is er ook nog in aanbouw. Grote huizen en appartementen in nieuw Amsterdamse stijl. Niet goedkoop zo te zien maar sfeervol en fijn om te wonen leek het ons.

Nadat we de ‘Houthaven’ goed bekeken hadden liepen we weer verder richting Amsterdam Centraal. Toen door naar de Dam en via een omzwerving naar het Rembrandtplein, waar we bij de Ierse Pub wat dronken, weer richting het Leidseplein. Zonder vooropgesteld plan hadden we 16 km. gewandeld en waren we mooie en verrassende plekken in Amsterdam tegen gekomen.

 

 

Zin om alle foto’s van deze wandeling te bekijken? Klik dan HIER

 

4-daagse 2019 volbracht

Maandagochtend vertrokken we weer richting ons logeeradres om ons 4 dagen lang in het wandel- en feestgedruis wat 4-daagse heet te storten. Het meest bijzondere voor mij deze keer was dat onze dochter voor het eerst meeliep.
Een beetje buikpijn had ik er wel van. In het speciaal voor onze dochter. Zoals ik al eerder schreef was haar voorbereiding niet optimaal. lees HIER
Maandag werden er nog even teensokken gekocht door Lotte omdat de blaren tussen haar tenen groeien als kool. Op zoek naar het ultieme middel hier tegen vlogen de teensokken bij bosjes over de toonbank in Nijmegen. Ze is echt niet de enige met dit probleem bleek wel.

Dinsdagochtend stonden we om 3.00 uur op om rond 4.45 uur te kunnen vertrekken vanaf de wedren voor ons 40 km. rondje.  Vroeg vertrekken op dinsdag is de beste tijd voor de Waalbrug. In de half schemer is hij op zijn mooist.
Na de start viel de groep al snel uiteen en wandelden wij met z’n drieën over de Waalbrug  het Land van Maas en Waal binnen. De hele dag konden we goed doorlopen en een paar minuten voor 14.00 uur waren we binnen. Top gedaan.
Maar toen was het ook wel op. Lotte voelde al wat trekken in haar knieholte en mijn l.dijbeen voelde flink beurs aan. Onderweg deed mijn been al een paar keer pijn maar het leek dat ik daar doorheen was gelopen. Nu speelde het toch weer op. Grrr. Wat nu weer?  Het eerste blaartje bij Lotte was ook een feit. Meestal voel je al wel dat er wat aan de hand is maar kijken hoe het zit bewaar je als het even kan voor thuis. Schoenen uitdoen en ontdekken dat je ze echt niet meer aan wilt trekken terwijl je nog naar huis moet is niet handig.

De fysiotherapeute lapte ons ‘s-avonds weer op voor de volgende dag. Lotte haar hamstring speelde op en trok zo heftig dat ze dit in haar knie voelde. Mijn l.dijbeen leek af te stevenen op een flinke slijmbeurs ontsteking. Op advies van de fysiotherapeute zijn we beiden aan de ibuprofen en paracetamol gegaan. Pijn onderdrukken en ontstekingen met de ibuprofen bestrijden was prioriteit nr. 1. Volgens haar moest het verder gaan lukken.

Woensdag was een lastige dag voor Lotte. Ze kon slecht op gang komen omdat haar been nog behoorlijk pijn deed. Mijn been hield zich aardig koest maar niet mijn hoofd.  Stel je voor dat Lotte uit zou vallen. Drama. Het lijkt zo simpel om de wandelschoenen aan de wilgen te hangen maar oohh drama, dat is het om de drommel niet. Voor geen enkele loper.
We vervolgden onze weg voorzichtig om alle kansen op uitval te verkleinen. Na een paar uur waren haar benen toch goed warm gelopen en konden we het tempo iets verhogen.
Dat duurde niet lang want de wandelaars hoopten zich op en kon onze pas weer een tandje lager, het schoot niet echt op. We waren laat terug, tegen 16.00 uur pas. Laat starten en laat arriveren, het is altijd een beetje een teleurstelling.

Donderdag begon de dag weer goed. De spiegel van pijnstillers en ontstekingsremmers begonnen hun werk te doen en misschien ook wel het feit dat we woensdag noodgedwongen rustig aan moesten doen.
We voelden ons goed en hadden er weer zin in. Richting het puddingbroodje dan maar en richting de Zevenheuvelenweg. Donderdag is misschien wel de mooiste dag van de 4-daagse. Veel bescherming tegen de zon door het bos en mooie vergezichten over de weilanden bij Berg en Dal. Heuveltjes beklimmen is niet mijn sterkste kant van het wandelen. Een paar maal heb ik mijn wandelmaatjes vooruit heb gestuurd. Je eigen tempo lopen tijdens een heuvelbeklimming is voor iedereen prettiger. Te langzaam of te snel is dodelijk.
Achteraf lukte het me toch aardig snel om de heuvels op te komen. Het weer was daar zeker debet aan.
De temperatuur liep in de loop van de week langzaam op maar te heet werd het niet. Perfect wandelweer.

Vrijdag hadden we een late start 5.45 uur. Het was vreselijk druk dit keer konden we niet door lopen en moesten we zelfs in de rij wachten. Veel vroege starters stonden aan de late start waardoor dikke rijen wandelaars stonden te wachten voor vertrek. Bij het zien van al die mensen schoot het me even in het verkeerde keelgat. Lekker doorwandelen konden we zo wel vergeten. De start verliep toch redelijk snel en na nog een poosje door te blijven mokken over het te veel aan wandelaars bedacht ik ineens dat dit wel eens een gevalletje ochtendhumeur zou kunnen zijn. 😠😠
Hi Hi. Niet zo gek als je aan de korte onrustige nachten voorafgaand denkt maar dat moest wel over zijn binnen nu en nu. De korte reprimande naar mezelf  toe had direct effect. Over, punt.  Genieten was de opdracht.
Ondanks de vele wandelaars was er meer ruimte om te wandelen dan woensdag. Toen konden we op sommige momenten niet veel anders dan stapvoets lopen dus waar zeurde ik over.

Niet veel verder wilde Lotte haar teen overnieuw in de watten leggen. Wat er omheen zat was teveel en de druk tussen de twee tenen liep na ongeveer 3,5 km. al aardig op en we hadden er nog ongeveer 38 voor de boeg.
Met de rug tegen een huis aan op de stoep gaan zitten en schoen en sok uit. Rommel eraf, ik op de knieën erbij om de boosdoeners overnieuw te tapen. Sok en schoen weer aan en invoegen tussen de wandelaars. Ja dat voelde veel beter. Het leek vanaf dat moment in zijn geheel beter te gaan en konden we de sokken er weer aardig in zetten. Het tempo hielden we vol tot dat we voorbij Overasselt de dijk weer op moesten. Daar is het aansluiten en met de meute meelopen. Ruimte voor je eigen tempo is er niet. Richting Linden en dan naar Cuijk waar we de pontonbrug over moesten.

Als we over de brug zijn gaat het richting onze laatste rust. Leden van de verzorging zitten daar weer met lekkere hapjes en vers drinken op ons te wachten. Bij deze rusten is vaak ook familie van onze wandelaars om ons aan te moedigen. Bij deze rust zou de echtgenoot, met zoon en kleinkinderen van ons andere wandelmaatje zijn. Dat waren ze ook maar door de drukte en niet precies weten waar de rust was liep ze hen straal voorbij. Wij konden haar ver voor de rust al niet meer bereiken omdat ze buiten ons bereik liep. Ik hoopte dat ze het zelf in de gaten zou hebben maar nee hoor, ze holde de hele rustpost voorbij.
Het is ook enorm druk de laatste 8 á 9 km. Je moet goed bij elkaar blijven anders ben je direct iemand kwijt. We vinden elkaar altijd wel weer terug maar in dit geval was het erg sneu voor haar visite. Ze hebben elkaar later toch nog gevonden maar het vereist wel enig geduld en speurwerk.

Later  vonden we elkaar gelukkig weer terug zodat we met z’n drieën de Via Gladiola over konden. Onderweg familie, vrienden en kennissen begroetend kwamen we onder de finish door.
High five’s, schouderklopjes en kussen vlogen door de lucht. Foto’s werden onder de finish gemaakt om daarna snel de medailles op te halen en op de wedren wat te drinken te halen.
Daar troffen we wandelneef eindelijk. Hij had net als wij veel te vertellen over zijn belevenissen van dit jaar tijdens de 4-daagse.
Schreeuwend om boven de muziek uit te komen tetterden we onze verhalen de ruimte in.
Het blijft een belevenis. Ieder jaar is anders en ieder jaar blijft de 4-daagse met zijn specifieke herinneringen in ons hoofd zitten.
Weet je nog? Toen met de MH 17 vlucht. Weet je nog toen het zo heet was en je overal om je heen de ziekenauto’s hoorde huilen ? Weet je nog????


 

En het avontuur was nog niet voorbij (3)

Het volgende restaurant was gelukkig wel open.  Koffie met appeltaart.
Even onze telefoon checken en dan genieten van het lekkers voor onze neuzen.
Tijdens de koffie bespraken we het vervolg van onze tocht. Liefst in de schaduw want de temperatuur begon aardig op te lopen en we hadden nog minimaal 15 km. te gaan.
Ik wist nog wel een route door het bos dat rechtstreeks naar ons doel zou lijden en waar we in de schaduw konden lopen.

Afrekenen en snel er weer vandoor. Het pad waar ik over wilde was snel gevonden. Hekje door en paadje volgen. Oeps het pad was sinds vorig jaar behoorlijk onbegaanbaar geworden. Takken van bramenstruiken aan de kant houdend vervolgden we onze weg. Het pad bleef vrij onbegaanbaar maar het was wel degelijk een pad (geweest). Toch maar verder wandelen. Hé, daar stond een uitkijkpost, die had ik vorig jaar niet gezien. Verkeerde afslag genomen?
Aan de zon te zien en aan het geluid van de Oude Rijksweg N224 te horen liepen we in de goede richting. Pad toch maar blijven volgen.

En toen stuitten we op een manshoog hermetisch afgesloten hek. Aahh nee hè. Wat nu? Het hek was gelukkig niet met prikkeldraad overspannen zodat we er makkelijk overheen konden klimmen.
Aan de andere kant van het hek waren de paden wel begaanbaar en stonden er zelfs bankjes. Het leek wel een park, wij als wandelaar zouden daar beslist niet opvallen.
Mijn wandelmaatje gaf niet aan niet over het hek te willen klimmen dus ik stapte met één voet in het gaas, met de andere op een paal, eerste voet erbij en springen maar. Gelukt ik stond aan de andere kant van het hek.
Nu was mijn wandelmaatje aan de beurt. Zij gaf mij, heel verstandig eerst haar rugzak aan en zette toen ook haar voet in het gaas en de andere op de paal, eerste voet erbij en liet zich daarna voorzichtig naar beneden glijden. Toppertje. We stonden allebei aan de andere kant van het hek.

Toen we verder wandelden bleken we op het terrein van een manege beland te zijn. Beetje timide liepen we het terrein over bang dat iemand ons aan zou spreken en vragen hoe wij daar gekomen waren. Gelukkig, de mensen die we tegen kwamen groetten ons vriendelijk en onze onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon, die overigens al flink heet begon te worden.

Zoekend naar de uitgang wandelden we verder. Van de manege liepen we het volgende terrein op en kwamen er achter dat we bij ‘Bio vakantieoord’ terecht waren gekomen. Ook daar moesten over het terrein om op reguliere weg aan te komen. Eindelijk, we waren weer op een normale weg beland. Vanaf de Wekeromseweg zijn we via landgoed Warnsborn richting Schaarsbergen gewandeld. Daar vandaan konden we in één rechte lijn richting het centrum van Arnhem lopen.

In het centrum van Arnhem hebben we een terrasje aangedaan om bij te tanken waarna we er snel weer vandoor wilden om zo veel mogelijk hitte te ontlopen.
Een flinke misrekening kwamen we achter. Langs de Rijn Arnhem uit wandelend richting Oosterbeek liepen we langs de kade van de Rijn en de woonboten. Erg leuk maar schaduw was er nauwelijks.
Als je Arnhem bijna uit bent komt er ook nog een paar kilometer valsplat die bedwongen moet worden. Op het heetst van de dag waren wij pal in de zon een heuveltje aan het beklimmen.

Ineens drong het tot me door het stil werd en we beiden zwijgend en zwoegend tegen de berg op aan het ploeteren waren. Als het stil wordt weet je dat er iets mis is. Zodra het op begint te vallen dat er verandering van sfeer ontstaat is er iets gaande. Opeens wilde mijn wandelmaatje even ergens een banaantje eten, in de schaduw.
Graag gaf ik toe. Gelukkig vonden we snel een plekje in de schaduw waar we ook nog redelijk fatsoenlijk konden zitten.
Rugzak af, graaiend in de rugzak naar water en op zoek naar iets eetbaars gutste het zweet van onze hoofden. Zwijgend zaten we een tijdje het zweet van ons voorhoofd te vegen en een hapje en drankje naar binnen te werken.
Eindelijk kwamen er weer een paar woorden uit. Eigenlijk was het meer een vraag. Hoeveel hebben we gelopen? 30,2 km. We keken elkaar aan en zonder een woord te zeggen wisten we beide wat we gingen doen.
Stoppen en wel direct. Wat een hitte, wat een vreselijk geploeter. We waren er helemaal klaar mee.  🚫STOPPEN🚫
Opgelucht dat we het eens waren zochten we een bushalte op die ons naar het dichts bijzijnde NS station kon brengen.
Die vonden we en wel op ongeveer 50 mtr. afstand.  Oh wat is zo’n OV-kaart toch fijn.

Thuis het vochtgehalte bijwerkt en ons verhaal aan de echtgenoot gedaan. Zo verhalend waren we best tevreden over ons avontuur.
Wild onderweg gezien, zonder al te veel last van de hitte kunnen lopen, op het laatste stukje na en de kilometers gemaakt die we maken wilden. Inmiddels weet ik ook welk pad ik moet nemen om niet weer tussen de bramenstruiken verzeild te raken.
Een prima tocht die volgend jaar zeker weer op de To do lijst komt te staan.

Lezen wat vooraf ging aan dit deel?
Een verre van ontspannen tocht (dl.1)
Stierenkoppen met priemende horens (dl.2)

P1160367 (Small)

Stierenkoppen met priemende horens (dl.2)

Voor ons stond een flinke kudde Spaanse runderen. Links en rechts van het pad waar wij overheen moesten. Koeien met jongen en in hun kielzog een paar flinke stieren die ons aan stonden te loeren alsof ze in overweging aan het nemen waren al dan niet tot de aanval over te gaan. Stierenkoppen zo groot als een skippybal met priemende horens er op. Doodeng.
Nee ze kwamen niet op ons af. Ze gingen verder met grazen. Keken weer op naar ons en sloegen wild met hun voorpoten door het zand waardoor het zand over hun ruggen vloog.
Wat een woeste bullen waren dat zeg en wij moesten echt over dat pad langs die woestelingen. Terug was ook geen optie.
Een van de bullen stapte het pad over en voegde zich bij de dames en hun kroost maar de ander bleef staan waar hij stond en wild met zijn poten door het zand slaan. Af en toe slaakte hij nog een brul waarvan wij flink de zenuwen kregen.
Ik wist dat het pad waar we in moesten opzij van hem was. Dat konden we ook bereiken door achter hem langs over het veld te lopen. Maar niet ver achter hem stonden ook een aantal koeien. Daar moesten we dan ongezien tussendoor zien te komen.
In een fractie van een seconde besloot ik achter hem langs te gaan en gebaarde mijn wandelmaatje met me mee te komen.
Over graspollen, door kuilen, om de drollen heen en loerend naar al dat gespuis om ons heen zochten we onze weg.
Ik fluisterde nog even achteruit dat ze voorzichtig moest zijn met al die hobbels en kuilen, we kunnen ons geen blessure veroorloven zo vlak voor de 4-daagse. Stappend en hinkend bereikten we het pad waar we wezen moesten en waren we verlost van al de koeien en bullen die ons de weg versperden.

Met een zucht van verlichting zetten we onze tocht voort. Wat een opluchting. Daar waren we goed vanaf gekomen. Door al die spanning was ik even vergeten dat ik plassen moest maar toen we uit de gevarenzone waren kon ik het onmogelijk nog langer ophouden. Een boom, een bosje, een struik, waar kon ik even gaan zitten. Niet hier dus, en klein eindje verder stonden een groepje bomen en struiken, daar zou het kunnen maar dan moesten we nog wel zo’n 50 mtr. verder lopen. 50 mtr. en ik moest zo vreselijk nodig. Ik redde het op het nippertje.

Een paar kilometer verder kwamen we het volgende obstakel tegen. Een kudde wilde paarden. Gelukkig stonden deze vrij rustig te grazen. Ze hadden geen veulens bij zich waardoor we lucht voor hen waren en zonder problemen langs ze heen konden lopen.

Op naar het eerste restaurant waarvan we vermoedden dat het nog dicht zou zitten. Te vroeg. Lopend over de parkeerplaats en rond snuffelend op het erf vonden we een paar op stal staande picknicktafels. Daar konden we wel gaan zitten om onze verhitte hoofden en voeten rust te geven. Hè hè, even uitblazen van alle belevenissen en emoties. We waren weer veilig. Hongerig geworden van de hachelijke onderneming verorberden we onze bollen met kaas en dronken gulzig uit onze waterflessen. De spanning was er duidelijk van af.
Graag hadden we een kop koffie bij onze bollen gehad maar we waren te vroeg.  Het volgende restaurant zou zeker open zijn. Niet veel verder lopen, een kilometer of 3.
Voordat we dan weer een restaurant tegen zouden komen waren we al 20 km. onderweg en dat duurde ons veel te lang. De volgende stop zou 3 km. verder zijn.

Denk nu niet dat de rest van de wandeling saai was.
We liepen zo het volgende avontuur weer in.

Lezen wat we vorige keer tegen kwamen? Klik op Een verre van ontspannen tocht (dl.1)

P1160362 (Small)

Een verre van ontspannen tocht (dl.1)

Afgelopen zaterdag deed ik een oproepje bij onze wandelclub of er iemand met mij mee wilde wandelen. De tocht op de agenda was ingekort en er moest ter plaatse om 5 uur gestart worden. Tel daar nog eens ruim een half uur autorijden bij op en ik had al helemaal geen zin meer om te gaan. Met routes rondom mijn huis en diverse lengtes was het een makkie om zelf te gaan wandelen, maar deze keer liever niet alleen.

Eén dame reageerde. Ik beloofde haar een mooie route door het bos i.v.m. met de hitte inclusief wild spotten als we om 6.00 uur bij mij thuis vandaan vertrokken.
Daar had ze wel zin in en wilde graag rond de 30 km. lopen gaf ze aan.
Prima, de verwachtte temperatuur lag rond de 33° worden, geen weer om je meer dan nodig was uit te sloven.

5.45 uur stond ze voor de deur met een big smile op haar gezicht een rugtas vol proviand en enorm veel zin om te gaan.
Mijn zin om te gaan was al groot maar bij het zien van haar verwachtingsvolle gezicht spoot mijn zin met een flinke dot omhoog.
Ik stond praktisch klaar dus we vertrokken direct. Geen koffie vooraf zoals we dat normaal gewend zijn want dat zou alleen maar sanitaire stops opleveren.

Zoals je dat van vrouwen kunt verwachten vertrokken we al kwebbelend richting het bos. Toen we in het bos aankwamen wilde ik niet onvriendelijk zijn en vragen even niet meer te praten. De beesten in het bos schrikken nu eenmaal van mensen en nemen direct de benen als ze iemand zien of horen. Weg wild, niks meer te zien. Best jammer.
Maar het probleem werd vrij snel opgelost.  Mijn wandelmaatje hoorde wat ritselen en zag een vos scharrelen. Ze stond ter plekke stil en er kwam geen woord meer over haar lippen. Wauw een vos, wij stiekem een stukje terug gelopen om te kijken waar de vos gebleven was maar hij was er al vandoor.
Stilletjes spiedend en voort ploegend door het mulle zand trokken we verder. Een paar kilometer verder stond warempel een ree naar ons te kijken, de ree had ons eerder gespot dan wij haar. Doodstil stond ze ons aan te kijken en bleef lange tijd staan. Ze stond vrij dichtbij en maakte geen aanstalten om te vertrekken waarop ik het waagde het fototoestel uit mijn broekzak te halen.
Dom, dom, dat had ik niet moeten doen. Als een speer ging ze er vandoor. Ik zei geen woord maar een simpele beweging en ze stoof al weg.
Inmiddels hadden we al zoveel wild gezien dat de monden vanzelf weer open gingen. De woorden buitelden over elkaar heen, zo druk waren we elkaar aan het vertellen wat we gezien hadden.

Verder weer, de weg over en de heide op. Op de hei vlogen de zwaluwen vlak voor ons en langs ons heen. Zoekend en happend naar insecten die wij door daar te wandelen op lieten vliegen. Ze bleven ons begeleiden tot we het volgende bos weer in liepen.

Na een kleine rustpauze in een trekkershut zetten we onze tocht voort. Links de bosrand en rechts langs een weiland. Wat er in het weiland leek enkel gras te staan.
Plotseling vloog er een buizerd vanuit het gras over ons hoofd en belandde met een sierlijke sprong in een boom een paar honderd meter bij ons vandaan.
Tjonge ook die konden we aan ons lijstje van gespot wild toevoegen. Speurend wandelden we weer verder.
Hier en daar ritselden een paar muizen voor ons over het pad maar het leek erop dat dit voorlopig het enige zou zijn wat we nog te zien kregen.

Tevreden over onze lijst gespotte dieren klepten we weer vrolijk verder tot dat we het bos weer uit liepen en op een open veld terecht kwamen.
Wat we daar voor ons op zagen doemen boezemde ons toch wel enige angst in.
Zonder een woord te spreken vertraagden we onze tred en werden we muisstil.

Lees over een paar dagen wat we daar tegen kwamen.

P1160358 (Small)

Geslaagd – door voor de 4-daagse

De temperatuur op het moment van vertrek (6.00 uur) was 10,5° en zou niet veel hoger komen dan 20°
Af en toe verdween de zon achter de bewolking maar over het algemeen was het zonnig. Een paar maal was de zon wat langer weg en was een dun jasje zeer aangenaam.

Vandaag was de ultieme test of Lotte. Lukt het om 40 km. te lopen? Hoe staat haar conditie ervoor? Hoe gaan de voeten het volhouden? Eten en drinken, lukt alles onderweg?
Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, ja het is vandaag allemaal gelukt. Een paar blaren opgelopen, dat dan weer wel maar waarschijnlijk komt dat door de sokken.
Niet meenemen naar de 4-daagse.

Vanmorgen om 6.00 uur startten we weer. Voor de 2e keer binnen een week. Niet piepen want met de 4-daagse is het 4 x achter elkaar vroeg opstaan.
Lotte was er al snel zodat we van start konden. Op naar de eerste rustlocatie.
Hotel ‘Wageningse Berg’ We hoopten dat de koffie daar al vroeg klaar zou zijn.

Onderweg naar de koffie kwamen we nog een klein opstootje tegen. We zagen hem al langs komen, een grote oplegger met een caravan erop. Niet veel verder was hij in een bocht gestrand met zijn wagen.
Zijn vrachtwagen was te groot voor de bocht en hij kon geen kant meer op. De af te leveren caravan hing vervaarlijk naar links, de chauffeur was driftig aan het bellen om hulp. Hij durfde niet meer voor of achteruit.

Gniffelend liepen we verder en om 8.15 uur stapten we het terras van het hotel op. We werden niet teleurgesteld, de koffie was klaar en er was ook al gebak. Lotte is niet gek op gebak maar mij kun je er bijna midden in de nacht voor wakker maken.

Na het gebak bij het Lexkesveer de Rijn over via de dijk richting Randwijk. Door naar Heteren waar we de brug terug over de Rijn namen en richting Heelsum en Renkum wandelden. Na de brug wilden we naar Renkum.
In Renkum is snackbar Airborne. Een groot assortiment aan lekkernijen trok als een magneet aan ons. Koers zetten naar de hartige hap.

Het aantal kilometers wat we gemaakt hadden viel een klein beetje tegen zagen we tijdens het verorberen van ons broodje. Daar moesten we nog een lusje aan toevoegen.
Met Google Maps en beide een beetje richtingsgevoel lukt dat prima. Verder, richting de Ginkelse heide.

De schaapskooi was dicht, ik denk dat de schapen ergens op de heide liepen. Dan de Oude Rijksweg N224 maar over richting het Belgenmonument. Na een paar foto’s genomen te hebben trokken we richting de Koeweg om via de Koeweg het centrum van Ede weer op te zoeken. In totaal 38 km. en Lotte een paar blaren rijker konden we toch erg tevreden zijn over onze tocht.
Het terrasje bij de Oude Kerk bood voldoende bescherming tegen de wind waardoor we op ons gemak bij konden komen van de tocht. We waren tevreden over de afloop en gaan vol goede moed over iets minder dan 2 weken richting Nijmegen.

Zin om alle foto’s van onze tocht te zien? Klik dan HIER

Wandel 2-Daagse

Eindelijk weer tijd om iets aan het digitale papier toe te vertrouwen. De boodschappen zijn weer binnen en de huishoudelijke klusjes die maar bleven liggen zijn klaar. Het kan en mag weer van mijn tweede ik.

Afgelopen weekend was ons jaarlijkse 2-daagse, georganiseerd door leden van onze eigen wandelclub.
Zoals we al jaren gewend zijn was het prima geregeld en georganiseerd. Geen omkijken naar boodschappen en koken, nee alleen op tijd klaar zijn voor de tocht van de dag.

Twee dagen achterelkaar hebben we gewandeld. Iedere dag was er keuze uit 3 afstanden.
De kortere voor de recreatieve wandelgroep. Een lange afstand voor de 4-daagse wandelaars en daar tussenin nog een wandeling voor diegenen die niet bij de 4-daagse wandelaars (wil) horen maar toch van een flinke wandeling houdt. Een tocht van 20 km.

Deze dame heeft natuurlijk 2 dagen voor de lange wandeling gekozen. De eerste dag wandelden de eerste 20 km. de middengroep met ons mee. Gezellig met een grote groep de hort op. Gezellig hoor, vooral de pauzes. Dit houdt tevens in dat het tempo enigszins aangepast is aan de niet 4-daagse wandelaars. Fijn tempo om te kletsen te fotograferen en te genieten van de dingen onderweg.

Maar de 2e dag was het even ietd anders. De 2e dag was het aanpoten. Zaterdag liepen alleen de 4-daagse lopers de lange tocht terwijl de middengroep hun eigen tocht hadden.

En dat heb ik geweten.
Meestal is het een vliegende start waarbij het tempo nog eens extra omhoog gaat als de spieren los zijn. De lopers met het hoogste tempo lopen voorop en wij, de langzamere lopers lopen er (hollend) achteraan.
Het hoogste tempo dat gehaald werd was rond de 7 km. per uur. Dat red ik voor geen meter. Met ongeveer 6 km. per uur voel ik mijzelf al een hele pief maar dat is nog lang geen 7 km. per uur. Probeer het maar eens uit op de fiets 6 of 7 km. per uur.
Ongeveer 31 km. lang heb ik het tempo van 6 km. per uur aan kunnen houden en toen was het op. Tempo lopen dan. Na de 3e rust ben ik aangehaakt en heb mij aangesloten bij de wat langzamere lopers. De laatste 6 km. heb ik het rustig aan gedaan en de snelheid van de laatste kilometers was gemiddeld 5 km. per uur. Voor dat moment snel genoeg.

Heb ik spijt dat ik mezelf op heb laten drijven door het hoge tempo? Nee beslist niet. Mijn tempo is niet zo hoog en als je jezelf zo af en toe niet uitdaagt zal het ook nooit hoger worden. Wandel je de 4-daagse dan is het niet handig je pas niet te kunnen versnellen of een uurtje een hogere snelheid aan te houden. Even uit de comfortzone, voor het goede doel.

P1160100 (Small)