Tafeltje dekje

Moeder had er niet zoveel zin meer in, in eten koken. Het is nooit haar favoriete bezigheid geweest maar de laatste tijd bakte ze er helemaal niets meer van.
Jaren rommelde ze maar wat aan in de keuken. Kwam er bezoek dan deed ze nog eens haar best maar zelfs dat werd minder en minder. De motivatie om te koken is verdampt als sneeuw voor de zon.

Vertellen dat je vitaminen en eiwitten nodig hebt om gezond te blijven was tegen dovemansoren. We lieten het maar voor wat het was. Ze is tenslotte oud en wijs genoeg.

Maar na een aantal gezondheidsprobleempjes lukte het boodschappen doen niet zo goed meer. Steeds weer moesten de boodschappen gedaan worden wat mij goed uit zodat ik gelijk een aantal kant en klaar maaltijden voor haar mee kon nemen.

Daarmee diende zich gelijk een volgend probleem aan. Moeder eet geen vlees en kant en klare maaltijden bestaan hoofdzakelijk uit vlees met een klein beetje aardappelpuree of rijst en met nog minder groente, te veel zout en suiker. Moeder begon er dapper aan maar het laat zich raden wat er ging komen.

Dan heb je de salades nog, heerlijk maar niet voor ouderen en niet voor de winter. Ouderen zijn veelal niet zo gesteld op het gekauw van rauwe groenten, een gebit wat niet (meer) wil passen, slikproblemen of het niet gewend zijn rauw of kort gekookte groente te eten.
Kortom er viel zoveel af dat er hooguit 4 tot 5 gerechten over bleven die Moeder zou kunnen eten. Zo ben je snel uit gegeten.

Het supermarkt maaltijdexperiment doofde langzaam uit. Dat ze toch regelmatig een warme hap nodig had was ondertussen wel gebleken maar hoe nu verder?
Door de zoektocht naar gezonde maaltijden in de supermarkt zag ik de bui al hangen, er moest een andere oplossing komen.

Kant en klaar maaltijden laten komen voor haar? Die zullen ongeveer dezelfde problemen geven voor haar als de supermarktmaaltijden, daar hebben we een paar jaar eerder al eens naar gekeken. Zelf voor haar koken? Een paar aardappels en wat groente meer koken en het probleem zou opgelost zijn. Misschien iets te kort door de bocht maar voor haar zou het in ieder geval wel de oplossing zijn.

Hoe ga ik de rest van deze mantelzorgplannen oplossen. Wanneer breng ik het eten? Breng ik het de volgende dag of dezelfde dag? Voordat we zelf gaan eten of erna? Ze woont niet ver bij ons vandaan dus het kan maar heb ik daar zin in, is het praktisch mogelijk en hoe doe ik het als ik een dag weg ga?

Een oplossing voor al deze vragen had ik niet paraat. Beginnen en maar zien hoe het zou lopen leek mij het beste. Een ding was zeker, dit probleem moest opgelost worden. Inmiddels kook ik ongeveer 3 maanden voor haar en het gaat prima. Meestal breng ik het eten nadat wij zelf gegeten hebben, zo heb je het minst vitamine verlies. Als we een dag weg gaan of we zijn met iets anders druk waardoor het niet uitkomt kook ik voor 2 dagen.

Zij is tevreden en heeft er duidelijk baat bij dat ze weer een gezonde warme maaltijd krijgt en mij gaat het plannen en koken steeds beter af. Voor 2 personen koken is prima maar door de kleine(re) hoeveelheden kook ik toch anders dan ik gewend ben en wat ik eigenlijk niet zo leuk vind. Laat mij maar een flinke pot eten koken.

De echtgenoot ruimt de vaatwasser in en sopt het aanrecht en gasfornuis even terwijl ik het eten wegbreng. Terwijl Moeder eet kijk ik even of er boodschappen gedaan moeten worden of blijf er gezellig bij zitten.

Een aantal jaren geleden had ik al eens gelezen over projecten waar mensen voor anderen koken. Dat leek mij toen wel wat maar verder ben ik toen niet gekomen. Nu kan ik voor Moeders eten zorgen. Ik had liever gehad dat ze zelf zou koken maar dat zit er niet (meer) in en op deze manier is het voor beide een plezierige oplossing.

 

Pipje de teckel

Pipje de teckel van mijn moeder is niet meer. Pipje was een heerlijke knuffelhond. Ze kon je met die grote bruine ogen zo smekend aan kijken, kom je naast me zitten en kriebel je mij dan? Heerlijk vond ze dat. Voor de kachel liggen en ‘s-zomers met haar blote buikje pal in de zon, lekker warm want ze had het bijna altijd koud. De afgelopen dagen heeft ze nog een paar keer geprobeerd om buiten in de zon te liggen. Maar nee dat was toch net ietsje te koud. Kwam ze maar weer naar binnen, morgen nog maar eens proberen.

Dat was ook alles wat ze zo ongeveer deed. Ze mankeerde namelijk nogal wat. Het resultaat van een broodfokker. Ja dat is schrikken, neemt het verhaal ineens een heel andere wending. Maar zo was het wel. Ze was doof, zag heel weinig en door deze handicaps wilde ze niet wandelen of spelen zoals een gezonde hond graag doet.
Ze scharrelde wat in de tuin rond en als de zon warm genoeg was ging ze daar in liggen maar verder kwam ze niet.  Zo snel mogelijk terug naar binnen, voor de kachel of op de bank naast m’n moeder. Veilig en vertrouwd.

Ondanks haar handicaps en lichamelijke ongemakken is ze 9 jaar geworden. Ze heeft geluk gehad dat ze destijds bij mijn ouders en zus terecht is gekomen. Ze hebben haar omringd met alle mogelijke zorg waardoor ze zo oud heeft kunnen worden. Kosten nog moeite werden gespaard om het Pipje naar de zin te maken.

In de herfst van 2017 had ze verontrustende klachten waarna een zware operatie volgde. De prognose  was niet optimistisch, met pijnstillers en de hoop dat het gezwel niet meer terug zou komen mocht ze naar huis. Pipje heeft nog een aantal fijne maanden gehad maar nu was ze op.
De dierenarts heeft haar nog even bekeken maar hij was het met ons eens, zo kon het niet verder. Ze is rustig ingeslapen.

Dog Lovers – Celine Dion (because you loved me)

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio

Fijn Zwijmel weekend

Floortje in Jemen

Hebben jullie het ook gezien vanavond, Floortje in Jemen? Ik heb getwitterd dat ze een kanjer is met haar ploeg en niet te vergeten de Rode Kruis medewerkers. Zo ontzettend goed werk wat al die mensen doen. Mensen die hun leven wagen om anderen in oorlogsgebieden te helpen. Wat een moed, compassie, doorzettingsvermogen, het is om stil van te worden.

Een mede blogster vond zichzelf ineens zo onbeduidend bij het zien van al die beelden. Oef, dat vond ik even van niet. Weet je hier is ook hulp nodig, misschien niet de hulp die in de arme landen of oorlogsgebieden nodig is maar hier kun je ook goed werk doen.

Zij geeft mensen met haar blog kracht en hulp om verder te gaan. Zelf kun je ook het verschil maken voor mensen in je omgeving. Kijk naar de vluchtelingen hier die hulp nodig hebben met inburgeren, de papierwinkel enz. De ouderen die totdat ze helemaal op zijn en niet meer kunnen op zichzelf moeten blijven wonen. Liefst met zo weinig mogelijk hulp want dat kost geld. De kinderen die hier in armoede moeten leven hebben hulp nodig. Hulp is hier ook nodig. Niet in die mate als in Jemen maar als je wilt kun je hier zeker wat met je humane ziel.

Daar komt nog bij dat niet iedereen geschikt is om werk te doen zoals het Rode Kruis of Artsen zonder grenzen. Ik denk dat ik in grote paniek zou raken als ik in dit soort situaties zou moeten werken. Aan mij heb je daar niets. Ik heb ook het idee dat ik daar zulke domme dingen zou gaan doen dat ik al snel om het leven zou worden gebracht. Niet iedereen kan het aan daar te werken.

Ik heb diep respect voor al deze mensen en ben ook reuze trots op onze Floortje en haar ploeg. Ze zijn hard nodig om ons en de wereld te laten zien wat er gaande is in de wereld.
Maar laten wij, de iets mindere helden hier thuis het verschil maken. Heb compassie, help je buurmann, je vader, je moeder, de kinderen in armoede, de zieken, gehandicapten, de vluchtelingen. Er is overal hulp nodig, laat je niet ontmoedigen maar biedt hulp aan in wat voor vorm dan ook. Zelfs collecte lopen is nodig.

Nieuw jaar

Kerstboom opgeruimd, hier en daar wat rommel weggewerkt en we kunnen met een schone lei aan het nieuwe jaar beginnen. De feestdagen zijn redelijk relaxed door ons doorgebracht.
De zondag voor kerst bij vrienden geweest en 2e kerstdag met de kinderen  en mijn moeder hapjes/tapasdag gehouden. Vanaf de koffie steeds een klein gerechtje geserveerd en rond 16.00 als laatste het toetje. Met opzet zo gedaan zodat het eten gezakt zou zijn voor het slapen gaan. Heb me redelijk uitgesloofd in de keuken maar de hoeveelheid goed in de hand weten te houden.

Oudejaarsavond met de 2 dochters thuis doorgebracht. Natuurlijk ook weer met een hapje en een drankje maar niet te uitbundig. De calorieën moeten er ook weer af straks. Youp van het Hek gekeken, wij vonden hem goed aan te horen maar ja, we hebben jaren niet gekeken en voor ons was alles nieuw wat hij te vertellen had. Heb er ook andere, negatieve meningen over gehoord, wij vonden hem deze keer aardig te pruimen.

Nieuwjaarsdag worden de families aan beide kanten bezocht. ‘s-Morgens naar mijn kant en ‘s-middags naar de kant van Wim. Redelijk traditioneel maar wel altijd gezellig. De zelfgemaakte oliebollen moeten geproefd worden en daar moet je niet een week mee wachten. Hoe simpel kan het zijn?

De laatste weken heb ik niet veel achter de computer gezeten en bloggen kwam er al helemaal niet van. Mijn hoofd was even met andere dingen bezig.
Zo is mijn recepten archief met de nodige kerstgerechten aangevuld en zijn er zoveel boodschappen gedaan dat ik nu geen winkel meer kan zien. De supermarkten zijn het kerstassortiment aan het opruimen en winkels in de stad zijn aan hun uitverkoop begonnen. Zeker, ik ben dol op goedkoop shoppen maar niet in januari, dan heb ik het wel gehad met shoppen.

De wandelplannen voor het nieuwe jaar staan in de stijgers.
De 4-daagse staat natuurlijk bovenaan de lijst en daar moet voor getraind worden. Als ik begin aan de 4-daagse zitten de nodige kilometers al in de benen en de aanloop naar de 4-daagse toe vind ik leuk om te doen. Een Citywalk in Amsterdam en de 30 van Zandvoort staan al gepland. Vooral de tochten ter voorbereiding van de 4-daagse vind ik erg leuk om te doen. De wandelaars raken steeds meer in 4-daagse stemming, het wordt steeds gezelliger.
En natuurlijk onze eigen tocht weer. Die lopen we een paar weken vooraf voor en de dag zelf zijn wij de vrijwilligers. Leuk om te doen hoor.

Nog even afwachten of het blessureleed van vorig jaar echt voorbij is. Daar maak ik me wel een klein beetje zorgen om.
Ik hoop door weer regelmatig te trainen de spieren zo sterk worden dat de laatste blessurepijntjes helemaal verdwijnen. Pijn bij intensieve training krijg je toch wel maar dat voelt anders en is na een nachtje rust weer over. Een beetje spannend, maar stil gezeten heb ik ook niet in de tussentijd, het zou moeten lukken.

DSC_0193
De kersttulband

 

.

NIET DOEN

December, DE maand van de uitjes. Kerstborrel, kerstdiner nog snel even een afspraak met vrienden voor een laatste ontmoeting van het jaar. Kerstverhalen die op de basisschool uitgevoerd worden er is altijd wel iets waar je met veel mensen samen komt aan het einde van het jaar.

Gelegenheden te over in december waar je veel mensen ontmoet.  Soms kom je iemand tegen die je al een tijdje niet gezien hebt, anderen heb je nog maar kort geleden ontmoet, in de kerstperiode zijn deze ontmoetingen vaak  hartverwarmend. Wat leuk dat jullie er ook zijn. En ach wat hebben we jullie al een tijd niet gezien. Hoe gaat het? Een hand wordt uitgestoken en er volgt een omhelzing met 3 kussen. Mmm, lekkere parfum.
Een paar meter verder kom je weer een vriend of kennis tegen en weer het zelfde ritueel, handje geven en 3 kussen op de wang terwijl je prevelt, hoe gaat het met jou, leuk je hier te zien. Nhuu, die man had wel erg veel aftershave op.

Gaat het bij iedereen zo, maar ik zie, hoor, voel en ruik van alles bij dit soort gelegenheden en ontmoetingen. Horen wordt wat minder maar de rest functioneert nog prima. Ruiken is misschien iets te veel ontwikkeld maar ruiken doen we allemaal de een iets meer dan de ander maar soms ruik je meer dan je lief is.

De (kerst)concerten en uitvoeringen heb ik bewust niet genoemd want daar zit mijn angel en verbazing. Steeds weer verbaas ik me erover dat mensen niet in de gaten hebben.  Bij concerten en uitvoeringen als je een avond lang naast elkaar voor- en achter elkaar zit gaat het mis met mijn reukorgaan.

De dames en heren op hun Paasbest eh Kersbest gekleed, soms zijn mensen niet op hun Paasbest gekleed maar dat stoort al niet meer, daar raak je wel aan gewend in Nederland.

Afijn, verder met mijn verhaal. Je zoekt je plek en het wachten begint tot iedereen zit en de voorstelling kan beginnen. Rondom sluiten mensen aan, zoeken hun stoeltje op en nemen plaats. En dan, dan gaat er iemand in je buurt zitten met een lucht om zich heen. Pffff vreselijk. Wie het is kun je nooit ontdekken, maar wat schiet je er trouwens mee op als je wel weet wie het is. Je spreekt hem of haar toch niet aan met, moet jij eens ff luisteren naar mij.

Bij zo’n concert zit je dan een uurtje of twee in de etenslucht van iemand die hij of zij om zich heen heeft hangen. Netjes aangekleed, alles piekobello in orde en een spruitenlucht om zich heen waar je een huis tegenaan kunt bouwen. Of ze in avondkleding de hutspot hebben staan stampen achter het gasfornuis. Brrrrrrr.

Beste mensen NIET DOEN
Wees gewaarschuwd voor de komende weken
Ga niet in je avondkleding de hutspot staan stampen. Laat die spruitenlucht thuis als je naar een concert of wat voor uitvoering dan ook gaat.