In quarantaine

Mijn hart brak afgelopen maandag toen we onze dochter terug brachten naar haar woning. Onwennig met de situatie liep de leiding/verzorging als een kip zonder kop door de woning te draven. Geen ideale situatie voor onze dochter om thuis te komen.
Na haar tas uitgepakt en gewassen kleding terug gelegd in haar kast te hebben was het voor ons tijd om afscheid van haar te nemen.
Toen we een leidster vroegen even aandacht te besteden aan Marjolein bij het afscheid nemen van ons was ze gelijk in de verzorgingsmodes en had onze dochter haar volledige aandacht. Super, ze weten het best wel.

Dinsdag laat in de middag was daar dan de gevreesde mail van ‘s-Heerenloo. De cliënten gingen allemaal in quarantaine. Niet meer naar dagbesteding, school of werk. Neem van mij aan dat dit niet alleen voor Marjolein ingrijpend is. Voor een aantal zal deze maatregel volledig aan hen voorbij gaan maar de meesten voelen dit toch als een zeer beperkende maatregel die ze ondanks dat ze het enigszins begrijpen toch maar erg lastig vinden.

Concreet betekent dit dat er niemand meer in of uit de woning mag behalve het verzorgende personeel. Marjolein ophalen zou nog mogen maar terug brengen beslist niet. Tja wat is wijsheid dan?
Ze woont samen met 7 bewoners en  verschillende verzorgenden in een huis. Zoveel mensen om je heen geeft de nodige afleiding en wij zijn maar met z’n tweetjes.  Door het virus en haar handicap zouden we enorm beperkt zijn in ons doen en laten, wat Marjolein echt niet ten goede zou komen.
Stel je voor, jij bij die oudjes thuis zitten terwijl in je woning ondanks alles er van alles gebeurt en jij bent daar niet bij. Dan wil je echt niet bij je Pa en Ma zitten.
Koffie drinken bij haar mag nu ook niet, kortom voorlopig zijn we een paar weken van elkaar gescheiden.
Gelukkig kunnen we video- of whatsapp bellen.

Ondertussen klagen er al landelijk ouders en verwanten van cliënten over de quarantaine regel bij gehandicapte instellingen. De een leeft de regels precies na en de ander gaat er soepel mee om. Bij de ene instelling mag er wel visite ontvangen worden of cliënten opgehaald en terug gebracht, bij andere instellingen weer niet.
Wij wachten nog even af wat het coronavirus gaat doen. Gaat het de goede kant op dan verwachten we dat de regels bij Marjolein ook wel de regels zullen gaan versoepelen.

Terug naar huis

Normaal vertrekt onze oudste op de maandag bij ons vandaan richting werken/dagbesteding. Daar kon nu door corona geen sprake van zijn, dat begreep ze prima. Gisteren had ze al voldoende opgevangen  van ons, het nieuws en de telefoontjes die met enige regelmaat gepleegd werden dat werken er voor de maandag niet in zou zitten.
Vreselijk vond ze het. Zo zou ze haar favoriete chauffeur niet zien en ook al haar vrienden en vriendinnen op dagbesteding niet.

Ondanks dat bleef ze onrustig en zenuwachtig. Ziek zijn komt flink bij haar binnen. Haar ervaringen met zieke mensen om haar heen is de laatste tijd niet zo heel positief geweest. Binnen een tijdspanne van een jaar zijn 5 medebewoners ziek geworden en overleden. Kwetsbare mensen en toen was corona er nog niet eens.
Gelukkig is er nu niemand ziek binnen haar woongroep en is de gemiddelde leeftijd aardig gezakt wat hopelijk gunstig is wat betreft corona. We konden haar uitleggen dat er niemand ziek was en dat dat hopelijk zo zou blijven. Ze begreep dat er nu geen zieken waren maar met veel plezier ging ze toch niet terug. Begrijpelijk want wie geeft je de garantie dat er niemand ziek wordt en dood zal gaan in deze vreemde tijd?

Toen we op haar woning aan kwamen heerste er wanorde. Extra hulp ingevlogen van dagbesteding die niet weten waar te beginnen. Een medewerkster die het hele weekend al gewerkt had en inmiddels het spoor een beetje bijster begon te raken. Vermoeid door het harde werken afgelopen weekend en alle onzekerheid rondom corona raakte ze het overzicht kwijt.

Voor onze dochter niet echt een warm welkom wat ze eigenlijk zo nodig had.
Alle onzekerheid van het doorbreken van haar normale ritme en de verontrustende berichten die ze opgevangen had over zieke mensen maakten haar weer van streek.
Deden we hier wel goed aan om haar achter te laten? Toch hebben we haar daar gelaten. In de loop van de middag ben ik nogmaals gaan kijken hoe het was met haar.
De rust was weer gekeerd maar ik zag nog geen blij gezichtje bij haar.
Als dit nog 3 weken moet gaan duren dan verwacht ik dat ze meer thuis zal zijn dan normaal.
We moeten de tijd maar uitzitten en het zien te redden met z’n allen.
Blijf gezond lieve vrienden dan proberen wij het ook.

Z.O.Z. Corry

Ondanks haar handicap had Corry een rijk en sociaal leven. Om de 14 dagen ging ze naar haar moeder,  toen haar moeder overleed namen haar zusters en broer het over. Ze was geliefd en hoorde erbij.
Anderhalve week geleden werd ze ziek. ‘s-Morgens wat hangerig en aan het einde van de middag overleden in het ziekenhuis. Dubbele longontsteking.
Haar familie was op tijd in het ziekenhuis om Corry bij te staan tijdens haar kortstondige ziekte en overlijden.
Corry is in de armen van haar zusters gestorven en liet haar naasten verbijsterd achter.
Verdrietig en vol ongeloof heeft haar woongroep en begeleiding,  familie en vrienden het nieuws tot zich moeten nemen.
De impact was en is nog steeds groot bij onze dochter en haar medebewoners maar zeker niet om het minst bij ons.
Corry had misschien de leeftijd ervoor maar niets wees erop dat het einde nabij zou kunnen zijn.

Dansend over de groene velden zweeft Corry nu richting het hiernamaals om het eeuwige leven binnen te stappen. Ons met mooie en fijne herinneringen maar ozo in mineur achterlatend.
Rust zacht Corry

Siciliano BWV 596 – Alexandre Tharaud

Een fijn Zwijmel Weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Melodyk.nl

Traditie?

Een nieuwe traditie geboren? Hoe vaak moet iets zich herhalen of hoeveel jaren moet  een feestje zicht herhalen voordat het een traditie is? De antwoorden blijf ik u nog even schuldig maar het lijkt wel een traditie te gaan worden.
In het begin van januari op de valreep nog even de Lichtshow van Ouwehands dierenpark zien en voorafgaand de hele dag in de dierentuin vertoeven.
Reken maar dat het weer een gezellig weerzien was. Dit jaar ben ik niet mee geweest naar de lichtshow in de avond maar volgend jaar plan ik mijn bezigheden zeker anders zodat ik de avond ook mee kan.

Op de afgesproken tijd stonden we op de parkeerplaats en na de hartelijke begroetingen met Melody, Daphne en Cincia trokken we gezamenlijk het park in. Eerst koffie natuurlijk, camera’s tevoorschijn halen, instellen en het park in.
Melody en Daphne weten in elk dierenpark uitstekend hun weg te vinden dus wij houden enkel die 2 in de gaten en onze camera en het komt vanzelf goed.

DSC03007 (Small)

Fotograferen, praatje maken met de oppassers, koffie drinken en een hapje eten. De dag was zo voorbij. Zeker nu ik de avond niet mee deed. Half 4 werden de dag gasten verzocht om het park te verlaten waarna de dames mij uitgeleide deden richting de uitgang.

Genoten hebben we weer en het gaat zeker een vervolg krijgen volgend jaar.
De datum staat nog niet vast maar daar hebben we nog wel even tijd voor en misschien ben jij er dan ook wel bij.

Zin om ook mijn foto’s te bekijken?
Klik dan HIER

Vuurtje stoken en vuurwerk

Ik geef het toe. Ik ben altijd een stoker geweest, van jongs af aan al. Vuurtje stoken en dan lekker zitten porren en poeren in het vuur. Net zolang prikken en klieren totdat het vuur hoog oplaaide en ik er zelf bang van werd.
Opa en oma hadden een hele grote diepe tuin en daar was altijd wel plek om een vuurtje te stoken. Opa deed het ook dus kon ik dat ook wel. Vroeger werd er van tijd tot tijd een vuurtje gestookt om overtollig tuinmateriaal te verbranden.
Er verdween wel meer dan tuinmateriaal in het vuur maar ach wie maalde daarom?
Eigenlijk kun je dus wel zeggen dat ik dat vuurtje stoken van opa geleerd heb.

Na vuurtje stoken kwam later vuurwerk afsteken. Vuur is vuur ook van vuurwerk. Sterretjes hadden koudvuur, het kon echt geen kwaad.
Onzin natuurlijk maar zo werd het wel gebracht toen. Pak zo’n sterretje maar eens bij de brandende kant vast dan piep je wel anders. Zo hielden wij kinderen elkaar voor dat vuurwerk niet zo erg was. Kinderspel eigenlijk.
Matjes minirotjes die we uit elkaar haalden en dan met een sigaret van opa of de sigaar van mijn vader aanstaken. Astronauten, voetzoekers, vuurpotten en later duizendklappers. Vuurpijlen vond ik wat minder omdat ze toen al duur waren en ik ze onbetrouwbaar vond. Vuurpijlen wilden nogal eens onverwachts de verkeerde kant op gaan.

Vergeleken met tegenwoordig stelde het vuurwerk van toen niet veel voor. Natuurlijk gebeurden er ongelukken mee maar voor mijn gevoel minder ernstig dan in deze tijd.
De grootste problemen ontstonden toen vaak door het carbid schieten. Daar ging het nog wel eens goed mis. Rondvliegende deksels van melkbussen die mensen raakten en soms doden veroorzaakten.

Mijn vuurwerkpassie heeft lang geduurd en is nog maar sinds een paar jaar gedoofd. De laatste keer dat ik vuurwerk heb afgestoken was zo’n zielige vertoning. De prijzen waren toen al exorbitant hoog waardoor ik bewust koos wat ik gebruiken wilde om de kosten niet te hoog op te laten lopen. Met als gevolg dat het er niet uit zag, in een mum van tijd was het op en voorbij. In de lucht kijken naar het uren durende vuurwerk wat de rest van ons dorp afstak was het enige wat er voor ons overbleef.
Een passie en € 75,– armer keerden ik terug naar huis.

Dat jaar betekende het einde van mijn vuurwerk tijdperk. Genieten van andermans vuurwerk bleef ik doen en vond dat een traditie als deze niet maar zo op de schop mocht. Je moet de mensen niet overal over willen betuttelen.
Vuurwerk gebruiken om hulpverleners mee te bestoken begon ondertussen aardig in zwang te raken maar ik dacht dat de mensen wel tot bezinning zouden komen.
Ik bleef in de goedheid van mensen geloven.

We weten beter inmiddels. Het aantal slachtoffers ten gevolge van vuurwerk is weer gestegen. Geweld tegen hulpverleners is toegenomen en de roep om het vuurwerk te verbieden groter dan ooit.
Voor mijn gevoel is er een grens bereikt, een grens die eigenlijk al veel te lang overschreden is.

P.s. Vuurtje stoken doe ik al jaren niet meer dus wees niet bang dat hier een
blogger voor pyromaantje speelt.

 

Het is goed geweest

Het was me het blogjaartje wel weer.
Aan mijn statestieken te zien heb ik goed mijn best gedaan.
Nee, ik ga geen getallen geven want dit was een mooi blogjaar en volgend jaar kan het maar zo heel anders zijn.
Aan mijn inspiratie merk ik ook dat het blogjaar op zijn einde loopt.
De pap is namelijk aardig op.

wp-1576884223992.jpg
Of misschien wil ik nu even andere dingen doen.
Bijvoorbeeld een klein kerstdineetje in elkaar draaien
of het boek ‘Kleine Taartjes’ en ‘Kleine hartige Taartjes’ uit proberen.
De boeken kreeg ik van een alleraardigste mevrouw.
Misschien was het een hint, misschien ook niet.
Ze liggen al een week voor me op tafel, leiden me af, nemen me volledig in beslag en wellicht daarom is de concentratie voor een blog volledig  verdwenen.
Lijkt me beter om even een paar weken aan mijn kleine zoete en hartige gedachten toe te geven, me even uit te leven in de keuken,
onder te dompelen in de wereld van de patisserie.
Ja, dat ga ik doen

Daarom voor nu groet en dank ik u allen lieve lezers en volgers voor dit mooie blogjaar.
Wens u fijne feestdagen en een gezellige jaarwisseling.
Daarbij voeg ik de hoop toe dat wij elkaar volgend jaar gezond en wel weer tegen zullen komen in blogland om gezamelijk lief en leed te kunnen delen.

wp-1576956426783.jpg

 

Surprise

Jammer maar al jaren maken wij geen surprises meer. Het gebrek aan kleine kinderen in de familie doet ons de das om niemand heeft meer zin om vol voor Sinterklaas te gaan.
Ook wel weer lekker rustig want man man wat hebben we er jaren een werk van gemaakt. Met de kinderen (toen nog klein) mijn ouders, zusters, en opa en oma.
Lootjes trekken, kado verzinnen en een surprise maken. Gedichten waren niet zo in trek maar dat gaf niets want de surprises vertelden vaak al genoeg.
De gein of ongein van het afgelopen jaar zat er allemaal in.

Een van mijn zusters, de creatiefste, kon weken niet eten van de stress. Niet om de te ontvangen surprise maar die ze maken wilde want alles moest perfect zijn en kloppen. Toen het heerlijke avondje eindelijk aangebroken was zag ze wit van het harde werken en de slapeloze nachten. Alleen koffie konden we aan haar kwijt totdat alle pakjes uitgepakt waren en de lachsalvo’s hadden laten horen dat de surprises perfect en geslaagd waren.

Toen er een blog van Melodyk.nl kwam met de uitnodiging mee te doen om surprises door blogland te laten gaan dacht ik in eerste instantie: NEE DAT GAAN WIJ NIET DOEN
Maar ja zoals altijd kruipt het bloed waar het niet gaan kan en gaf ik toe.
Na een paar weken kreeg ik de naam en het adres van de persoon die ik verrassen mocht. En zoals dat altijd gaat met surprises maken, ik liet het liggen.
Ondertussen kwam de datum wel steeds dichterbij en ineens viel daar mijn surprise op de mat. Daar kreeg ik wel even de kriebels van want ik had nog steeds geen idee wat ik wilde maken of doen en daar lag mijn surprise al bij de voordeur.

Het werd dus vet tijd dat ik mijn gedachten er eens over liet gaan. Terwijl ik dat bedacht kwamen de Sinterklaas kriebels van vroeger gelijk weer op zetten.
Zo voelde het toen ook, paniek. Wat moet ik nou doen of maken? Beetje heen en weer lopen, met spullen lopen schuiven alsof je ergens naar op zoek bent.
Eerst maar eens een nachtje rustig slapen en dan komt de inspiratie vast wel.

Het is me tenslotte gelukt en ik was aardig tevreden over het resultaat.
Eigenlijk was het best leuk om weer eens te doen, oude herinneringen borrelden op hoe het was en dat het ondanks alles super leuk was. Ik kreeg er weer plezier in om aan te werken terwijl de eerste reactie echte paniek was.

Maar wat was nu het leukste?
De surprise die ik zelf mocht ontvangen natuurlijk. Het uitpakken van dat pakje wat al best lang om me lag te wachten.
Een leuk cadeau waar over was nagedacht en werk van gemaakt. Zo leuk om te zien en te krijgen.
Heb vanmorgen gelijk mijn werkplek ermee opgefleurd.
Ondanks dat de Sinterklaas bijna voorbij is zullen de cadeautjes voorlopig hier blijven staan. Daar ga ik nog eens een poosje van nagenieten.

Lieve Sinterklaasje
Heel erg bedankt voor de cadeautjes

Een gewone zaterdag in september

Eindelijk is het zaterdag 28 september. De gevreesde, geliefde en meest memorabele zaterdag van september dit jaar.
Na de echtgenoot nam deze dag een tweede (oud) collega afscheid om met pensioen te gaan. Volgens oud gebruik worden alle memorabele dagen breeduit gevierd zodat deze dag ook met veel elan gevierd moest worden.

Een heerlijk weerzien van oud collega’s en hun echtgenoten. Bijna allemaal jongens van de koude grond, niemand vanuit een gespreid bedje en dat schept een band, evenals het feit dat alle kinderen de deur uit zijn en kleinkinderen de grootste gespreksstof vormen. Wij hebben geen kleinkinderen maar wij hebben wel onze oudste beperkte dochter, die er overigens ook bij was. Zij blijft de gemoederen bezig houden, naast onze tweeling. Het gemis aan gespreksstof over kleinkinderen wordt vanzelf opgevuld.

Alles en iedereen moet even bijgepraat worden. Omdat bijpraten nooit lukt op zo’n feest, daar heb je wel enkele dagen voor nodig worden er afspraken gemaakt om thuis verder te praten. Banden aan halen van oude vriendschappen. Vriendschappen die vanaf het begin ontstaan zijn en nu door pensioen en andere banen dreigen te verwateren.
We hebben allemaal het nodige meegemaakt en daar willen we toch graag nog een keer uitgebreid op terug komen.

Terug naar huis pink ik haast ongemerkt een traan weg.
Dit was fijn en had ik niet willen missen maar van mijn wandelkluppie waren ze deze zaterdag wandelend van Barneveld naar Amsterdam, 60 km. en daar had ik ook zo graag bij willen zijn. Samen met een collega wandelaar heb ik de wandelkalender van de club gemaakt. Ik heb het zelf gepland maar de datum was niet in mijn agenda te passen. Een andere keer maar weer.
Niet meer aan denken. Volgend jaar ga ik gewoon mee. Er staat tenslotte niemand op de nominatie om met pensioen te gaan.

Dat waren er 2 op een dag maar er was nog meer. Een uitnodiging waar ik graag gehoor aan had gegeven. De Burgers Zoo dag met Melody en haar genodigden, een blogfeestje. Zult u misschien denken dat is toch niet zo belangrijk. Nee dat is het niet maar wel heel gezellig en toch ook weer die band met mensen met een gezamenlijke interesse en hobby.

De dag is voorbij en ik kijk met plezier en weemoed terug op een mooie en fijne zaterdag in september.
Volgend jaar hoop ik dat september 6 zaterdagen heeft.

P1180226 (Medium)

Z.O.Z. Herfst

Maandag 23 september is de herfst weer begonnen. Donkere dagen met veel wind en regen. Regenbuien waar soms al natte sneeuw in zit.
Tot nu toe valt het nog wel mee met het regenachtige weer en dat komt veel mensen hier op de Veluwe goed uit. Vooral de fotografen en filmers komt het goed uit want de bronsttijd van de edelherten is al bijna 2 weken bezig. Nog zo’n kleine 2 weken en de bronst is alweer voorbij.
Beetje een hype begint het ondertussen wel te worden.  Verbazend veel mensen trekken er vroeg in de ochtend of tegen zonsondergang op uit om de edelherten tijdens de bronst te bespieden.

Anderhalve week geleden ben ik met echtgenoot en een vriendin onder begeleiding van een boswachter ook wezen kijken.
Het voelde een beetje als op safari gaan in een vreemd land terwijl het maar een half uurtje fietsen bij ons vandaan was.

Op zoek naar herfstmuziek kwam ik dit filmpje tegen en vond het eigenlijk wel heel toepasselijk. De muziek bij het filmpje is heerlijk rustgevend.
Het filmpje waarop een roedel herten te zien is, is uit 2016 en niet van mijzelf. Het is gemaakt op de Wildbaan in de Hoge Veluwe maar met een beetje geluk kun je de burlende herten ook buiten de Hoge Veluwe tegenkomen.
Geniet van het geluid van de burlende- en vechtende edelherten met  typische filmmuziek er onder.

Bronst edelherten – Hoge Veluwe 2016

 

Een fijn Zwijmel weekend en voor meer zwijmels kijk bij

OMG – Herdenking Ginkelse heide Ede

Zo dicht bij huis de herdenking van Operatie Market Garden je kon er echt niet omheen.  Al weken keek ik er naar uit en werden we er op geattendeerd en bromt en gonst het door de lucht.
Parachutisten uit diverse NATO landen maken een oefensprongen.
Vluchten boven Oosterbeek en Heelsum, we krijgen het allemaal mee hier in Ede.

Vandaag was het dan zover, de herdenking op de Ginkelse heide.
Vanmorgen om 8.00 uur zaten we al op de fiets richting de hei. Vroeg genoeg om de grootste meute mensen voor te zijn en zonder al te veel oponthoud bij de plaats van bestemming te komen.

Prinses Beatrix en Prins Charles hebben we niet gezien. Onze post was daar waar we niet tegen de zon in hoefden te fotograferen en waar we zo veel mogelijk van de parachutisten mee konden krijgen.
Verrassend genoeg zaten we ook bijna eerste rang wat betreft te helikopters.

Er waren ontzettend veel mensen op de been, waar we overigens niet zo heel veel last van hebben gehad. Alleen de rij voor de koffie was wat aan de lange kant maar de koffie hebben we na een beetje geduld toch gehad.

Aan het begin van de middag hing er een grote stofwolk over de heide. Parachutisten, laaghangende helikopters en mensen die zich constant verplaatsten van hot naar her deden veel stof op waaien.

DSC00264 1 (Small)

Wat mij naast de herdenking en de demonstratie opviel was dat er zoveel mensen de moeite hebben genomen om er wat moois van te maken. Gekleed in militair tenue of in de jaren 40 stijl genoot iedereen van de herdenking 75 jaar bevrijding.
Zelfs Winston Churchill was met Prins Charles afgereisd vanuit Great Brittain en liet zich maar al te graag fotograferen.

Ook mee genieten van herdenking Operatie Market Garden op deze fantastische nazomer dag?
Klik dan HIER voor het fotoalbum