Fotoboek

Niet gek lang geleden zag ik op Instagram reclame van Saal-digitaal. De aanbieding, een voucher winnen om jouw fotoboek (bijna) gratis te laten maken. Daar moest tegenover staan dat  je een review op je blog, Instagram of Facebook zette.
Tja, ik kon de verleiding niet weerstaan. Gek op fotoboeken en redelijk wat ervaring met het maken van fotoboeken reageerde ik op de uitnodiging.
Binnen een uur had ik de voucher te pakken en kon ik het programma van Saal-Digitaal downloaden om met mijn fotoboek te kunnen beginnen.

Zoals ik al zei heb ik een groot aantal fotoboeken van diverse aanbieders gemaakt en had  er vertrouwen in dat het me wel zou lukken.
Een nieuw programma is altijd even wennen maar het fotoprogramma van Saal-Digital went snel. Het is duidelijk en overzichtelijk.

P1200540 (Middel)Productkeuze
Als je begint kies je voor een product. Normale uitvoering of een chique uitvoering. Boeken van A4 formaat, kleine fotoboekjes of daartussen in. Kalenders, wanddecoratie, kaarten het is allemaal mogelijk. Bedenk je je qua uitvoering van het product dan is het tussendoor heel makkelijk te wijzigen. Het programma wijst vanzelf.

Achtergronden en Lay-outsP1200541 (Middel)
Je kunt kiezen tussen verschillende achtergronden en lay-outs. Mijn voorkeur gaat altijd uit de bladzijde op mijn manier in te delen met foto’s. Ik kan slecht kiezen tussen foto’s wel of niet in het boek waardoor er altijd zoveel mogelijk foto’s in moeten. Bladzijden toevoegen of verwijderen gaat heel simpel.

Kolom toe te voegen foto’s
Wat ik wel jammer vind is dat de kolom met foto’s waaruit je selecteert om toe te voegen aan een pagina’s niet vergroot kon worden.
De foto’s zijn voor mij daar niet zo duidelijk te zien. Kan aan mij liggen omdat ik altijd alles in het groot wil zien, pietje precies of kippige ogen?

Bestellen en betalen
Betalen kan alleen met Pay-pal of een creditcard. Dat zijn we hier niet gewend. Meestal kun je door linken naar je eigen bank en heel simpel betalen. Een ramp is het natuurlijk niet maar bij gebrek aan een credit-card heb ik een Pay-pal account aan moeten maken.
Zodra de betaling gedaan is wordt het fotoboek vanzelf  geüpload en verzonden naar Saal-Digitaal.

Het product
Een robuust luxe uitvoering met een op het eerste gezicht glazen voorkant met inliggende foto. Het bleek een dikke kwaliteits pagina van plastic te zijn. De pagina’s zijn van een goede dik kartonnen kwaliteit zodat er geen ezelsoren aan kunnen komen. Wat erg fijn is als veel mensen het boek in handen gaan nemen om het in te kijken. Denk in de trant van een bruidsreportage.

 

Verzending
Het product wordt met DHL verzonden wat mij dan weer een prettig gevoel gaf.
Ik was al bang voor ingedeukte hoeken doordat het album door de brievenbus gekwakt zou worden. Via een mail wordt je op de hoogte gebracht wanneer het boek afgeleverd zal worden.
Natuurlijk waren we op het aangegeven tijdstip niet thuis en heb ik het bij een DHL point af laten leveren en later opgehaald.

Conclusie
Het programma van Saal-Digitaal is eenvoudig maar ondanks zijn eenvoud met heel veel mooie en praktische mogelijkheden.
De service is perfect. Ik zat even met de betaling te klungelen waardoor ik een mailtje waagde om hulp. De volgende dag had ik direct antwoord.
Toen het nog niet lukte en weer een mailtje stuurde werd ik wederom vriendelijk geholpen en was het probleem opgelost.
Het boek heeft een luxe uitstraling en is in deze vorm meer geschikt voor professionals. Er is echter zoveel keuzen qua uitvoering dat het geen enkel probleem is om een andere minder luxe uitvoering te kiezen.
De prijs van het product ligt wel iets boven het gemiddelde van wat ik tot nu toe gemaakt heb.

P1200542 (Middel)

Broken Wings

Zaterdag 20 juni is Henk echtgenoot van onze Rietepietz na een langdurige ziekte overleden. Henk is 84 geworden, omringd door zijn vrouw en familie is hij rustig ingeslapen.
Een aantal jaren geleden schreef Riet dat haar Henk ziek was en vanaf dat moment mochten wij mee lezen hoe zijn ziekte verliep en wat het voor Riet betekende.
De zorg voor haar man heeft ze vanaf het begin voor haar rekening genomen. Later met behulp van haar kinderen. Tot het laatst toe heeft ze hem verzorgd ware het dat er de laatste weken toch wat hulptroepen van buitenaf ingevlogen moesten worden.
Bewonderenswaardig hoe ze het volbracht heeft aangezien zij zelf ook niet meer piep is. De manier waarop ze ons steeds weer op de hoogte hield was eveneens bewonderenswaardig. Ondanks de ernst van zijn ziekte bleef haar humor de boventoon voeren in haar blogjes. Zelfs in blogjes over het verloop  van de ziekte van haar echtgenoot ontbrak de humor vaak niet.

Lieve Riet. Ik/wij hebben grote bewondering en respect voor je hoe je dit aangepakt en volgehouden hebt samen met je kinderen. Heel veel sterkte vandaag. Neem je tijd om uit te rusten en te verwerken dat Henk er niet meer is. We hopen je wel weer terug te zien in blogland maar natuurlijk op jouw tijd.
Liefs AnneMarie

Stilletjes

Ze was stilletjes, vond het duidelijk leuk dat we er waren maar veel geluid kwam er niet uit.
Ze was goed voorbereid op onze komst en wist ook dat ze niet mee naar huis kon.
Misschien was dat de reden dat ze stil was. Fijn vinden dat pap en mam er zijn en weten dat je niet mee naar huis mag terwijl dat het gene is wat ze het liefst zou willen.

Bij de voordeur werden we begroet waar ontsmettingsmiddel klaar stond naast de mondkapjes en de plastic handschoenen.
Nadat we de handen gewassen hadden het mondkapje voorgedaan en de handschoenen aan hadden werd ze door de voordeur gereden en mochten we haar meenemen.
Voordat we de mondkapjes op deden hebben we elkaar gedag gezegd en goed bekeken.
Toch wel raar je vader en moeder met een mondkapje voor.

Een klein uurtje mochten we wandelen terwijl de zon steeds meer tussen de wolken door kwam. Kwebbelend hebben we een rondje gedaan. Onze vragen beantwoordde ze direct met ja of nee, ze was er goed bij maar verder kwam er niet veel uit.
Tijdens het wandelen zat ze ons af en toe wel goed te bekijken, die mondkapjes hoorden daar echt niet.

Het liefst waren we ergens op een terrasje gaan zitten om iets lekkers te eten en drinken maar dat is nog lang niet aan de orde voor Marjolein.
Na het uurtje hebben we haar weer door de voordeur geschoven waar ze 1,5 mtr. door de verzorgster weer opgevangen werd.

Toen we onze fietsen achter uit de tuin haalden zat ze al aan het hek op ons te wachten. Na nog een aantal begroetingen en een ‘luchtkus’ van haar vertrokken we.
Erg leuk dat we gingen vond ze het niet maar huilen deed ze ook niet.
Je weet nooit wat er precies in haar om gaat. Wij hadden het idee dat ze goed begreep waarom we de mondkapjes moesten gebruiken en waarom ze niet mee kon.
Ze verbaasd ons steeds weer wat ze oppikt en begrijpt. Het afscheid werd er zeker makkelijker door.
De afspraak voor volgende week staat weer terwijl we hopen dat de regels ondertussen nog meer versoepelt zullen worden.

DSC03899 (Middel)

Bezoek

Vandaag is het eindelijk zover. We mogen bij Marjolein op bezoek. Er zijn een aantal opties hoe we haar mogen bezoeken, wij hebben voor de wandeloptie gekozen.
Drie kwartier mogen we wandelen maar wel met 1,5 mtr. afstand tussen elkaar.
Dat gaat natuurlijk niet als je een rolstoel moet duwen. Rollers als Marjolein hebben nu eenmaal een duwer nodig zodat ik er van uit ga dat hier aan gedacht is.
Eigenlijk mag er maar één bezoeker naar haar toe. Tja hoe doe je dat als ze je graag allebei wil zien. Heb dus gewoon voor ons beide aangevraagd en geen reactie gekregen dat het niet mocht.

Vraag me af of we ze nog kunnen besmetten, vast niet meer. Overigens zie ik geen enkele verzorger meer met mondkapjes of in een astronauten pak op de groep. De enkeling die nog geen corona heeft gehad zou het even zo goed over kunnen brengen.
We gaan het vanmiddag beleven.

Onze enige zorg op dit moment is hoe ze zal reageren als we weer weggaan. Normaal raakte ze daar behoorlijk overstuur van als ze niet mee mocht naar huis. Ik hoop dat ze ook inmiddels ook begrijpt dat dit nu nog even niet kan. We zijn toch iedere keer weer verbaasd over haar aanpassingsvermogen dus misschien heeft ze dit ook al opgepikt.
Half 3 vanmiddag worden we verwacht. Nu nog hopen dat het droog blijft. De lucht ziet er hier steeds behoorlijk dreigend uit.
DSC03741 (Middel)

Hoe gaat het nu met Marjolein?

wp-1590433786346.jpgHoe gaat het nu met Marjolein?
Goed. Het gaat bijzonder goed en dat verbaasd ons eigenlijk best wel.
Inmiddels is ze 12 weken niet meer thuis geweest en je hoort haar nergens over.
We beeldbellen regelmatig, gelukkig merken we niet dat ze naar huis wil.
Wij willen wel heel graag dat ze weer thuis komt maar dat lijkt er voorlopig nog niet in te zitten.
Er wordt nagedacht om één bezoeker per cliënt een uurtje toe te laten. Leuk als je 2 ouders hebt,  mag de één wel op bezoek komen en de ander niet.
Wil ik klagen? Nee eigenlijk helemaal niet. Ze heeft corona overleefd en daar moeten we dankbaar voor zijn. Daarbij komt dat we echt niet de enigen zijn die hun kind(eren) missen, we moeten maar rustig afwachten tot het weer zover is.

Marjolein en haar medebewoners worden enorm verwend. Doordat 2 dames overleden zijn aan corona is het huis niet volledig bezet met cliënten. Voorlopig zullen er ook nog geen nieuwe bewoners opgenomen denk ik.
Naast de normale bezetting van personeel zijn er nu ook weer dames van dagbesteding op de groep. Beide dames van dagbesteding hebben corona gehad maar zijn gelukkig weer beter en werken nu weer.
Ik noemde net de normale bezetting maar zo normaal is het nog niet. Buiten de dames van dagbesteding is nog lang niet iedereen van het vaste hersteld van de corona. Vermoeidheid en te weinig energie belet de dames om weer te komen werken. Stagiaires en personeel van andere groepen worden nog steeds ingevlogen om de groep draaiende te houden.
Het idee om corona maar even op te lopen zodat je ervan af bent is zeker niet verstandig. Ik hoop heel erg dat die vermoeidheid weer weg zal gaan op den duur.
Helaas weet nog steeds niemand hoe het verloop van de ziekte precies zal zijn.

wp-1590485173796.jpgWandelen, fietsen en verwend worden met lekkere hapjes, het kan niet op momenteel. Marjolein gaat mee op de rolstoelfiets en de dames die kunnen gaan mee op de tandem. Het weer is er perfect voor en er wordt dankbaar gebruik gemaakt van de mogelijkheden.
Voor ons zijn al die activiteiten een hele geruststelling. De groep vermaakt zich na al de doorgemaakte trauma’s goed en kunnen in beperkte mate weer met het leven verder.
Beperkt omdat ze nog niet naar dagbesteding kunnen, geen bezoek mogen ontvangen en nog niet naar huis mogen.
Ondanks dat hebben ze het goed en is het voor hen goed te doen.
Iedereen heeft last van beperkingen en onzekerheden.

Z.O.Z. Er komt weer een stralende zon op

Corona is nog lang niet voorbij en we zullen er voorlopig  nog mee moeten dealen. Ieder ervaart zijn eigen beperkingen heeft vervelende of zelfs traumatische ervaringen opgedaan door het COVID-19 Zoals de meesten wel weten is het onze deur ook niet voorbij gegaan. Gelukkig liep het goed af. Wat eenieder van ons nog te wachten staat met dit domme virus weet niemand. Voor nu kunnen we even opgelucht adem halen en lijkt het wat mij betreft in ieder geval dat de zon stralender op komt dan voor weken terug.

Een stralender zonsopkomst kun je niet wensen dan die van Händel. Op dit moment wil ik even niet aan de toekomst denken en enkel genieten van het nu. Kop in het zand en dankbaar zijn voor alles wat we nog hebben en dankbaar zijn voor deze prachtige muziek.

As steals the morn (Händel) Lucy Crowe & Mark Padmore

Een heel fijn zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij ’t Pumpke

Vrijheid

Onze intelligente vrijheid is nog steeds een vrijheid van ongekende vorm vergeleken met die van de oorlogsjaren en zijn vele slachtoffers.
Oorlogen die zelfs in deze moderne tijd nog woeden, oorlogen die geen enkele burger wil.
Wat wij willen is vrijheid en die vrijheid vieren we vandaag, maar laten we nooit vergeten wat er in die oorlogsjaren gebeurd is en oproepen tot vrede.

Themamuziek van Chindler’s list – Ilana Yahav, zandtekenares

72 uur klachten vrij

wp-1588269211224.jpgVanmorgen kwam het verlossende telefoontje. Ze gaan morgen terug naar hun eigen woning. Marjolein en haar medebewoners zijn gezond verklaard, ze gaan weer terug.
Verwacht had ik het nog niet. Wel wist ik dat er vandaag overleg zou zijn over hoe nu verder maar voor 12.00 uur een telefoontje krijgen dat ze naar hun eigen huis mochten had ik niet bedacht. Ik werd er emo van.
Eindelijk goed nieuws, ze zijn door de crisis heen en lopen nu minder gevaar om corona op te lopen. Immuun voor corona zijn ze (nog)niet, minder vatbaar wel.

Omdat ik toch al in dorp liep ben ik gelijk de HEMA in gestoven en heb een heerlijke slagroomtaart voor ze gekocht en daarna snel afgeleverd.
Wat zou ik Marjolein graag even willen knuffelen, zo dichtbij en nog geen knuffel kunnen geven.

Het RIVM handhaaft een periode van 24 uur klachtenvrij zijn waarna je weer aan het werk mag of je quarantaine op mag heffen. Marjolein en haar medebewoners zijn 72 uur klachtenvrij geweest en mogen nu weer terug naar huis.
‘s-Heerenloo heeft neemt voor hun cliënten waaronder veel kwetsbare mensen zijn 72 uur als norm. Wij zijn ze daar dankbaar voor. Als ik bedenk dat Marjolein afgelopen zondag zomaar ineens weer verhoging had na een aantal dagen koortsvrij te zijn geweest ben ik daar blij om. De angst dat ze op de oude groep weer ziek zou worden was niet geheel irreëel.

Na de taart gehaald te hebben snel naar huis, Wim had ik ondertussen al ingelicht en iedereen op de hoogte stellen dat ze weer naar huis mocht. Heerlijk om te doen, beter dan zondag 2 weken terug toen we moesten vertellen dat ze corona had en naar de Hartenberg ging. Brrr als ik eraan denk lopen de rillingen me weer over de rug.

Aan het einde van de middag kreeg ik nog 2 zeer uitbundige appjes. De dames die morgenvroeg ingeroosterd waren appten dat zij uitverkoren waren om het hele spul te ontvangen. De een had zich de dienst al bijna zelf toegeëigend en de ander was zo blij dat zij ook mocht werken dat ze allebei van vreugde de telefoon namen en zich enthousiast bij ons meldden.
Klinkt het gek als ik zeg dat ik een beetje jaloers ben?
We moeten afwachten of de verpleeghuizen weer bezoek mogen ontvangen.
Ik hoop dat wij als ouders van onze bijzondere kinderen dan ook snel aan de beurt zijn.

wp-1588270115407.jpg

P.s. Net nog even met Marjolein gebeeldbeld, ze hadden net de taart bij de koffie op en aan het koppie van Marjolein te zien was ze echt blij dat ze weer naar haar eigen huis mocht.

Overmoedig worden

wp-1587922118609.jpgBeetje voor beetje krijgen we het vertrouwen in de toekomst weer terug. Vorige week werd Marjolein naar de quarantaine-unit gebracht omdat ze positief was getest op Covid-19.
De test werd op vrijdag afgenomen waardoor we vandaag op dag 9 zitten en nog 5 dagen te gaan hebben voordat we echt voorzichtig optimistisch mogen worden.
Dat ik me rijk reken en eigenlijk vanaf de dag dat de uitslag kwam moet rekenen vergeet ik voor het gemak maar even.
Het in angst zitten om Marjolein maakt stapje voor stapje plaats voor rust en geduld op het sein veilig zodat ze weer naar haar eigen woning kan.
Haar medebewoners hebben net als Marjolein geen of nauwelijks klachten gehad, ik hoop dat ze met z’n allen binnen afzienbare tijd weer naar hun eigen woning kunnen. Maaaar groen licht is er nog van niemand gekomen. Misschien praat ik wel ernstig voor mijn beurt.

Hun eigen woning waar ze straks weer naar terug gaan is 48 op slot geweest en zal volledig ontsmet en schoongemaakt worden. Toen we dit hoorden dacht ik, wat klinkt dit vreselijk eng maar ik begrijp ook dat ze het zekere voor het onzekere nemen. Gaan ze terug dan zitten de dames er blinkend schoon bij.
We hebben wel even gevraagd of er ook gedacht wordt aan de kranen. Na lange tijd van stilstand kan de legionellabacterie zich nestelen in leidingen en sproeikoppen. Eén keer per dag de kranen op loeiheet open zetten kan het verholpen worden maar dan moet je er wel aan denken.

Dit schreef ik zaterdag. Omdat het zo goed ging jubelde ik alweer als vanouds. Vanmorgen, had ze, schrik, weer iets verhoging. Na een paracetamolletje was alles weer okee. Wat is okee en hoe lang blijft het okee zonder paracetamolletje? Ik moet me gewoon koest houden tot de 14 dagen voorbij zijn. Vandaag is dag 9.
Vanavond en de komende dagen staan dus weer in het teken van temperatuur en zuurstof gehalte in het bloed.
Dat komt ervan als je voor je beurt juicht.

De kop in drukken

wp-1587579134375.jpgInmiddels zijn we bijna 3 dagen verder, dagen waarin we soms in een achtbaan van emoties zaten. ‘s-Morgens en ‘s-avonds bellen we hoe het met Marjolein gaat. Het rapportageprogramma werkt bij deze woning niet optimaal wat erg vervelend is omdat we zeker voor de nacht graag willen weten hoe het met Marjolein gaat. Tegen beltijd begin beginnen de zenuwen weer behoorlijk op te spelen. Wat zal ik te horen krijgen, zou het nog goed gaan met haar? Bang voor slecht nieuws en toch willen weten hoe het met haar gaat zit ik moed te verzamelen op de bank. Dat duurt dan een klein half uurtje waarna ik mezelf bij elkaar raap met de moed der wanhoop en bel naar de woning van Marjolein.

Tot nu toe gaat het nog steeds goed met haar. Haar temperatuur blijft mooi, het zuurstofgehalte in het bloed is goed en ademhaling en pols zijn ook prima.
Omdat dit eigenlijk al langer zo is durfde ik een keer iets (te) optimistisch te zijn tijdens zo’n gesprekje. Mijn optimisme stante pede de kop in gedrukt.
Bij de huisarts van Marjolein probeerde ik het ongemerkt nog een keer en ook daar kreeg ik direct de kous weer op mijn kop.
We moeten echt 14 dagen afwachten. Ineens kunnen de gezondheidsproblemen oplopen en in no time paniek uit breken. Werkelijk een grillig virus.
Inmiddels zijn we bij dag 6 vanaf het moment dat de test afgenomen is. Nog 8 dagen van onzekerheid te gaan voordat we misschien voorzichtig optimistisch mogen worden.

Miranda, de laatste bewoner van de groep is ook positief bevonden. Haar test was negatief maar dat was wel erg verdacht. Alle bewoners inclusief een paar van de verzorging positief en zij negatief, bijna onmogelijk. Miranda is direct weer getest en was nu wel positief. Inmiddels is zij verenigd met de rest van de bewoners en zitten ze met z’n allen in de corona-unit. Gelukkig hebben de anderen net als Marjolein  weinig tot geen klachten. We hopen zo dat het zo zal blijven maar zoals ik al schreef we moeten geduld hebben en afwachten wat er gaat gebeuren. De verpleegkundigen zijn behoorlijk druk met het stelletje dames dat naast de verzorging ook nog bezig gehouden moeten worden.