Z.O.Z. Corry

Ondanks haar handicap had Corry een rijk en sociaal leven. Om de 14 dagen ging ze naar haar moeder,  toen haar moeder overleed namen haar zusters en broer het over. Ze was geliefd en hoorde erbij.
Anderhalve week geleden werd ze ziek. ‘s-Morgens wat hangerig en aan het einde van de middag overleden in het ziekenhuis. Dubbele longontsteking.
Haar familie was op tijd in het ziekenhuis om Corry bij te staan tijdens haar kortstondige ziekte en overlijden.
Corry is in de armen van haar zusters gestorven en liet haar naasten verbijsterd achter.
Verdrietig en vol ongeloof heeft haar woongroep en begeleiding,  familie en vrienden het nieuws tot zich moeten nemen.
De impact was en is nog steeds groot bij onze dochter en haar medebewoners maar zeker niet om het minst bij ons.
Corry had misschien de leeftijd ervoor maar niets wees erop dat het einde nabij zou kunnen zijn.

Dansend over de groene velden zweeft Corry nu richting het hiernamaals om het eeuwige leven binnen te stappen. Ons met mooie en fijne herinneringen maar ozo in mineur achterlatend.
Rust zacht Corry

Siciliano BWV 596 – Alexandre Tharaud

Een fijn Zwijmel Weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Melodyk.nl

Traditie?

Een nieuwe traditie geboren? Hoe vaak moet iets zich herhalen of hoeveel jaren moet  een feestje zicht herhalen voordat het een traditie is? De antwoorden blijf ik u nog even schuldig maar het lijkt wel een traditie te gaan worden.
In het begin van januari op de valreep nog even de Lichtshow van Ouwehands dierenpark zien en voorafgaand de hele dag in de dierentuin vertoeven.
Reken maar dat het weer een gezellig weerzien was. Dit jaar ben ik niet mee geweest naar de lichtshow in de avond maar volgend jaar plan ik mijn bezigheden zeker anders zodat ik de avond ook mee kan.

Op de afgesproken tijd stonden we op de parkeerplaats en na de hartelijke begroetingen met Melody, Daphne en Cincia trokken we gezamenlijk het park in. Eerst koffie natuurlijk, camera’s tevoorschijn halen, instellen en het park in.
Melody en Daphne weten in elk dierenpark uitstekend hun weg te vinden dus wij houden enkel die 2 in de gaten en onze camera en het komt vanzelf goed.

DSC03007 (Small)

Fotograferen, praatje maken met de oppassers, koffie drinken en een hapje eten. De dag was zo voorbij. Zeker nu ik de avond niet mee deed. Half 4 werden de dag gasten verzocht om het park te verlaten waarna de dames mij uitgeleide deden richting de uitgang.

Genoten hebben we weer en het gaat zeker een vervolg krijgen volgend jaar.
De datum staat nog niet vast maar daar hebben we nog wel even tijd voor en misschien ben jij er dan ook wel bij.

Zin om ook mijn foto’s te bekijken?
Klik dan HIER

Vuurtje stoken en vuurwerk

Ik geef het toe. Ik ben altijd een stoker geweest, van jongs af aan al. Vuurtje stoken en dan lekker zitten porren en poeren in het vuur. Net zolang prikken en klieren totdat het vuur hoog oplaaide en ik er zelf bang van werd.
Opa en oma hadden een hele grote diepe tuin en daar was altijd wel plek om een vuurtje te stoken. Opa deed het ook dus kon ik dat ook wel. Vroeger werd er van tijd tot tijd een vuurtje gestookt om overtollig tuinmateriaal te verbranden.
Er verdween wel meer dan tuinmateriaal in het vuur maar ach wie maalde daarom?
Eigenlijk kun je dus wel zeggen dat ik dat vuurtje stoken van opa geleerd heb.

Na vuurtje stoken kwam later vuurwerk afsteken. Vuur is vuur ook van vuurwerk. Sterretjes hadden koudvuur, het kon echt geen kwaad.
Onzin natuurlijk maar zo werd het wel gebracht toen. Pak zo’n sterretje maar eens bij de brandende kant vast dan piep je wel anders. Zo hielden wij kinderen elkaar voor dat vuurwerk niet zo erg was. Kinderspel eigenlijk.
Matjes minirotjes die we uit elkaar haalden en dan met een sigaret van opa of de sigaar van mijn vader aanstaken. Astronauten, voetzoekers, vuurpotten en later duizendklappers. Vuurpijlen vond ik wat minder omdat ze toen al duur waren en ik ze onbetrouwbaar vond. Vuurpijlen wilden nogal eens onverwachts de verkeerde kant op gaan.

Vergeleken met tegenwoordig stelde het vuurwerk van toen niet veel voor. Natuurlijk gebeurden er ongelukken mee maar voor mijn gevoel minder ernstig dan in deze tijd.
De grootste problemen ontstonden toen vaak door het carbid schieten. Daar ging het nog wel eens goed mis. Rondvliegende deksels van melkbussen die mensen raakten en soms doden veroorzaakten.

Mijn vuurwerkpassie heeft lang geduurd en is nog maar sinds een paar jaar gedoofd. De laatste keer dat ik vuurwerk heb afgestoken was zo’n zielige vertoning. De prijzen waren toen al exorbitant hoog waardoor ik bewust koos wat ik gebruiken wilde om de kosten niet te hoog op te laten lopen. Met als gevolg dat het er niet uit zag, in een mum van tijd was het op en voorbij. In de lucht kijken naar het uren durende vuurwerk wat de rest van ons dorp afstak was het enige wat er voor ons overbleef.
Een passie en € 75,– armer keerden ik terug naar huis.

Dat jaar betekende het einde van mijn vuurwerk tijdperk. Genieten van andermans vuurwerk bleef ik doen en vond dat een traditie als deze niet maar zo op de schop mocht. Je moet de mensen niet overal over willen betuttelen.
Vuurwerk gebruiken om hulpverleners mee te bestoken begon ondertussen aardig in zwang te raken maar ik dacht dat de mensen wel tot bezinning zouden komen.
Ik bleef in de goedheid van mensen geloven.

We weten beter inmiddels. Het aantal slachtoffers ten gevolge van vuurwerk is weer gestegen. Geweld tegen hulpverleners is toegenomen en de roep om het vuurwerk te verbieden groter dan ooit.
Voor mijn gevoel is er een grens bereikt, een grens die eigenlijk al veel te lang overschreden is.

P.s. Vuurtje stoken doe ik al jaren niet meer dus wees niet bang dat hier een
blogger voor pyromaantje speelt.

 

Het is goed geweest

Het was me het blogjaartje wel weer.
Aan mijn statestieken te zien heb ik goed mijn best gedaan.
Nee, ik ga geen getallen geven want dit was een mooi blogjaar en volgend jaar kan het maar zo heel anders zijn.
Aan mijn inspiratie merk ik ook dat het blogjaar op zijn einde loopt.
De pap is namelijk aardig op.

wp-1576884223992.jpg
Of misschien wil ik nu even andere dingen doen.
Bijvoorbeeld een klein kerstdineetje in elkaar draaien
of het boek ‘Kleine Taartjes’ en ‘Kleine hartige Taartjes’ uit proberen.
De boeken kreeg ik van een alleraardigste mevrouw.
Misschien was het een hint, misschien ook niet.
Ze liggen al een week voor me op tafel, leiden me af, nemen me volledig in beslag en wellicht daarom is de concentratie voor een blog volledig  verdwenen.
Lijkt me beter om even een paar weken aan mijn kleine zoete en hartige gedachten toe te geven, me even uit te leven in de keuken,
onder te dompelen in de wereld van de patisserie.
Ja, dat ga ik doen

Daarom voor nu groet en dank ik u allen lieve lezers en volgers voor dit mooie blogjaar.
Wens u fijne feestdagen en een gezellige jaarwisseling.
Daarbij voeg ik de hoop toe dat wij elkaar volgend jaar gezond en wel weer tegen zullen komen in blogland om gezamelijk lief en leed te kunnen delen.

wp-1576956426783.jpg

 

Surprise

Jammer maar al jaren maken wij geen surprises meer. Het gebrek aan kleine kinderen in de familie doet ons de das om niemand heeft meer zin om vol voor Sinterklaas te gaan.
Ook wel weer lekker rustig want man man wat hebben we er jaren een werk van gemaakt. Met de kinderen (toen nog klein) mijn ouders, zusters, en opa en oma.
Lootjes trekken, kado verzinnen en een surprise maken. Gedichten waren niet zo in trek maar dat gaf niets want de surprises vertelden vaak al genoeg.
De gein of ongein van het afgelopen jaar zat er allemaal in.

Een van mijn zusters, de creatiefste, kon weken niet eten van de stress. Niet om de te ontvangen surprise maar die ze maken wilde want alles moest perfect zijn en kloppen. Toen het heerlijke avondje eindelijk aangebroken was zag ze wit van het harde werken en de slapeloze nachten. Alleen koffie konden we aan haar kwijt totdat alle pakjes uitgepakt waren en de lachsalvo’s hadden laten horen dat de surprises perfect en geslaagd waren.

Toen er een blog van Melodyk.nl kwam met de uitnodiging mee te doen om surprises door blogland te laten gaan dacht ik in eerste instantie: NEE DAT GAAN WIJ NIET DOEN
Maar ja zoals altijd kruipt het bloed waar het niet gaan kan en gaf ik toe.
Na een paar weken kreeg ik de naam en het adres van de persoon die ik verrassen mocht. En zoals dat altijd gaat met surprises maken, ik liet het liggen.
Ondertussen kwam de datum wel steeds dichterbij en ineens viel daar mijn surprise op de mat. Daar kreeg ik wel even de kriebels van want ik had nog steeds geen idee wat ik wilde maken of doen en daar lag mijn surprise al bij de voordeur.

Het werd dus vet tijd dat ik mijn gedachten er eens over liet gaan. Terwijl ik dat bedacht kwamen de Sinterklaas kriebels van vroeger gelijk weer op zetten.
Zo voelde het toen ook, paniek. Wat moet ik nou doen of maken? Beetje heen en weer lopen, met spullen lopen schuiven alsof je ergens naar op zoek bent.
Eerst maar eens een nachtje rustig slapen en dan komt de inspiratie vast wel.

Het is me tenslotte gelukt en ik was aardig tevreden over het resultaat.
Eigenlijk was het best leuk om weer eens te doen, oude herinneringen borrelden op hoe het was en dat het ondanks alles super leuk was. Ik kreeg er weer plezier in om aan te werken terwijl de eerste reactie echte paniek was.

Maar wat was nu het leukste?
De surprise die ik zelf mocht ontvangen natuurlijk. Het uitpakken van dat pakje wat al best lang om me lag te wachten.
Een leuk cadeau waar over was nagedacht en werk van gemaakt. Zo leuk om te zien en te krijgen.
Heb vanmorgen gelijk mijn werkplek ermee opgefleurd.
Ondanks dat de Sinterklaas bijna voorbij is zullen de cadeautjes voorlopig hier blijven staan. Daar ga ik nog eens een poosje van nagenieten.

Lieve Sinterklaasje
Heel erg bedankt voor de cadeautjes

Een gewone zaterdag in september

Eindelijk is het zaterdag 28 september. De gevreesde, geliefde en meest memorabele zaterdag van september dit jaar.
Na de echtgenoot nam deze dag een tweede (oud) collega afscheid om met pensioen te gaan. Volgens oud gebruik worden alle memorabele dagen breeduit gevierd zodat deze dag ook met veel elan gevierd moest worden.

Een heerlijk weerzien van oud collega’s en hun echtgenoten. Bijna allemaal jongens van de koude grond, niemand vanuit een gespreid bedje en dat schept een band, evenals het feit dat alle kinderen de deur uit zijn en kleinkinderen de grootste gespreksstof vormen. Wij hebben geen kleinkinderen maar wij hebben wel onze oudste beperkte dochter, die er overigens ook bij was. Zij blijft de gemoederen bezig houden, naast onze tweeling. Het gemis aan gespreksstof over kleinkinderen wordt vanzelf opgevuld.

Alles en iedereen moet even bijgepraat worden. Omdat bijpraten nooit lukt op zo’n feest, daar heb je wel enkele dagen voor nodig worden er afspraken gemaakt om thuis verder te praten. Banden aan halen van oude vriendschappen. Vriendschappen die vanaf het begin ontstaan zijn en nu door pensioen en andere banen dreigen te verwateren.
We hebben allemaal het nodige meegemaakt en daar willen we toch graag nog een keer uitgebreid op terug komen.

Terug naar huis pink ik haast ongemerkt een traan weg.
Dit was fijn en had ik niet willen missen maar van mijn wandelkluppie waren ze deze zaterdag wandelend van Barneveld naar Amsterdam, 60 km. en daar had ik ook zo graag bij willen zijn. Samen met een collega wandelaar heb ik de wandelkalender van de club gemaakt. Ik heb het zelf gepland maar de datum was niet in mijn agenda te passen. Een andere keer maar weer.
Niet meer aan denken. Volgend jaar ga ik gewoon mee. Er staat tenslotte niemand op de nominatie om met pensioen te gaan.

Dat waren er 2 op een dag maar er was nog meer. Een uitnodiging waar ik graag gehoor aan had gegeven. De Burgers Zoo dag met Melody en haar genodigden, een blogfeestje. Zult u misschien denken dat is toch niet zo belangrijk. Nee dat is het niet maar wel heel gezellig en toch ook weer die band met mensen met een gezamenlijke interesse en hobby.

De dag is voorbij en ik kijk met plezier en weemoed terug op een mooie en fijne zaterdag in september.
Volgend jaar hoop ik dat september 6 zaterdagen heeft.

P1180226 (Medium)

Z.O.Z. Herfst

Maandag 23 september is de herfst weer begonnen. Donkere dagen met veel wind en regen. Regenbuien waar soms al natte sneeuw in zit.
Tot nu toe valt het nog wel mee met het regenachtige weer en dat komt veel mensen hier op de Veluwe goed uit. Vooral de fotografen en filmers komt het goed uit want de bronsttijd van de edelherten is al bijna 2 weken bezig. Nog zo’n kleine 2 weken en de bronst is alweer voorbij.
Beetje een hype begint het ondertussen wel te worden.  Verbazend veel mensen trekken er vroeg in de ochtend of tegen zonsondergang op uit om de edelherten tijdens de bronst te bespieden.

Anderhalve week geleden ben ik met echtgenoot en een vriendin onder begeleiding van een boswachter ook wezen kijken.
Het voelde een beetje als op safari gaan in een vreemd land terwijl het maar een half uurtje fietsen bij ons vandaan was.

Op zoek naar herfstmuziek kwam ik dit filmpje tegen en vond het eigenlijk wel heel toepasselijk. De muziek bij het filmpje is heerlijk rustgevend.
Het filmpje waarop een roedel herten te zien is, is uit 2016 en niet van mijzelf. Het is gemaakt op de Wildbaan in de Hoge Veluwe maar met een beetje geluk kun je de burlende herten ook buiten de Hoge Veluwe tegenkomen.
Geniet van het geluid van de burlende- en vechtende edelherten met  typische filmmuziek er onder.

Bronst edelherten – Hoge Veluwe 2016

 

Een fijn Zwijmel weekend en voor meer zwijmels kijk bij

OMG – Herdenking Ginkelse heide Ede

Zo dicht bij huis de herdenking van Operatie Market Garden je kon er echt niet omheen.  Al weken keek ik er naar uit en werden we er op geattendeerd en bromt en gonst het door de lucht.
Parachutisten uit diverse NATO landen maken een oefensprongen.
Vluchten boven Oosterbeek en Heelsum, we krijgen het allemaal mee hier in Ede.

Vandaag was het dan zover, de herdenking op de Ginkelse heide.
Vanmorgen om 8.00 uur zaten we al op de fiets richting de hei. Vroeg genoeg om de grootste meute mensen voor te zijn en zonder al te veel oponthoud bij de plaats van bestemming te komen.

Prinses Beatrix en Prins Charles hebben we niet gezien. Onze post was daar waar we niet tegen de zon in hoefden te fotograferen en waar we zo veel mogelijk van de parachutisten mee konden krijgen.
Verrassend genoeg zaten we ook bijna eerste rang wat betreft te helikopters.

Er waren ontzettend veel mensen op de been, waar we overigens niet zo heel veel last van hebben gehad. Alleen de rij voor de koffie was wat aan de lange kant maar de koffie hebben we na een beetje geduld toch gehad.

Aan het begin van de middag hing er een grote stofwolk over de heide. Parachutisten, laaghangende helikopters en mensen die zich constant verplaatsten van hot naar her deden veel stof op waaien.

DSC00264 1 (Small)

Wat mij naast de herdenking en de demonstratie opviel was dat er zoveel mensen de moeite hebben genomen om er wat moois van te maken. Gekleed in militair tenue of in de jaren 40 stijl genoot iedereen van de herdenking 75 jaar bevrijding.
Zelfs Winston Churchill was met Prins Charles afgereisd vanuit Great Brittain en liet zich maar al te graag fotograferen.

Ook mee genieten van herdenking Operatie Market Garden op deze fantastische nazomer dag?
Klik dan HIER voor het fotoalbum

4-daagse 2019 volbracht

Maandagochtend vertrokken we weer richting ons logeeradres om ons 4 dagen lang in het wandel- en feestgedruis wat 4-daagse heet te storten. Het meest bijzondere voor mij deze keer was dat onze dochter voor het eerst meeliep.
Een beetje buikpijn had ik er wel van. In het speciaal voor onze dochter. Zoals ik al eerder schreef was haar voorbereiding niet optimaal. lees HIER
Maandag werden er nog even teensokken gekocht door Lotte omdat de blaren tussen haar tenen groeien als kool. Op zoek naar het ultieme middel hier tegen vlogen de teensokken bij bosjes over de toonbank in Nijmegen. Ze is echt niet de enige met dit probleem bleek wel.

Dinsdagochtend stonden we om 3.00 uur op om rond 4.45 uur te kunnen vertrekken vanaf de wedren voor ons 40 km. rondje.  Vroeg vertrekken op dinsdag is de beste tijd voor de Waalbrug. In de half schemer is hij op zijn mooist.
Na de start viel de groep al snel uiteen en wandelden wij met z’n drieën over de Waalbrug  het Land van Maas en Waal binnen. De hele dag konden we goed doorlopen en een paar minuten voor 14.00 uur waren we binnen. Top gedaan.
Maar toen was het ook wel op. Lotte voelde al wat trekken in haar knieholte en mijn l.dijbeen voelde flink beurs aan. Onderweg deed mijn been al een paar keer pijn maar het leek dat ik daar doorheen was gelopen. Nu speelde het toch weer op. Grrr. Wat nu weer?  Het eerste blaartje bij Lotte was ook een feit. Meestal voel je al wel dat er wat aan de hand is maar kijken hoe het zit bewaar je als het even kan voor thuis. Schoenen uitdoen en ontdekken dat je ze echt niet meer aan wilt trekken terwijl je nog naar huis moet is niet handig.

De fysiotherapeute lapte ons ‘s-avonds weer op voor de volgende dag. Lotte haar hamstring speelde op en trok zo heftig dat ze dit in haar knie voelde. Mijn l.dijbeen leek af te stevenen op een flinke slijmbeurs ontsteking. Op advies van de fysiotherapeute zijn we beiden aan de ibuprofen en paracetamol gegaan. Pijn onderdrukken en ontstekingen met de ibuprofen bestrijden was prioriteit nr. 1. Volgens haar moest het verder gaan lukken.

Woensdag was een lastige dag voor Lotte. Ze kon slecht op gang komen omdat haar been nog behoorlijk pijn deed. Mijn been hield zich aardig koest maar niet mijn hoofd.  Stel je voor dat Lotte uit zou vallen. Drama. Het lijkt zo simpel om de wandelschoenen aan de wilgen te hangen maar oohh drama, dat is het om de drommel niet. Voor geen enkele loper.
We vervolgden onze weg voorzichtig om alle kansen op uitval te verkleinen. Na een paar uur waren haar benen toch goed warm gelopen en konden we het tempo iets verhogen.
Dat duurde niet lang want de wandelaars hoopten zich op en kon onze pas weer een tandje lager, het schoot niet echt op. We waren laat terug, tegen 16.00 uur pas. Laat starten en laat arriveren, het is altijd een beetje een teleurstelling.

Donderdag begon de dag weer goed. De spiegel van pijnstillers en ontstekingsremmers begonnen hun werk te doen en misschien ook wel het feit dat we woensdag noodgedwongen rustig aan moesten doen.
We voelden ons goed en hadden er weer zin in. Richting het puddingbroodje dan maar en richting de Zevenheuvelenweg. Donderdag is misschien wel de mooiste dag van de 4-daagse. Veel bescherming tegen de zon door het bos en mooie vergezichten over de weilanden bij Berg en Dal. Heuveltjes beklimmen is niet mijn sterkste kant van het wandelen. Een paar maal heb ik mijn wandelmaatjes vooruit heb gestuurd. Je eigen tempo lopen tijdens een heuvelbeklimming is voor iedereen prettiger. Te langzaam of te snel is dodelijk.
Achteraf lukte het me toch aardig snel om de heuvels op te komen. Het weer was daar zeker debet aan.
De temperatuur liep in de loop van de week langzaam op maar te heet werd het niet. Perfect wandelweer.

Vrijdag hadden we een late start 5.45 uur. Het was vreselijk druk dit keer konden we niet door lopen en moesten we zelfs in de rij wachten. Veel vroege starters stonden aan de late start waardoor dikke rijen wandelaars stonden te wachten voor vertrek. Bij het zien van al die mensen schoot het me even in het verkeerde keelgat. Lekker doorwandelen konden we zo wel vergeten. De start verliep toch redelijk snel en na nog een poosje door te blijven mokken over het te veel aan wandelaars bedacht ik ineens dat dit wel eens een gevalletje ochtendhumeur zou kunnen zijn. 😠😠
Hi Hi. Niet zo gek als je aan de korte onrustige nachten voorafgaand denkt maar dat moest wel over zijn binnen nu en nu. De korte reprimande naar mezelf  toe had direct effect. Over, punt.  Genieten was de opdracht.
Ondanks de vele wandelaars was er meer ruimte om te wandelen dan woensdag. Toen konden we op sommige momenten niet veel anders dan stapvoets lopen dus waar zeurde ik over.

Niet veel verder wilde Lotte haar teen overnieuw in de watten leggen. Wat er omheen zat was teveel en de druk tussen de twee tenen liep na ongeveer 3,5 km. al aardig op en we hadden er nog ongeveer 38 voor de boeg.
Met de rug tegen een huis aan op de stoep gaan zitten en schoen en sok uit. Rommel eraf, ik op de knieën erbij om de boosdoeners overnieuw te tapen. Sok en schoen weer aan en invoegen tussen de wandelaars. Ja dat voelde veel beter. Het leek vanaf dat moment in zijn geheel beter te gaan en konden we de sokken er weer aardig in zetten. Het tempo hielden we vol tot dat we voorbij Overasselt de dijk weer op moesten. Daar is het aansluiten en met de meute meelopen. Ruimte voor je eigen tempo is er niet. Richting Linden en dan naar Cuijk waar we de pontonbrug over moesten.

Als we over de brug zijn gaat het richting onze laatste rust. Leden van de verzorging zitten daar weer met lekkere hapjes en vers drinken op ons te wachten. Bij deze rusten is vaak ook familie van onze wandelaars om ons aan te moedigen. Bij deze rust zou de echtgenoot, met zoon en kleinkinderen van ons andere wandelmaatje zijn. Dat waren ze ook maar door de drukte en niet precies weten waar de rust was liep ze hen straal voorbij. Wij konden haar ver voor de rust al niet meer bereiken omdat ze buiten ons bereik liep. Ik hoopte dat ze het zelf in de gaten zou hebben maar nee hoor, ze holde de hele rustpost voorbij.
Het is ook enorm druk de laatste 8 á 9 km. Je moet goed bij elkaar blijven anders ben je direct iemand kwijt. We vinden elkaar altijd wel weer terug maar in dit geval was het erg sneu voor haar visite. Ze hebben elkaar later toch nog gevonden maar het vereist wel enig geduld en speurwerk.

Later  vonden we elkaar gelukkig weer terug zodat we met z’n drieën de Via Gladiola over konden. Onderweg familie, vrienden en kennissen begroetend kwamen we onder de finish door.
High five’s, schouderklopjes en kussen vlogen door de lucht. Foto’s werden onder de finish gemaakt om daarna snel de medailles op te halen en op de wedren wat te drinken te halen.
Daar troffen we wandelneef eindelijk. Hij had net als wij veel te vertellen over zijn belevenissen van dit jaar tijdens de 4-daagse.
Schreeuwend om boven de muziek uit te komen tetterden we onze verhalen de ruimte in.
Het blijft een belevenis. Ieder jaar is anders en ieder jaar blijft de 4-daagse met zijn specifieke herinneringen in ons hoofd zitten.
Weet je nog? Toen met de MH 17 vlucht. Weet je nog toen het zo heet was en je overal om je heen de ziekenauto’s hoorde huilen ? Weet je nog????


 

En het avontuur was nog niet voorbij (3)

Het volgende restaurant was gelukkig wel open.  Koffie met appeltaart.
Even onze telefoon checken en dan genieten van het lekkers voor onze neuzen.
Tijdens de koffie bespraken we het vervolg van onze tocht. Liefst in de schaduw want de temperatuur begon aardig op te lopen en we hadden nog minimaal 15 km. te gaan.
Ik wist nog wel een route door het bos dat rechtstreeks naar ons doel zou lijden en waar we in de schaduw konden lopen.

Afrekenen en snel er weer vandoor. Het pad waar ik over wilde was snel gevonden. Hekje door en paadje volgen. Oeps het pad was sinds vorig jaar behoorlijk onbegaanbaar geworden. Takken van bramenstruiken aan de kant houdend vervolgden we onze weg. Het pad bleef vrij onbegaanbaar maar het was wel degelijk een pad (geweest). Toch maar verder wandelen. Hé, daar stond een uitkijkpost, die had ik vorig jaar niet gezien. Verkeerde afslag genomen?
Aan de zon te zien en aan het geluid van de Oude Rijksweg N224 te horen liepen we in de goede richting. Pad toch maar blijven volgen.

En toen stuitten we op een manshoog hermetisch afgesloten hek. Aahh nee hè. Wat nu? Het hek was gelukkig niet met prikkeldraad overspannen zodat we er makkelijk overheen konden klimmen.
Aan de andere kant van het hek waren de paden wel begaanbaar en stonden er zelfs bankjes. Het leek wel een park, wij als wandelaar zouden daar beslist niet opvallen.
Mijn wandelmaatje gaf niet aan niet over het hek te willen klimmen dus ik stapte met één voet in het gaas, met de andere op een paal, eerste voet erbij en springen maar. Gelukt ik stond aan de andere kant van het hek.
Nu was mijn wandelmaatje aan de beurt. Zij gaf mij, heel verstandig eerst haar rugzak aan en zette toen ook haar voet in het gaas en de andere op de paal, eerste voet erbij en liet zich daarna voorzichtig naar beneden glijden. Toppertje. We stonden allebei aan de andere kant van het hek.

Toen we verder wandelden bleken we op het terrein van een manege beland te zijn. Beetje timide liepen we het terrein over bang dat iemand ons aan zou spreken en vragen hoe wij daar gekomen waren. Gelukkig, de mensen die we tegen kwamen groetten ons vriendelijk en onze onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon, die overigens al flink heet begon te worden.

Zoekend naar de uitgang wandelden we verder. Van de manege liepen we het volgende terrein op en kwamen er achter dat we bij ‘Bio vakantieoord’ terecht waren gekomen. Ook daar moesten over het terrein om op reguliere weg aan te komen. Eindelijk, we waren weer op een normale weg beland. Vanaf de Wekeromseweg zijn we via landgoed Warnsborn richting Schaarsbergen gewandeld. Daar vandaan konden we in één rechte lijn richting het centrum van Arnhem lopen.

In het centrum van Arnhem hebben we een terrasje aangedaan om bij te tanken waarna we er snel weer vandoor wilden om zo veel mogelijk hitte te ontlopen.
Een flinke misrekening kwamen we achter. Langs de Rijn Arnhem uit wandelend richting Oosterbeek liepen we langs de kade van de Rijn en de woonboten. Erg leuk maar schaduw was er nauwelijks.
Als je Arnhem bijna uit bent komt er ook nog een paar kilometer valsplat die bedwongen moet worden. Op het heetst van de dag waren wij pal in de zon een heuveltje aan het beklimmen.

Ineens drong het tot me door het stil werd en we beiden zwijgend en zwoegend tegen de berg op aan het ploeteren waren. Als het stil wordt weet je dat er iets mis is. Zodra het op begint te vallen dat er verandering van sfeer ontstaat is er iets gaande. Opeens wilde mijn wandelmaatje even ergens een banaantje eten, in de schaduw.
Graag gaf ik toe. Gelukkig vonden we snel een plekje in de schaduw waar we ook nog redelijk fatsoenlijk konden zitten.
Rugzak af, graaiend in de rugzak naar water en op zoek naar iets eetbaars gutste het zweet van onze hoofden. Zwijgend zaten we een tijdje het zweet van ons voorhoofd te vegen en een hapje en drankje naar binnen te werken.
Eindelijk kwamen er weer een paar woorden uit. Eigenlijk was het meer een vraag. Hoeveel hebben we gelopen? 30,2 km. We keken elkaar aan en zonder een woord te zeggen wisten we beide wat we gingen doen.
Stoppen en wel direct. Wat een hitte, wat een vreselijk geploeter. We waren er helemaal klaar mee.  🚫STOPPEN🚫
Opgelucht dat we het eens waren zochten we een bushalte op die ons naar het dichts bijzijnde NS station kon brengen.
Die vonden we en wel op ongeveer 50 mtr. afstand.  Oh wat is zo’n OV-kaart toch fijn.

Thuis het vochtgehalte bijwerkt en ons verhaal aan de echtgenoot gedaan. Zo verhalend waren we best tevreden over ons avontuur.
Wild onderweg gezien, zonder al te veel last van de hitte kunnen lopen, op het laatste stukje na en de kilometers gemaakt die we maken wilden. Inmiddels weet ik ook welk pad ik moet nemen om niet weer tussen de bramenstruiken verzeild te raken.
Een prima tocht die volgend jaar zeker weer op de To do lijst komt te staan.

Lezen wat vooraf ging aan dit deel?
Een verre van ontspannen tocht (dl.1)
Stierenkoppen met priemende horens (dl.2)

P1160367 (Small)