Wachten op een telefoontje

wp-1587037145829.jpgDonderdag zou iemand, wie wisten ze nog niet ons telefonisch bijpraten. Die ochtend begon het wachten.

Wachten op vervelende telefoontjes duurt lang, de dag kroop tergend langzaam voorbij terwijl er maar geen telefoontje kwam. Zal ik zelf bellen, zal ik nog even wachten? Ineens weet je niet meer wat te doen.

Rond 19.00 uur werden we eindelijk gebeld door de huisarts. Berta was ook positief getest en zou binnen nu en een uur naar de quarantaine afdeling op het hoofdgebouw gaan. Het personeel op de groep moest zich vanaf nu aan strengere regels gaan houden om verdere verspreiding te voorkomen. Door de overplaatsing van Berta naar de qaurantaine afdeling werd de kans besmetting met corona behoorlijk verminderd.
Over Marjolein kon ze eigenlijk niet veel meer vertellen dan wat er in het rapport had gestaan. Daar ging ze de woning over bellen.

Gelukkig belden ze van de woning vrij vlot terug. De klachten van Marjolein in het rapport waren de dames die dag niet opgevallen. Geen verkoudheid opgemerkt, niets.
Ze heeft ieder voorjaar last van hooikoorts, zou de hooikoorst het rode oog en de loopneus veroorzaakt kunnen hebben?
Bloedneuzen werden vorig jaar veroorzaakt door de neusspray die tegen de hooikoorts gebruikt werd. Goed mogelijk dat de klachten toch de hooikoorts was.

Om zekerheid te hebben spraken we af dat Marjolein de volgende ochtend en de daarop volgende dagen getemperatuurd zou worden. Ze lag nu al op bed en gaf geen zieke indruk, was gewoon haar eigen zelf waarom we aannamen dat het temperaturen wel tot de volgende ochtend kon wachten.

De volgende ochtend belde de zorgcoördinator van Marjolein ons al vroeg op. Ze kwam net uit de nachtdienst en wilde even vertellen dat het een rustige nacht was geweest op de groep.
Marjolein was getemperatuurd en haar temp was 36.5°
Ze had alle gegevens doorgegeven aan de medische dienst wat betreft de ‘lichte verkoudheid’ van Marjolein inclusief het vermoeden dat het hooikoortsklachten waren. Op die manier kon de medische dienst mee denken en alles terug lezen.

Verder merkte ze niets aan Marjolein. Ze had weer zin in de nieuwe dag en was goed in haar doen. Pffft gelukkig. Ondanks dit alles bleef mijn onrust. Twee weken, als er dan nog niemand ziek is kunnen we misschien opgelucht adem halen.

De stress had wel tot gevolg dat ik me met geen mogelijkheid meer kon concentreren. Blogs lezen, een boek lezen, werken achter de computer, boodschappen bedenken, het lukte me voor geen meter meer.
Wat wel lukte was poetsen in huis en klussen in de tuin. De hele bovenverdieping is op zijn kop gezet en schoon en de tuin van mijn moeder heb ik eveneens flink onderhanden genomen. Alle stress eruit werken en afreageren.

 

 

Covid-19 kruipt steeds dichterbij

wp-1586873771051.jpgNadat we samen enkele (doem)scenario’s hadden doorgenomen moesten we toch maar de andere twee kinderen, naaste familie en wat vrienden inlichten. Met Marjolein gaat het tot nu toe goed maar voor hoelang nog? We hopen natuurlijk  voor haar en de anderen dat het met een sisser af gaat lopen maar mocht dat niet zo zijn dan is het niet prettig om plomp verloren aan te komen met de mededeling dat Marjolein corona heeft.

Familie en vrienden waren net als wij geschokt over het nieuws dat corona op de woongroep bij was binnen gedrongen.  Direct komen de verhalen los dat het bij de anderen ook steeds dichterbij komt. Veel neven en nichten werken in de zorg en bij twee daarvan was het virus ook op de groep binnen geslopen.
Net als bij ons, dikke stress en bezorgdheid over kinderen en partners. Vreselijk.
Waar zijn we toch in beland met z’n allen?

De volgende dag werden we telefonisch bijgepraat over de gang van zaken op de groep. Hanna werd toch overgeplaatst naar de speciaal daarvoor ingerichte quarantaine afdeling op de hoofdlocatie. De andere dame was al in quarantaine op de groep en werd nu ook getest. De uitslag komt normaal een dag later maar doordat inmiddels voldoende testmateriaal  voorhanden is worden veel mensen getest waardoor het druk is op de labs. De uitslag zou daarom zomaar een dag later kunnen komen.

Met Marjolein, de andere bewoners en de verzorging ging het nog steeds goed maar niemand weet natuurlijk of dit zo zal blijven.
Diezelfde avond kon de verzorging gelukkig tijd vinden om met Marjolein te beeldbellen. We hadden haar door al de toestanden al 3 dagen niet gesproken en gezien.
Het was goed om haar te zien en te horen.
Ze was goed in haar doen ondanks alle stress op de afdeling. Kwebbelde lekker mee en was alert.
We namen afscheid zodat ze douchen kon, dat was gisteren erbij in geschoten door alle hectiek. Ze wilde ook wel graag naar bed. Normaal had ze allang op bed gelegen maar bellen was even belangrijker geweest dan naar bed gaan.
Dag meisje, slaap lekker. Bel je overmorgen weer als jullie tijd hebben?
Dag meisje, dikke kus.

Was haar rechteroog nou rood of zag ik dat verkeerd?
De volgende dag rond 14.00 uur stond in de rapportage dat Marjolein een beetje verkouden was ‘s-nachts een bloedneus had gehad en haar rechter oog wat rood was.
@#*¿~~☆ Neeee, stop….. tot hier en niet verder.

Het zal toch niet waar zijn?

wp-1586867144997.jpgVorige week dinsdagmiddag kregen we een telefoontje vanuit de woongroep van Marjolein, ze hadden een niet zo’n fijne mededeling. Mijn hart zat bovenin mijn keel, daar gaan we dan en jawel hoor, er was een bewoonster waarvan ze dachten dat ze het coronavirus had. Het was zo snel gegaan dat ze ook al erg ziek was.
Oh nee hè, waar ik vanaf het begin bang voor was werd nu dus bewaarheid.
Op mijn vraag wie het was kreeg ik in eerste instantie geen antwoord vanwege privacy oogpunt. Grrr, wat een flauwekul. De groep woont al jaren samen, kennen alle bewoners inclusief achterban, we delen al jaren lief en leed en nu mag er ineens niet verteld worden wie er ziek is.

Het gesprek werd aan de andere kant door 2 dames van de leiding gevoerd, de andere dame greep gelijk in en vond dat dit wel verteld mocht worden en noemde Hanna. Officieel mochten ze geen namen noemen maar zij dacht er net zo over als ik. Al zoveel lief en leed en nu ineens geen namen meer. Het gesprek werd hervat.
Hanna was inmiddels in quarantaine en erg ziek maar verbleef nog wel op de groep. Bovendien was er nog een verdenking van iemand maar die dame voelde zich tot nu toe alleen niet zo lekker. Wat zij precies had wisten ze niet maar ze verdachten haar er wel van ook het virus te hebben.

Hoe had het virus toch de groep kunnen bereiken, was er iemand van de leiding ziek soms? Nee er was niemand ziek, ze wisten ook niet hoe het op de groep terecht was gekomen. Je kunt het hebben zonder er zelf erg in te hebben en ondertussen wel overdragen op anderen, dus nee ze wisten het niet.
Weer privacy?

Volgende vraag: Blijft Hanna op de groep? Is het niet beter dat ze naar de daarvoor speciaal gereed gemaakte quarantaine afdeling op het hoofdgebouw gaat?
Nee, ze bleef op de groep want ze was al te slecht om vervoerd te worden.
Grrr, mensen zijn altijd slecht als ze naar het ziekenhuis gaan waarom deze patiënt niet? Nee nee, ze werd wel apart verpleegd evenals de andere patiënt maar ze bleef op de groep.
Ik begrijp daar helemaal niets van, ben ik te overbezorgd? Zo blijft dat virus toch rond waren in huis, verzorgende van patiënten en cliënten lopen af en aan hoe kun je de boel op zo’n manier in bedwang houden?

Snel naar de volgende vraag: Zijn de verzorgende niet ziek? Gaan zij extra maatregelen nemen voor zichzelf maar ook voor de andere bewoners? Ja ze gingen nu handschoenen en mondkapjes dragen bij de verzorging. Is dat niet een beetje laat?
Nou nee er was geen reden toe tot nog toe dus dat was niet nodig geweest. Nu werd het een ander verhaal en gingen ze de mondkapjes en handschoenen wel gebruiken.
Aan de ene kant begrijp ik wel wat het tot nu toe niet gebruikt werd maar zelf zou ik toch erop aangedrongen hebben om het wel te gaan gebruiken. Het beleid……

Maar hoe gaat het met Marjolein op het moment? Marjolein doet het nog steeds goed op de groep en heeft geen klachten wat voorlopig een  geruststelling is maar mijn bezorgdheid is er niet helemaal mee weggenomen en niet alleen wat onze dochter betreft maar even zo goed voor de andere bewoners en hun verzorgende.
Nogmaals dring ik erop aan dat Hanna verplaatst wordt naar het hoofdgebouw om mijn ongerustheid kracht bij te zetten en vraag of we iedere dag bijgepraat kunnen worden omtrent de ontwikkelingen op de groep.
De dames beloven me plechtig dat we iedere dag bijgepraat zullen worden en we ronden het gesprek af.

Tjonge, het zal toch niet waar zijn? Na eerst Wim helemaal bijgepraat te hebben want die zat ook met oren op steeltjes het gesprek te volgen zaten we onthutst een poosje samen op de bank zitten te kijken. Zo komt corona wel heel dichtbij. Tot nu toe was alles nog goed gegaan maar garantie op een goede afloop heeft niemand hoe voorzichtig je ook bent.

Flip & Flop krijgen een standje

Heeeeee Hallo.
Zijn we weer.
Heb je het al gehoord? Nee hè. Jullie weten nog nergens van natuurlijk.
Maar goed ook.
We hebben namelijk behoorlijk langs de klungels gehad.
Heel gemeen eigenlijk, wisten wij veel. 😡

Het zit zo.
Anne heeft de 4-daagse afgezegd. 😠😠
Boos waren we. Kijken we het hele jaar naar dat feest uit, zijn er al flink voor aan het trainen en dan gaat zij het afzeggen vanwege dat coronavirusje.
Helemaal niet nodig toch?  Een griepje kunnen wij echt wel aan hoor. We zijn gezond, goed getraind, jong en nooit ziek, wij komen daar glansrijk doorheen.
En afstand houden is ook een makkie, kunnen wij best wel. Handen hebben we niet dus die hoeven we ook niet te wassen. Gaat lukken toch!!!!!! Naar wij dachten.
Sacherijnig als we waren hebben we daar eens flink stampij staan maken in de kast.

Nou dat hebben we geweten. 😳😳
Woest was Anne. Ze gooide de kastdeur open, rukte ons van onze plek, schudde ons flink door elkaar en klopte ons uit als een kokosmat. En toen begon ze te ratelen hoe egoïstisch en dom we wel waren. Wij mochten dan misschien niet ziek worden maar we konden dan toch zeker wel met onze loopneuzen anderen aansteken. En die anderen waren misschien wel niet zo jong en gezond waardoor ze heel erg ziek zouden kunnen worden en zelfs dood gaan.
We sputterde nog tegen dat het vast mee zou vallen. Wij worden vast niet ziek omdat we niet te dik zijn en geen welvaartsziekte hebben waardoor de overlevingskans groot is maar ze wilde er niets van horen. We gaan niet naar de 4-daagse, punt uit.
Onderweg zou ze nog een keer uitleggen hoe het precies zit met dat coronavirus en daarna wilde ze er niets meer over horen.

Ongeveer 17 km. lang bleef ze maar doordrammen hoe egoïstisch en eigenwijs we waren en uitleggen wat voor een verschrikkelijk virus het is.
Kortom, kont aan kont staan om te kunnen starten bij de 4-daagse, met z’n allen in de rij staan voor een hapje en een drankje en niet te vergeten die ellenlange rijen voor de WC’s, ze vind het onverantwoord voor iedereen. Niet alleen voor ons en haarzelf maar voor iedereen die kosten wat kost dit jaar mee wil doen.
Als je een coronavirus op wilt lopen dan moet je daar tussen gaan staan en oh ja, wat dacht je van al dat publiek langs de kant van de weg.
We werden er simpel van, van dat gedram van haar.
Een ding is nu wel zeker, het gaat niet gebeuren dit jaar. Hopen we maar op volgend jaar.

Weet je waar wij nou nog een beetje mee zitten?
Anne is ook niet piep meer. Zou ze de conditie wel kunnen houden om volgend jaar weer de 4-daagse te kunnen lopen?
Straks lukt het niet meer en was vorig jaar de laatste 4-daagse. 😭😭
We moeten er toch niet aan denken. Kan het zomaar afgelopen zijn voor altijd.
Eigenlijk zijn we het er nog steeds niet mee eens dus. BALEN

P.s. vertellen jullie het maar niet verder hoor dat we op onze kop hebben gehad.
Hoeft verder niemand het te weten. 🤐🤐

In quarantaine

Mijn hart brak afgelopen maandag toen we onze dochter terug brachten naar haar woning. Onwennig met de situatie liep de leiding/verzorging als een kip zonder kop door de woning te draven. Geen ideale situatie voor onze dochter om thuis te komen.
Na haar tas uitgepakt en gewassen kleding terug gelegd in haar kast te hebben was het voor ons tijd om afscheid van haar te nemen.
Toen we een leidster vroegen even aandacht te besteden aan Marjolein bij het afscheid nemen van ons was ze gelijk in de verzorgingsmodes en had onze dochter haar volledige aandacht. Super, ze weten het best wel.

Dinsdag laat in de middag was daar dan de gevreesde mail van ‘s-Heerenloo. De cliënten gingen allemaal in quarantaine. Niet meer naar dagbesteding, school of werk. Neem van mij aan dat dit niet alleen voor Marjolein ingrijpend is. Voor een aantal zal deze maatregel volledig aan hen voorbij gaan maar de meesten voelen dit toch als een zeer beperkende maatregel die ze ondanks dat ze het enigszins begrijpen toch maar erg lastig vinden.

Concreet betekent dit dat er niemand meer in of uit de woning mag behalve het verzorgende personeel. Marjolein ophalen zou nog mogen maar terug brengen beslist niet. Tja wat is wijsheid dan?
Ze woont samen met 7 bewoners en  verschillende verzorgenden in een huis. Zoveel mensen om je heen geeft de nodige afleiding en wij zijn maar met z’n tweetjes.  Door het virus en haar handicap zouden we enorm beperkt zijn in ons doen en laten, wat Marjolein echt niet ten goede zou komen.
Stel je voor, jij bij die oudjes thuis zitten terwijl in je woning ondanks alles er van alles gebeurt en jij bent daar niet bij. Dan wil je echt niet bij je Pa en Ma zitten.
Koffie drinken bij haar mag nu ook niet, kortom voorlopig zijn we een paar weken van elkaar gescheiden.
Gelukkig kunnen we video- of whatsapp bellen.

Ondertussen klagen er al landelijk ouders en verwanten van cliënten over de quarantaine regel bij gehandicapte instellingen. De een leeft de regels precies na en de ander gaat er soepel mee om. Bij de ene instelling mag er wel visite ontvangen worden of cliënten opgehaald en terug gebracht, bij andere instellingen weer niet.
Wij wachten nog even af wat het coronavirus gaat doen. Gaat het de goede kant op dan verwachten we dat de regels bij Marjolein ook wel de regels zullen gaan versoepelen.

Terug naar huis

Normaal vertrekt onze oudste op de maandag bij ons vandaan richting werken/dagbesteding. Daar kon nu door corona geen sprake van zijn, dat begreep ze prima. Gisteren had ze al voldoende opgevangen  van ons, het nieuws en de telefoontjes die met enige regelmaat gepleegd werden dat werken er voor de maandag niet in zou zitten.
Vreselijk vond ze het. Zo zou ze haar favoriete chauffeur niet zien en ook al haar vrienden en vriendinnen op dagbesteding niet.

Ondanks dat bleef ze onrustig en zenuwachtig. Ziek zijn komt flink bij haar binnen. Haar ervaringen met zieke mensen om haar heen is de laatste tijd niet zo heel positief geweest. Binnen een tijdspanne van een jaar zijn 5 medebewoners ziek geworden en overleden. Kwetsbare mensen en toen was corona er nog niet eens.
Gelukkig is er nu niemand ziek binnen haar woongroep en is de gemiddelde leeftijd aardig gezakt wat hopelijk gunstig is wat betreft corona. We konden haar uitleggen dat er niemand ziek was en dat dat hopelijk zo zou blijven. Ze begreep dat er nu geen zieken waren maar met veel plezier ging ze toch niet terug. Begrijpelijk want wie geeft je de garantie dat er niemand ziek wordt en dood zal gaan in deze vreemde tijd?

Toen we op haar woning aan kwamen heerste er wanorde. Extra hulp ingevlogen van dagbesteding die niet weten waar te beginnen. Een medewerkster die het hele weekend al gewerkt had en inmiddels het spoor een beetje bijster begon te raken. Vermoeid door het harde werken afgelopen weekend en alle onzekerheid rondom corona raakte ze het overzicht kwijt.

Voor onze dochter niet echt een warm welkom wat ze eigenlijk zo nodig had.
Alle onzekerheid van het doorbreken van haar normale ritme en de verontrustende berichten die ze opgevangen had over zieke mensen maakten haar weer van streek.
Deden we hier wel goed aan om haar achter te laten? Toch hebben we haar daar gelaten. In de loop van de middag ben ik nogmaals gaan kijken hoe het was met haar.
De rust was weer gekeerd maar ik zag nog geen blij gezichtje bij haar.
Als dit nog 3 weken moet gaan duren dan verwacht ik dat ze meer thuis zal zijn dan normaal.
We moeten de tijd maar uitzitten en het zien te redden met z’n allen.
Blijf gezond lieve vrienden dan proberen wij het ook.

Z.O.Z. Corry

Ondanks haar handicap had Corry een rijk en sociaal leven. Om de 14 dagen ging ze naar haar moeder,  toen haar moeder overleed namen haar zusters en broer het over. Ze was geliefd en hoorde erbij.
Anderhalve week geleden werd ze ziek. ‘s-Morgens wat hangerig en aan het einde van de middag overleden in het ziekenhuis. Dubbele longontsteking.
Haar familie was op tijd in het ziekenhuis om Corry bij te staan tijdens haar kortstondige ziekte en overlijden.
Corry is in de armen van haar zusters gestorven en liet haar naasten verbijsterd achter.
Verdrietig en vol ongeloof heeft haar woongroep en begeleiding,  familie en vrienden het nieuws tot zich moeten nemen.
De impact was en is nog steeds groot bij onze dochter en haar medebewoners maar zeker niet om het minst bij ons.
Corry had misschien de leeftijd ervoor maar niets wees erop dat het einde nabij zou kunnen zijn.

Dansend over de groene velden zweeft Corry nu richting het hiernamaals om het eeuwige leven binnen te stappen. Ons met mooie en fijne herinneringen maar ozo in mineur achterlatend.
Rust zacht Corry

Siciliano BWV 596 – Alexandre Tharaud

Een fijn Zwijmel Weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Melodyk.nl

Traditie?

Een nieuwe traditie geboren? Hoe vaak moet iets zich herhalen of hoeveel jaren moet  een feestje zicht herhalen voordat het een traditie is? De antwoorden blijf ik u nog even schuldig maar het lijkt wel een traditie te gaan worden.
In het begin van januari op de valreep nog even de Lichtshow van Ouwehands dierenpark zien en voorafgaand de hele dag in de dierentuin vertoeven.
Reken maar dat het weer een gezellig weerzien was. Dit jaar ben ik niet mee geweest naar de lichtshow in de avond maar volgend jaar plan ik mijn bezigheden zeker anders zodat ik de avond ook mee kan.

Op de afgesproken tijd stonden we op de parkeerplaats en na de hartelijke begroetingen met Melody, Daphne en Cincia trokken we gezamenlijk het park in. Eerst koffie natuurlijk, camera’s tevoorschijn halen, instellen en het park in.
Melody en Daphne weten in elk dierenpark uitstekend hun weg te vinden dus wij houden enkel die 2 in de gaten en onze camera en het komt vanzelf goed.

DSC03007 (Small)

Fotograferen, praatje maken met de oppassers, koffie drinken en een hapje eten. De dag was zo voorbij. Zeker nu ik de avond niet mee deed. Half 4 werden de dag gasten verzocht om het park te verlaten waarna de dames mij uitgeleide deden richting de uitgang.

Genoten hebben we weer en het gaat zeker een vervolg krijgen volgend jaar.
De datum staat nog niet vast maar daar hebben we nog wel even tijd voor en misschien ben jij er dan ook wel bij.

Zin om ook mijn foto’s te bekijken?
Klik dan HIER

Vuurtje stoken en vuurwerk

Ik geef het toe. Ik ben altijd een stoker geweest, van jongs af aan al. Vuurtje stoken en dan lekker zitten porren en poeren in het vuur. Net zolang prikken en klieren totdat het vuur hoog oplaaide en ik er zelf bang van werd.
Opa en oma hadden een hele grote diepe tuin en daar was altijd wel plek om een vuurtje te stoken. Opa deed het ook dus kon ik dat ook wel. Vroeger werd er van tijd tot tijd een vuurtje gestookt om overtollig tuinmateriaal te verbranden.
Er verdween wel meer dan tuinmateriaal in het vuur maar ach wie maalde daarom?
Eigenlijk kun je dus wel zeggen dat ik dat vuurtje stoken van opa geleerd heb.

Na vuurtje stoken kwam later vuurwerk afsteken. Vuur is vuur ook van vuurwerk. Sterretjes hadden koudvuur, het kon echt geen kwaad.
Onzin natuurlijk maar zo werd het wel gebracht toen. Pak zo’n sterretje maar eens bij de brandende kant vast dan piep je wel anders. Zo hielden wij kinderen elkaar voor dat vuurwerk niet zo erg was. Kinderspel eigenlijk.
Matjes minirotjes die we uit elkaar haalden en dan met een sigaret van opa of de sigaar van mijn vader aanstaken. Astronauten, voetzoekers, vuurpotten en later duizendklappers. Vuurpijlen vond ik wat minder omdat ze toen al duur waren en ik ze onbetrouwbaar vond. Vuurpijlen wilden nogal eens onverwachts de verkeerde kant op gaan.

Vergeleken met tegenwoordig stelde het vuurwerk van toen niet veel voor. Natuurlijk gebeurden er ongelukken mee maar voor mijn gevoel minder ernstig dan in deze tijd.
De grootste problemen ontstonden toen vaak door het carbid schieten. Daar ging het nog wel eens goed mis. Rondvliegende deksels van melkbussen die mensen raakten en soms doden veroorzaakten.

Mijn vuurwerkpassie heeft lang geduurd en is nog maar sinds een paar jaar gedoofd. De laatste keer dat ik vuurwerk heb afgestoken was zo’n zielige vertoning. De prijzen waren toen al exorbitant hoog waardoor ik bewust koos wat ik gebruiken wilde om de kosten niet te hoog op te laten lopen. Met als gevolg dat het er niet uit zag, in een mum van tijd was het op en voorbij. In de lucht kijken naar het uren durende vuurwerk wat de rest van ons dorp afstak was het enige wat er voor ons overbleef.
Een passie en € 75,– armer keerden ik terug naar huis.

Dat jaar betekende het einde van mijn vuurwerk tijdperk. Genieten van andermans vuurwerk bleef ik doen en vond dat een traditie als deze niet maar zo op de schop mocht. Je moet de mensen niet overal over willen betuttelen.
Vuurwerk gebruiken om hulpverleners mee te bestoken begon ondertussen aardig in zwang te raken maar ik dacht dat de mensen wel tot bezinning zouden komen.
Ik bleef in de goedheid van mensen geloven.

We weten beter inmiddels. Het aantal slachtoffers ten gevolge van vuurwerk is weer gestegen. Geweld tegen hulpverleners is toegenomen en de roep om het vuurwerk te verbieden groter dan ooit.
Voor mijn gevoel is er een grens bereikt, een grens die eigenlijk al veel te lang overschreden is.

P.s. Vuurtje stoken doe ik al jaren niet meer dus wees niet bang dat hier een
blogger voor pyromaantje speelt.

 

Het is goed geweest

Het was me het blogjaartje wel weer.
Aan mijn statestieken te zien heb ik goed mijn best gedaan.
Nee, ik ga geen getallen geven want dit was een mooi blogjaar en volgend jaar kan het maar zo heel anders zijn.
Aan mijn inspiratie merk ik ook dat het blogjaar op zijn einde loopt.
De pap is namelijk aardig op.

wp-1576884223992.jpg
Of misschien wil ik nu even andere dingen doen.
Bijvoorbeeld een klein kerstdineetje in elkaar draaien
of het boek ‘Kleine Taartjes’ en ‘Kleine hartige Taartjes’ uit proberen.
De boeken kreeg ik van een alleraardigste mevrouw.
Misschien was het een hint, misschien ook niet.
Ze liggen al een week voor me op tafel, leiden me af, nemen me volledig in beslag en wellicht daarom is de concentratie voor een blog volledig  verdwenen.
Lijkt me beter om even een paar weken aan mijn kleine zoete en hartige gedachten toe te geven, me even uit te leven in de keuken,
onder te dompelen in de wereld van de patisserie.
Ja, dat ga ik doen

Daarom voor nu groet en dank ik u allen lieve lezers en volgers voor dit mooie blogjaar.
Wens u fijne feestdagen en een gezellige jaarwisseling.
Daarbij voeg ik de hoop toe dat wij elkaar volgend jaar gezond en wel weer tegen zullen komen in blogland om gezamelijk lief en leed te kunnen delen.

wp-1576956426783.jpg