Z.O.Z. Klassieke top-400

Deze week lukte het me maar niet om een zwijmel te bedenken laat staan erover te schrijven. De woorden wilden maar niet uit mijn toetsenbord vloeien. Te veel afleiding? Zo op het oog leek er niets bijzonders aan de hand te zijn. Maar schijn bedriegt meestal en laat dat nu ook op deze week het geval geweest te zijn. Achteraf heb ik spijt niet gewaarschuwd te hebben. Wie wil nu niet zo’n zalige week vol muzikale afleiding beleven? De klassieke top-400 van NPO4.

Ik moet wel bekennen dat de nummers 400 t/m 300 niet altijd konden bekoren maar je hoort zo wel eens wat anders waarvan je later denkt, ach zo gek was het nu ook weer niet. Oude- en moderne componisten, filmmuziek de meest uiteenlopende klassiekers komen langs. De meeste componisten komen meerdere keren voor in de lijst maar halverwege de lijst kwam J.S. Bach om de hoek kijken en bleef ons de rest van de dagen begeleiden tot het einde van de top-400 lijst. Al jaren voert hij de lijst aan op nummer 1, ondanks pogingen om hem daar te verdrijven, het lukt (gelukkig) niet.

Wie tot mijn verbazing ook steeds opdook was Arvo Pärt. Ik had geen idee dat zoveel mensen liefhebber van Arvo Pärt zijn, een moderne klassiek componist met een bijzonder eigen geluid. Met een moeilijk woord noemen ze het zijn eigen tintinnabuli-stijl, in mijn eigen woorden een klokjes en bellen-stijl. Een levende legende die we evenals Bach tot in de eeuwigheid zullen blijven horen.

Wat zou ik nu van die 400 nummers willen laten horen? Niet de nummer 1, 2 of 3. Niet het Erbarme dich van J.S. Back, niet het requiem van Mozart en ook niet het Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt maar de nummer 4, Messe de Requiem Op. 48 I Introit et Kyrie. Niet omdat de nummer 4 net niet op het podium staat want elk nummer dat in de top-400 staat heeft een podium gekregen. Soms met een verhaal van luisteraars vol van mooie herinneringen. Nee precies dit Requiem omdat ik het een beetje vergeten was. Bij de eerste noten dacht ik al oei stil, dat is lang geleden en zoals wel vaker heb ik weer ademloos zitten luisteren naar deze klassieker.

Neem wel de tijd voor dit Requiem want het is niet iets om even tijdens de poets of het tuinieren te beluisteren. Kopje koffie, stukjes speculaas, laat de muziek tot je door dringen, bedenk dat een Requiem een mis is voor de doden. Een mis voor alle doden met Allerzielen maar in sommige gevallen een persoonlijk Requiem. Met deze gedachte een Requiem beluisteren is de muziek beter te begrijpen en veel indringender.

Gabriel Fauré – Requiem Op 48 Compleet

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. Autumn Leaves

Onze vrijheid is weer ingeperkt. De boodschappen is nog het enige uitje wat we doen en dan vaak ieder naar een andere winkel. Soms, bij goed weer wat fietsen en wandelen en dat is het dan. Tenminste als er nog ruimte is in de bossen. Vorige week was het hier op de Veluwe belachelijk druk. Lang voordat de meute de natuur ontdekte liep ik al door de bossen en over de heide te struinen. Eerst met hond en later toen die er niet meer was alleen en weer wat later om voor de 4-daagse te trainen. Voor mij is het verschil duidelijk merkbaar. Veel te druk.

Ondanks paddenstoelen in maten en soorten en het vallen van de bladeren kan ik niet zoveel zin krijgen om in het weekend de natuur in te trekken. Op een door de weekse dag is het beter te doen maar ondanks dat nog redelijk druk.

Daarom gaan we er dit weekend maar een lazy weekend van maken. We blijven een poosje achter geraniums de lock-down tijd uitzitten. Als er maar geen gekke dingen gebeuren zoals de vorige keer gaan we dat redden. Mooi boek, lekker kopje koffie en fijne muziek. Wat mij betreft mag dit lied het hele weekend klinken en als ik moe van het lezen ben zal ik mijmerend naar buiten kijken met Autumn Leaves op de achtergrond. Ik ga het rustig aan doen en hoop over 4 weken van meer vrijheid te kunnen genieten.

Autumn Leaves – Eva Cassidy & the London Symphony orchestra

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. Jump

Dinsdag 7 oktober is rockster Eddie van Halen overleden. Zijn zoon Wolfgang van Halen heeft het dit via Twitter bekend gemaakt. Eddie van Halen kwam van oorsprong uit Nederland maar is op 6 jarige leeftijd naar Amerika vertrokken. Eddie heeft het daar samen met zijn broer gemaakt in de band van Halem. De band Van Halem kende ik maar het verhaal er achter niet (meer). Eddie was een virtuoos gitarist, een aantal van zijn hits ken ik maar Jump springt er voor mij toch wel bovenuit. De tekst boeide me niet zo maar was wel lekker om mee te brullen. In dit geval ging het me vooral om de muziek. Van Halem kon zijn elektrische gitaar laten zingen, brullen en janken, hij haalde er alles uit wat er in zat. Jump was wel mijn favoriet,

Jump – van Halem

Naast zijn eigen band werkte hij regelmatig mee met andere artiesten waaronder Michael Jackson. Mocht je nog meer gitaar geweld aan kunnen, luister naar Beat It van Michael Jackson. Als je deze twee achter elkaar beluisterd dan is er duidelijk gelijkenis in het gitaarspel.

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. Jan de Pianoman

Begin september trokken wij met vrienden inclusief fietsen richting West-Friesland. Daar wilden we wel eens rondfietsen. Helaas was het een bewolkte dag waardoor foto’s wat donker uitvallen maar het bleef droog dus we konden prima fietsen. Onderweg moet er natuurlijk gegeten en gedronken worden. We dachten in Hindeloopen wel even een pauze te kunnen houden maar dat viel flink tegen. Door corona,, tafels en stoeltjes ver uit elkaar en een enorme stoot aan toeristen was alles bezet. Verder fietsen dan maar en zien of het op een andere plek minder druk is.

Een paar kilometer verder fietsen we het veel rustiger Koudum binnen. Iets vinden om koffie te drinken viel toch wat tegen. We fietsen het dorp al bijna weer uit toen we een restaurantje ontdekten waar pianomuziek vandaan kwam. Was het wel een piano? Ik kon het niet goed thuis brengen, het leek verdacht veel op een piano maar was het toch niet helemaal. De deuren stonden (ivm corona) wagenwijd open en verwelkomden ons hartelijk.

Achterin het restaurant stond een oude piano maar boven het klavier brandden tal van lichtjes. Dat was vreemd. Bovendien speelde de piano geheel zelfstandig. Een ouderwetse pianola? Het werd steeds interessanter. Jan Kasteel, de eigenaar kwam direct toegesneld om uitleg te geven over de piano. Hij had het binnenwerk uit een oude piano gehaald en een elektrische piano met allerlei toeters en bellen in het oude karkas van de piano gebouwd. Het binnen werk van de oude piano hing verspreid aan de muren van het restaurant. De muziek die uit de piano kwam had hij zelf ingespeeld, de piano nam zijn muziek op en speelde het nu geheel zelfstandig af. De techniek staat voor niets.

Jan Kasteel was niet alleen een begenadigd pianospeler, zijn accordeon werd een half uurtje later ook nog ter hand genomen om een vrolijk deuntje ten gehore te brengen, het werd steeds gezelliger. De gitaar op de piano liet hij ongemoeid maar ik verwacht dat hij daar ook iets moois uit weet te toveren, gelukkig maar want we waren niet weg te slaan bij Jan de Pianoman.

Zo bloeide bij mij de liefde voor de piano gelijk weer op en kreeg ik gelijk weer zin om les te gaan nemen. Surfend op het net naar prijzen van een elektrische piano (ze zijn echt goedkoper dan een originele) kwam ik klassiek pianospel tegen van Paul van Bladel tegen. Hier speelt hij een stuk van Rameau, tijdgenoot van Bach. Klassiek op een elektrische piano? Hoe het samen met een orkest zal klinken, geen idee. Dit stuk van Rameau op de elektrische piano klinkt wat mij betreft prima. Heb het al wel honderd keer gehoord. I love it. Met dank aan Jan de Pianoman.

Les Boréades – Jean Philippe Rameau

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. Juliette Gréco

Juliette Gréco, voor mij één en al jeugdsentiment. Zwijmelmuziek waar ik toen maar niet genoeg van kon krijgen. Alleen de radio nog maar tot mijn beschikking was het altijd maar af wachten wanneer ze weer eens te horen was. Tijdens de Top 40 zat ik, liefst alleen, bijna tegen de radio geplakt. Veel later had ik zelf een pick-up maar toen waren de Franse Chansons een beetje over hun hoogte punt heen en heb ik daardoor weinig Franstalige muziek.

Er is al zoveel geschreven over haar leven de laatste dagen dat we nu maar enkel gaan luisteren naar haar.

Parlez – Moi D’Amour

Chanson Des Vieux Amants

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. Happy Birthday

Corona blijft ons bezig houden. Eerst minder beperkingen, nu weer meer beperkingen. We moeten het er nog even mee doen totdat er werkelijk een oplossing tegen Covid-19 gevonden is. Het leven krijgt een ander ritme, ongemerkt passen we ons daarop aan en hopen dat de wereld er volgend jaar weer als vanouds uit zal zien. Dat hopen we tegen beter weten in.

Op de groep bij Marjolein heeft het leven ook weer een beetje de normale gang gevonden. Maar wat is er normaal als je medebewoners verloren hebt al voor de corona crisis en tijdens die crisis nog eens 2 medebewoners verliest?  Nadat de Lock-down opgeheven was kwamen er al vrij snel nieuwe bewoners op de groep en niet één maar vier. Ja er was ruimte voor maar bedenk eens dat je net een kamergenoot verloren hebt en na 3 maanden staat er alweer iemand anders bij je op de stoep om in te komen wonen. Amper bekomen van alles wat je overkomen is staan er 4 nieuwe bewoners te trappelen op de stoep.

Gelukkig mocht iedereen weer naar huis om familie te bezoeken. Marjolein en wij hebben daar direct dankbaar gebruik van gemaakt. Ondertussen gingen de aanpassingen en veranderingen op de groep gewoon door. Personeel wat nog ziek was en vervangen werd door flexwerkers, personeel wat op therapeutische basis weer aan het werk ging, zelfs een begeleidster nam afscheid van de groep. Het dagverblijf is nog steeds een no-go aerea voor Marjolein wat wij ten zeerste betreuren maar begrijpen het wel waarom. En knoop in je buik krijg je ervan. Een aantal onderwerpen wil Marjolein nog steeds niets van weten en mag niet besproken worden met haar of in het bijzijn van haar. Dikke stress.

Kauwend op alles wat we voorgeschoteld krijgen pikt Marjolein het ogenschijnlijk goed op terwijl wij zoveel mogelijk de vinger aan de pols houden om het belang van haar gezondheid en welbehagen in de gaten te houden. En ondertussen werd het september, de maand waarin Marjolein verjaard. Dit jaar is  mede door corona een bijzondere verjaardag. We vreesden voor haar leven tijdens de coronacrisis en zie nu. Gisteren was ze jarig en werd ze 40 jaar, alleen dat is al een vermelding waard en vandaag komt ze naar huis om in dit weekend haar verjaardag thuis nog eens dunnetjes over te doen. Dunnetjes want de beperkingen zijn weer opgevoerd en we blijven voorzichtig met haar en met iedereen om ons heen. 

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. I Wanna Dance With Somebody

 Whitney Houston – I Wanna Dance With Somebody

Als dochter van een achtergrondzangeres en in het bezit van een prachtige stem had ze een glansrijke toekomst voor zich. Moeder stoomde haar van jongs af aan al klaar voor een zangcarrière geholpen door het gospelkoor bij de ‘New Hope Baptist Church’.  Whitney zong graag in het koor en bij sommige songs is het duidelijk haar gospel achtergrond te horen. Om ervaring op te doen, te leren met plankenkoorts om te gaan en haar stem verder te ontwikkelen zong ze samen met Mam in nachtclubs. Natuurlijk bleef haar talent niet onontdekt en kreeg ze al vrij jong een planten contract aangeboden. Nadat haar carrière goed van start was won ze al snel diverse prijzen.

Naast zingen had ze een carrière als fotomodel  waarvoor ze veel gevraagd werd. Voor die tijd was haar modellenwerk redelijk bijzonder omdat ze een donkere vrouw was en als eerste op de cover van het tijdschrift Seventeen stond. Naast modellenwerk heeft ze een aantal malen acteerwerk gedaan. Met éém film had ze een groot succes waarmee ze ook een enorme hit scoorde. 

I Wil Always love You – The Bodyguard

Maar het sprookje had geen happy end. Een echtgenoot die het succes van zijn vrouw niet aankon en een Whitney die daar niet goed mee om kon gaan. Ze wilde haar man en dochtertje te veel pleasen en aan de andere kant trokken de platenmaatschappijen, regisseurs en mensen die wat van haar of met haar wilde. Broers, zusters, bijna de hele familie stond op de loonlijst bij Whitney, de druk om te presteren was groot evenals het drugsgebruik van Whitney. Daarbij had ze nog persoonlijke problemen vanuit het verleden. Het werd haar allemaal te veel.

Na de scheiding van haar man Bobby Brown die er uiteindelijk toch kwam probeerde Whitney weer terug te komen maar de glans was eraf. Haar stem had geleden onder het drugsgebruik en het niet goed en voldoende onderhouden van haar zangtalent. Begin 2012 overleed Whitney op 48 jarige leeftijd. Verdronken in een bad van het Beverly Hilton Hotel in Beverly Hills. De doodsoorzaak was waarschijnlijk een hartaanval door gebruik van drugs en verwaarlozing. Een aantal jaren overlijd ook haar dochter en bijna in dezelfde omstandigheden als haar moeder.

Met een schok nam de wereld kennis van het overlijden van Whitney Houston. Al langere tijd gingen de geruchten rond over het drugsgebruik en haar slechte gezondheid en nu was het ondanks alle hoop dat het weer goed zou komen zover. Whitney Houston was niet meer.

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. / Boek (Terug naar) Cliffrock Castle

Capercaillie – Coisich A Ruin
Josephine Rombouts vertrekt met haar gezin naar Schotland. Ze ontvluchten het 
gehaaste Den Haag om op een schiereiland in Schotland een rustiger leven op te 
bouwen.
Financieel is de nood hoog en mede daardoor gaat ze als Housekeper werken op 
Clifrock Castle.
Met veel bravoure werkt ze zich door haar proeftijd met behulp van een oud boek 
over Housekeeping ergens gevonden in het kasteel.

Naast houskeeping leert ze zichzelf op de Engels/Schotse manier van communiceren 
aan.
Vragen worden niet gesteld evenmin als opmerkingen geplaatst. De Hollandse 
directheid moet ze afleren en wennen naar de wensen en verwachtingen van 
haar kasteelvrouwe en kasteelheer waarom gevraagd wordt en wat de opdracht is.
In het dagelijkse Schotse leven gaat het qua communicatie er bijna het zelfde aan toe 
als op het kasteel.

Het gezin Rombouts maakt vrienden op het eiland en leert de gewoonten en het 
harde leven op het schiereiland kennen en waarderen.
Door haar werk op het kasteel en de bevordering van Housekeper naar 
Personal Assistent raakt ze verzeild in meerdere werelden. Van Jan met de Pet tot 
bijna in de hoogte klasse waar het op elk niveau begint te wringen. Ze behoort toch 
niet bij de hoogste klasse en de lagere klassen beginnen haar kijken met argus
ogen aan te kijken. Hoeveel invloed heeft haar buurvrouw op het dagelijks 
leven op hen?

Naast een inkijkje op het harde leven van Schotland leert ze ons een stuk over de 
geschiedenis van het land. Hoe de Clans hun land af hebben moeten staan aan 
de rijken van vooral de Engelsen. Over de jagers die in opdracht van de landheren
flora en fauna beheren.

Het boek gaat over een modern Downton Abby waar de zeer rijke landvrouw het 
voor het zeggen heeft. 
Josephine Rombouts vertelt met passie, precisie en gevoel voor humor over haar 
tijd op Cliffrock Castle.
Deel l 'De weg naar Cliffrock Castle' heb ik niet gelezen om de eenvoudige 
             reden dat ik niet wist dat het er was.
Deel ll en lll sluiten naadloos op elkaar aan. Heb je deel ll gelezen dan wil 
                       je deel lll  er gelijk achteraan lezen.

Een fijn Zwijmel Weekend

Z.O.Z. Land of Hope and Glory

Land of Hope and Glory – Last Night of the Proms 2009
Wie denkt dat alleen in Nederland het koloniale verleden een twistpunt is en als een
zwarte bladzijde uit de geschiedenisboeken gescheurd moet worden omdat het ons 
leven zuur maakt heeft het helemaal mis.
In Engeland vind de BBC namelijk dat de liederen 'Land of Hope and Glory' en 'Rule Brittania'
uit het programma van The last Nights of the Proms geschrapt moeten worden.
De tekst van de liederen zijn patriottistisch en niet meer van deze tijd. 
De Finse gastdirigent Dalia Stasevska heeft aan gegeven ook moeite te
hebben met deze vaderlandslievende liederen. 
Hoogstwaarschijnlijk zullen de liederen nu zonder tekst gespeeld worden. Ik begreep dat het
laatste woord hier nog niet over gesproken is. Over 14 dagen weten we welke beslissing er 
omtrent de tekst genomen is.

Wie de Last Night of the Proms kent kan zich niet voorstellen dat deze teksten aanstoot-
gevend zijn tijdens dit concertfeest in de Royal Albert Hall in Londen.
De geschiedenis lijkt niet met rust gelaten te kunnen worden. In plaats dat we leren van de
geschiedenis moet deze herschreven worden en ons enkel schamen voor wat
er in het verleden gebeurd is.
Het lijkt me tamelijk onzinnig en onbegonnen werk, geschiedenis herschrijven. 
Daardoor  zullen we veel uit het verleden vergeten en is niet meer terug te lezen wat 
voor domme dingen we gedaan hebben.
Soms zal het wiel opnieuw uitgevonden moeten worden want tja terug lezen hoe het ook
alweer zat is niet mogelijk en bij datgene wat we nog wel weten zullen we ons altijd 
afvragen moeten of het wel waarheidsgetrouw omdat het begin 21e eeuw herschreven is.

Anarchisten, socialisten en wereldverbeteraars kunnen zichzelf misschien iets minder 
serieus nemen, met een flinke korrel zout nemen en de wereld echt gaan verbeteren.
De haat die ze gebruiken ombuigen naar iets nuttigs. Help mensen
die het nodig hebben. Ga het onderwijs in en leer kinderen de geschiedenis en dan niet alleen
van pak weg 100 tot 150 jaar  maar van enkele decennia terug. Leer de mensen hun 
geschiedenis kennen en vertel dat we daarvan moeten leren en het nu anders moeten doen.  
Een beeldenstorm helpt niet en is nogal een primitieve manier van je gevoelens uiten waar
we ons in het verleden ook maar al te vaak schuldig aan hebben gemaakt. Behalve een 
kale sokkel en een lelijke plek in de stad veranderd er niets wezenlijks.
Verbeter de wereld en begin bij jezelf
Ondertussen gaan wij nog even van Rule Britannia genieten en over 2 weken van de 
Night of the Proms op de BBC.

Rule Britannia – Last Night of the Proms 2009

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. Homage to life

Oh Oh, wat is dat moeilijk zeg. Niet meer schrijven, niet meer bloggen en geen contact 
met medebloggers hebben.
De eerste weken ging nog wel, toen was ik nog total-loss maar het werd 
steeds moeilijker om mijn mond dicht te houden en niet achter de computer te kruipen. 
Afgelopen zondag was daar dan ineens weer een blog. 
Een niemendalletje maar het was er weer een.

Het lastigst was het missen van de Zwijmels op Zaterdag.
Telkens kwam muziek lang wat ik wilde delen, waar ik over bleef mijmeren
en telkens weer riep ik mezelf tot de orde.
Nee, nu even niet, stoppen. Terug in je mand. 

Stiekem was ik wel mee blijven lezen want ook in blogland gaat het leven door.
Ziekte, overlijden, schokkende diagnoses, corona en alle daarmee gepaard gaande 
problemen en misvattingen, alles kwam langs. 
Al lezende kwam ik tot rust en tot het besef dat deze wereld, hoe onzichtbaar hij ook is
niet meer zou willen missen.
Ontdekken of ik zonder blogwereld zou kunnen was niet de opzet van de 
rustperiode maar het bleek wel een test te zijn of het een optie was om te stoppen.
En nee dat wil ik beslist niet en zal me ook niet lukken om niet meer te schrijven 
en te reageren op andere bloggers met hun schrijfsels. 
Misschien doe ik het wat rustiger aan als voorheen op het web, de tijd zal het leren maar
stoppen is geen optie.

Homage to Life – Kaare Norg

https://www.youtube.com/watch?v=LP3698W2Eq4

(Klik op de link om te beluisteren, De muziek kan alleen via You-Tube beluisterd worden)

Een fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij