De jongen, de viool en de meester

viool DEF.indd

Het is aan het begin van de tweede wereld oorlog als de Joodse Simon Horowitz samen met zijn vader op pad gaat om hun kostbare Guameri viool in veiligheid te brengen. Zijn broer vlucht met behulp van zijn vaders kapitaal naar het buitenland. Niet lang daarna wordt de hele familie opgepakt en naar Dachau getransporteerd.
Simon overleeft het kamp door viool te spelen voor de kampbeulen.
Later blijkt zijn kleinzoon Daniël een zeer getalenteerd violist te zijn. Er ontstaat echter een probleem, Daniël wil naast viool spelen ook honkballen.
Zijn moeder is daar zeer op tegen waardoor er een patstelling ontstaat.
De Spaanse dirigent Rafaël Gomez ontfermt zich over Daniël en ontdekt een kostbare viool bij de Rus Sergei Valentino. Zou dit de viool van de familie Horowitz zijn? Is de viool oorlogsbuit? Hoe is de viool in het bezit van de schatrijke Rus gekomen?

Het boek geschreven door Julie Thomas leest makkelijk weg, is vrijwel vanaf het begin spannend en je wil zo snel mogelijk weten hoe het afloopt.
Het is geen waar gebeurd verhaal maar het zal niet ver bezijden de waarheid zitten. Veel is erg geroofd en in beslag genomen tijdens de tweede wereld oorlog.
Een spannend en diep triest verhaal over een Joodse familie waarvan maar 2 kinderen de oorlog overleven en straatarm weer opnieuw moeten beginnen.

Janine Jansen – Saint-Saens – Introduction and Rondo Capriccioso

 

De Dirigent

De film ‘De Dirigent’ is het waargebeurde verhaal van de Nederlands Amerikaanse Antonia Brico. Zij wil, hoogst ongebruikelijk, begin negentiende eeuw dirigent worden.
Het verhaal begint in Californië waar Antonia thuis op een met doeken gedempte piano heeft leren spelen. Haar pleegouders werkten niet mee om haar droom dirigent te worden te verwezenlijken. Ze stond er alleen voor haar wens te realiseren.

Op zoek naar de juiste personen om haar verder te helpen komt ze hopeloze vooroordelen over vrouwen tegen, moet ze seksistisch mannen letterlijk van zich afslaan en wordt ze voortdurend belachelijk gemaakt door mannen als zowel vrouwen.
En of dat nog niet genoeg is wijst ze om haar doel te bereiken haar grote liefde af.

Waarschijnlijk heeft Antonia Brico harder moeten vechten voor haar plekje in de muziekwereld dan in deze geromantiseerde film.
De muziek was mooi maar lang niet altijd volledig.  Daar was in de film helaas geen ruimte voor gemaakt.
Het geheel kwam mij als een ‘Feel good movie’ over wat haar leven ongetwijfeld niet geweest is. Als eerste vrouwelijke dirigent begin twintiger jaren van vorige eeuw zich zien te handhaven in een muziekwereld die gedomineerd werd door mannen.

Antonin Dvorák – Romance for Violin and Orchester Op. 11

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij Irispapilio

De Dirigent

De film ‘De Dirigent’ is het waargebeurde verhaal van de Nederlands Amerikaanse Antonia Brico. Zij wil, hoogst ongebruikelijk, begin negentiende eeuw dirigent worden.
Het verhaal begint in Californië waar Antonia thuis op een met doeken gedempte piano heeft leren spelen. Haar pleegouders werkten niet mee om haar droom dirigent te worden te verwezenlijken. Ze stond er alleen voor haar wens te realiseren.

Op zoek naar de juiste personen om haar verder te helpen komt ze hopeloze vooroordelen over vrouwen tegen, moet ze seksistisch mannen letterlijk van zich afslaan en wordt ze voortdurend belachelijk gemaakt door mannen als zowel vrouwen.
En of dat nog niet genoeg is wijst ze om haar doel te bereiken haar grote liefde af.

Waarschijnlijk heeft Antonia Brico harder moeten vechten voor haar plekje in de muziekwereld dan in deze geromantiseerde film.
De muziek was mooi maar lang niet altijd volledig.  Daar was in de film helaas geen ruimte voor gemaakt.
Het geheel kwam mij als een ‘Feel good movie’ over wat haar leven ongetwijfeld niet geweest is. Als eerste vrouwelijke dirigent begin twintiger jaren van vorige eeuw zich zien te handhaven in een muziekwereld die gedomineerd werd door mannen.

Antonin Dvorák – Romance for Violin and Orchester Op. 11

De bril

De schrijfuitdaging van Schaap Schrijft is deze keer ‘Bril’
De opdracht wordt om de 14 dagen op zaterdag gegeven.
De enige regel is, schrijven of dichten over de opdracht met maximaal 150 woorden (exclusief titel)
Wil je meer verhalen lezen klik dan hier

Ze wisten het zeker. Ze zag niets of erg slecht. Hoe konden die artsen dat nu weten?
De ouders wisten wel beter, ze was zeker niet blind. Maar wat ze dan wel zag was gewoon niet duidelijk. Net zo min als het meisje begrepen de ouders wat ze zag.
Deskundigen moesten er maar naar kijken. Een afspraak werd gemaakt met het blindeninstituut. Zij wisten wel raad met aanmeten van een bril bij kinderen die niet communiceren via taal.
Met veel aandacht trekken en verkapte pictogram plaatjes werden haar ogen gemeten.
Daar keek ze wel naar maar kort, zoals ze altijd deed. Maar de plaatjes zeiden haar niets. De aandacht verslapte, ze was er klaar mee.
Daarmee was ook de diagnose gesteld, -6 en -5, dat was toch slecht zicht.
De bril werd aangemeten en stond haar schattig.
Ze hield hem braaf op maar keek over de bril haar eigen wereld in.

Flip & Flop staan oog in oog met …….

Hallo
Zijn we weer, moet je nou es luisteren.
Een paar weken geleden waren we (weer) op stap naar Vaals. Zijn we in die groeve geweest, die Enci groeve weet je nog?
Twee dagen later mochten we weer mee op stap net als onze vrienden. Ja, ja we hebben ook al vrienden gemaakt daar in de schoenenkast in de keuken.
Hebben jullie ze niet zien staan? Ze stonden vlak naast ons op de foto van vorige keer.
Soms staan ze boven ons en dan staan wij weer bovenin de kast, het wisselt nogal eens. Bovenop de kast staan we eigenlijk nooit. Enig idee hoe ze heten die vrienden? Go & Out, heeft iets met outdoorschoenen te maken denken wij.
Ook al van die rare namen, maar goed gezellig zijn ze wel, dat scheelt dan wel weer.

Goed wij erop uit met z’n vieren. Naar Luik. Liegé in Belgium. Zover waren we nog nooit geweest. We leken wel een kleuterklas, opgewonden en uitgelaten als een stel kleine kinderen dribbelden we naar de auto.
Eerst een uurtje zitten voordat we er waren en geloof het of niet. We werden van elkaar gescheiden. De jongens bij de jongens en de meisjes bij de meisjes, kinderachtig hoor. Maar na dat uurtje mochten we weer los. Eerst door zo’n vieze stinkende parkeergarage. Een stuk of 6 trappen naar boven maar toen stonden we ineens recht tegenover de Sint Paulus Kathedraal in Luik. Beetje jammer maar de Kathedraal was bijna helemaal ingepakt, zijn ze hem aan het renoveren. Volgens ons zijn ze bijna overal kerken en torens aan het renoveren. Hoeveel van die lakenpakketten we al gezien hebben rondom kerken, niet te tellen.
Toch wilden we daar wel gelijk een kijkje gaan nemen. Wat denk je? Moest er eerst geplast worden door Madam en Monsieur. Nou dan weet je het wel.
Loop je maar een beetje rond te dolen voor ze een koffietent hebben gevonden en dan mag je weer naar beneden naar zo’n stinkend hol. Toiletten zitten vaak op de gekste plekken verstopt. Oké het viel deze keer wel mee maar wij hebben het er niet zo op hoor,  op die wc’s.

Koffie gedronken, geplast en vooruit met de geit. Maar niet naar die Kathedraal, wij nog even in conclaaf met Go & Out of we onze stem moesten verheffen tegen Madame en Monsieur maar dat hebben we bij nader inzien toch maar niet gedaan. Gewoon volgen was het advies. Oké, volgen dus. Hier een straatje in, daar een straatje uit en maar lopen. Kerkje hier, binnenplaatsje daar. Winkeltje zus, boulangerietje zo. Snuf, snuf, daar rook lekker bij die boulangerie. Vers gebakken brood ruikt toch heel anders dan die stinkende uitlaatgassen in een parkeergarage.

En toen stonden we ineens bij Montagne de Bueren. Zijn jullie daar wel eens geweest? Magnifiek zeg. Prachtig maar wel hoog hoor. 374 treden hoog met een hellingsgraad van 28%. En wat denk je? Ja natuurlijk, die trappen moesten beklommen worden. Nou kom maar op. Wij waren alleen benieuwd of Madame en Monsieur het wel halen konden. Vooral Madame heeft er nog wel eens moeite mee, met trap lopen dan.
Maar geen getreuzel, lopen en wel in stijgende lijn.

Go & Out voorop, zoals het stoere mannen betaamd. Anne er achteraan. Ze nam iets meer rust dan Monsieur maar ze zette door, zonder protest. Een beetje hijgend geluid boven ons maar we liepen als een speer.
En toen kwam het. Ik zag het al aankomen, wilde Flop beschermen, mijn handen voor haar ogen houden. Maar dat lukt natuurlijk niet als je door moet.
En toen stonden we ineens stil. Precies daar waar ik niet wilde staan. Om Flop te beschermen, ze is nog zo jong weet je. Maar het was al te laat. Recht voor ons, oog in oog met twee fallussen. Krachtig, mannelijk en recht van lijf en leden. En zoals ik al dacht, Flop ging bijna van haar graadje. Lijkbleek staarde ze ze een voor een aan. Gelukkig deed Anne een paar stappen terug maar wat bleek, nam ze foto’s van die dingen. Ook dat nog. En toen stonden we er weer recht voor. Getver, wie gaat daar nu staan en wie zet die dingen daar nou neer? Gelukkig stonden we er daarna niet lang meer, eindelijk mochten we weer verder. Flop nog een beetje bleek om de neus klommen we verder omhoog. Bovenaan hadden we een poosje tijd om rond te lummelen en bij te komen van de schrik. Alles aan Go & Out verteld want die hadden natuurlijk niets gemerkt van dat relletje. Go & Out stonden erbij te kijken van, waar maken jullie je druk om?
Zo bijzonder is dat nou toch ook weer niet.
Nou nee voor hun misschien niet maar voor ons dit niet echt dagelijkse kost.P1120908 1

Rudi Vrankx

Afgelopen zondag kwam de Belgische Rudi Vrankx bij Podium Witteman vertellen over zijn werk als oorlogsverslaggever in diverse conflictgebieden.
Een moedige man die zelf nogal laconiek doet over het gevaar wat zijn werk met zich meebrengt.
Rudi trekt zich vooral het lot van de slachtoffers in conflictgebieden aan en doet daar ook verslaglegging van.

Rudi Vrankx heeft de ‘Carnegie Wateler Vredesprijs’ gewonnen voor zijn project in Mosul, Iraak. Daar ontdekte hij een totaal verwoeste muziekschool aan. Kapot geschoten door IS. Hij trok zich het lot van de muziekstudenten zo aan dat hij een inzamelingsactie is gestart om nieuwe instrumenten voor deze muziekschool aan te kunnen schaffen. (De Belgische lezers zullen dit vast wel weten)
Het lukte hem om 120 muziekinstrumenten te kopen en af te leveren bij de muziekschool in Mosul.
In de reportage gemaakt door Rudi Vrankx over deze muziekschool in Iraak zag je muziekstudenten op de puinhopen van hun school zitten en muziek maken met de nieuwe instrumenten. Rudi zat erbij toen de studenten dit lied inzetten, het trof hem en moest even een brok in zijn keel wegslikken. Hier doet hij het allemaal voor.
Midden op de puinhopen maken de jongeren muziek en zingen over vrede, hoop en liefde. Met zachte stem werd dit mooie lied ingezet.
Muziek verbroedert en verbindt. Toch denkt nog lang niet iedereen zo over muziek, jammer genoeg.

Elvis Presley – Can’t Help Falling in Love

 

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio of klik 

Vleugels

De derde schrijfuitdaging van Schaap Schrijft is ‘Vleugels’
De opdracht wordt om de 14 dagen op zaterdag gegeven.
De enige regel is schrijven of dichten over de opdracht met maximaal 150 woorden gebruiken. (exclusief titel)
Wil je meer verhalen lezen klik dan hier

 

Het huis van onze moeder wordt gerenoveerd door de Woningstichting. Zo goed als alles staat op zijn kop. Omdat ze dit niet alleen meer aankan helpen mijn zus(je) en ik haar met leegruimen, opruimen en de spulletjes weer terug zetten op zijn plaats. Naast ons eigen huishouden redderen we het huishouden van onze moeder. Ik fiets en vlieg als een dolle door ons dorp, vlieg trappen op en af. Zorg dat het thuis en bij haar zo gladjes mogelijk loopt. Ik herken het gevoel te vliegen, opgezweept door de adrenaline in mijn lijf blijf ik bezig, neem razendsnel beslissingen en handel erna. Net als meer dan 35 geleden toen ons gezin door gezondheidsredenen van onze oudste dochter in zwaar weer zat. Moeder vloog toen met ons mee en redderde haar huishouden en een stuk van dat van ons. Moeder lukt het niet meer maar heeft wel haar vleugels doorgegeven aan ons.

Was dat nou??? (2)

DSC05323

Ongeveer een jaar geleden begon het. Ineens stonden deze lichtgroene, ja wat waren het eigenlijk, buizen, in het bos? Vreemd, maar voordat het goed tot ons doordrong waren we er fietsend al aan voorbij.
In het voorjaar, het begin van het wandelseizoen, stonden er nog meer van dit soort herdenkingsplekken of was het abstracte kunst in het bos. Vreemde plek, middenin het bos. Het zag er niet uit, daar waren we het samen wel over eens.

Vragen werden er gesteld in de krant. We zijn zelf maar eens op onderzoek uit gegaan. Ondertussen kun je het zien wat het is. Het is zo eenvoudiger.

 

Aanplant van jonge bomen. Op de middelste foto is de dennenboom in wording al goed te zien.

Vedro con mio Deletto – Vivaldi

Voor de tweede keer heb ik deze aria opgeslagen in WordPress als Zwijmel op Zaterdag. Nu moet hij dan maar een keer geplaatst worden.

Het gaat om een liefdes aria uit de opera Giustino van (alweer) Antonio Vivaldi, geschreven voor het carnavalsseizoen in Rome. Waarom Vivaldi zulke mooie liefdes aria’ s schreef begrijp ik niet helemaal. Zou het komen omdat hij als priester de liefde moest ontberen? Het Cum Dederit is ook zo’n mooie liefdes verklaring.

Waar ik in het bijzonder van gecharmeerd ben is de muziek die de countertenor begeleidt. In korte strijken worden de violen en cello bespeeld (staccato) alsof je het hart van de liefde kloppen hoort. Ritmisch, kort, snel en vol van verwachting.

De aria wordt gezongen door de Franse countertenor Philppe Jaroussky. De vrouwelijke aria’s werden vroeger door castraten gezongen omdat vrouwen niet geacht werden in het openbaar te zingen. Gelukkig mogen vrouwen nu wel zingen en zijn er geen castraten meer. Diverse rollen worden veelvuldig door countertenors vervuld. De meningen mogen dan verdeeld zijn over de stem van een countertenor maar ze zijn er, de een zingt mooier dan de ander. Je houdt ervan of je verafschuwt het.

Vedro con mio diletto van Vivaldi

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij Irispapilio