Overmoedig worden

wp-1587922118609.jpgBeetje voor beetje krijgen we het vertrouwen in de toekomst weer terug. Vorige week werd Marjolein naar de quarantaine-unit gebracht omdat ze positief was getest op Covid-19.
De test werd op vrijdag afgenomen waardoor we vandaag op dag 9 zitten en nog 5 dagen te gaan hebben voordat we echt voorzichtig optimistisch mogen worden.
Dat ik me rijk reken en eigenlijk vanaf de dag dat de uitslag kwam moet rekenen vergeet ik voor het gemak maar even.
Het in angst zitten om Marjolein maakt stapje voor stapje plaats voor rust en geduld op het sein veilig zodat ze weer naar haar eigen woning kan.
Haar medebewoners hebben net als Marjolein geen of nauwelijks klachten gehad, ik hoop dat ze met z’n allen binnen afzienbare tijd weer naar hun eigen woning kunnen. Maaaar groen licht is er nog van niemand gekomen. Misschien praat ik wel ernstig voor mijn beurt.

Hun eigen woning waar ze straks weer naar terug gaan is 48 op slot geweest en zal volledig ontsmet en schoongemaakt worden. Toen we dit hoorden dacht ik, wat klinkt dit vreselijk eng maar ik begrijp ook dat ze het zekere voor het onzekere nemen. Gaan ze terug dan zitten de dames er blinkend schoon bij.
We hebben wel even gevraagd of er ook gedacht wordt aan de kranen. Na lange tijd van stilstand kan de legionellabacterie zich nestelen in leidingen en sproeikoppen. Eén keer per dag de kranen op loeiheet open zetten kan het verholpen worden maar dan moet je er wel aan denken.

Dit schreef ik zaterdag. Omdat het zo goed ging jubelde ik alweer als vanouds. Vanmorgen, had ze, schrik, weer iets verhoging. Na een paracetamolletje was alles weer okee. Wat is okee en hoe lang blijft het okee zonder paracetamolletje? Ik moet me gewoon koest houden tot de 14 dagen voorbij zijn. Vandaag is dag 9.
Vanavond en de komende dagen staan dus weer in het teken van temperatuur en zuurstof gehalte in het bloed.
Dat komt ervan als je voor je beurt juicht.

De kop in drukken

wp-1587579134375.jpgInmiddels zijn we bijna 3 dagen verder, dagen waarin we soms in een achtbaan van emoties zaten. ‘s-Morgens en ‘s-avonds bellen we hoe het met Marjolein gaat. Het rapportageprogramma werkt bij deze woning niet optimaal wat erg vervelend is omdat we zeker voor de nacht graag willen weten hoe het met Marjolein gaat. Tegen beltijd begin beginnen de zenuwen weer behoorlijk op te spelen. Wat zal ik te horen krijgen, zou het nog goed gaan met haar? Bang voor slecht nieuws en toch willen weten hoe het met haar gaat zit ik moed te verzamelen op de bank. Dat duurt dan een klein half uurtje waarna ik mezelf bij elkaar raap met de moed der wanhoop en bel naar de woning van Marjolein.

Tot nu toe gaat het nog steeds goed met haar. Haar temperatuur blijft mooi, het zuurstofgehalte in het bloed is goed en ademhaling en pols zijn ook prima.
Omdat dit eigenlijk al langer zo is durfde ik een keer iets (te) optimistisch te zijn tijdens zo’n gesprekje. Mijn optimisme stante pede de kop in gedrukt.
Bij de huisarts van Marjolein probeerde ik het ongemerkt nog een keer en ook daar kreeg ik direct de kous weer op mijn kop.
We moeten echt 14 dagen afwachten. Ineens kunnen de gezondheidsproblemen oplopen en in no time paniek uit breken. Werkelijk een grillig virus.
Inmiddels zijn we bij dag 6 vanaf het moment dat de test afgenomen is. Nog 8 dagen van onzekerheid te gaan voordat we misschien voorzichtig optimistisch mogen worden.

Miranda, de laatste bewoner van de groep is ook positief bevonden. Haar test was negatief maar dat was wel erg verdacht. Alle bewoners inclusief een paar van de verzorging positief en zij negatief, bijna onmogelijk. Miranda is direct weer getest en was nu wel positief. Inmiddels is zij verenigd met de rest van de bewoners en zitten ze met z’n allen in de corona-unit. Gelukkig hebben de anderen net als Marjolein  weinig tot geen klachten. We hopen zo dat het zo zal blijven maar zoals ik al schreef we moeten geduld hebben en afwachten wat er gaat gebeuren. De verpleegkundigen zijn behoorlijk druk met het stelletje dames dat naast de verzorging ook nog bezig gehouden moeten worden.

 

Even geen beeldbellen

wp-1587400313235.jpgTwee dagen achtereen wilde Marjolein beslist niet beeldbellen. De stress en de emoties werden haar teveel waarschijnlijk. Ze is erg gevoelig voor sfeer en spanning waardoor ze het minste of geringste op pikt. Bij het zien van ons schiet ze dan helemaal vol en in de stress. Wil ze naar ons toe, wil ze mee naar huis. Ondanks dat ze begrijpt dat dat nu niet kan door het coronavirus wil ze mee naar huis. Mee met mamma en Wim. Laat het beeldbellen maar even zitten totdat ze wat tot rust in haar hoofdje heeft gekregen.

Ze kan niet veel woorden zeggen, wat wel lukt is onder andere mamma. Pappa is waarschijnlijk te moeilijk voor haar mond motoriek waardoor ze haar vader Wim noemt. De verwarring die hierdoor soms ontstaat heeft ze al eens flink uitgebuit en de hele groep verzorgende op het verkeerde been gezet. Ze wist zeker dat Wim niet haar pappa was maar de vriend van mamma. De dames snapten er niets meer van totdat een van hen de stoute schoenen aan trok en het aan mij durfde te vragen hoe het precies met die vriend van mij zat. We hebben er smakelijk om gelachen en Marjolein maar gniffelen om het hele gebeuren.

Vrijdagavond wilde ze weer niet beeldbellen maar heeft ze duidelijk kunnen maken dat de verzorging naar haar thuis moest bellen om met ons te praten. Dat deden ze maar toen ze mij hoorde wilde ze ineens toch wel met mamma praten. Ze klonk zo vreselijk timide en zielig dat ik een enorme brok in de keel kreeg en dat stemmetje de hele avond door mijn hoofd bleef spoken. Haar heeft het wel wat geholpen en kon ze daarna lekker naar bed en heeft zelfs goed geslapen.

De zaterdag stond weer in het teken van wachten op een telefoontje. De uitslag van de test kon zaterdag of zondagmorgen komen. Ondanks verwoede pogingen van de medische dienst om zaterdag de uitslag te krijgen moesten we wachten tot zondagochtend.
Marjolein haar temperatuur was rond de 37° en ze vertoonde geen symptomen van corona. Onze hoop dat ze het niet opgelopen had werd nogmaals versterkt maar het gevoel dat deze hoop tegen beter weten in was groeide naarmate de uitslag langer op zich liet wachten.

Zondagochtend tegen 11.00 uur was de uitslag er en helaas die was positief. Marjolein en haar medebewoonster waren allebei positief getest. Beiden vertoonden geen klachten maar de test wees uit dat ze drager zijn van het virus.
Bij het horen van de uitslag zakt je de moed met één klap onderin de schoenen.
Corona kan met milde klachten voorbij gaan maar niemand kan voorspellen hoe het er voor jou en in dit geval voor Marjolein uit zal gaan zien.

De beide dames zijn dezelfde ochtend naar de speciale corona-unit bij het hoofdgebouw gebracht waar ze verenigd werden met de 3 medebewoners die hen een paar dagen eerder al vooruit waren gegaan.
De drie dames die er al zaten lijken met milde klachten erdoor te komen maar bij Marjolein en Mandy is het nog afwachten hoe de ziekte zal gaan.

Vanmorgen, maandagochtend ging het nog steeds goed met haar en de andere dames van de groep. Het is veel te vroeg om er vanuit te gaan dat het goed zal komen, we moeten nog minimaal 10 dagen wachten voordat we voorzichtig iets optimistischer kunnen worden.

Weer die verrekte temperatuur

wp-1587315058939.jpgVrijdagochtend. Het eerste wat we checken als we uit bed komen is het rapportage programma om te zien hoe het was met Marjolein. Wat haar temperatuur de avond ervoor was en hoe ze de avond doorgebracht heeft. De temp bleef de laatste dagen mooi onder de 37° maar donderdagavond was hij 37,2°
Normaal zou niemand daar moeite mee hebben maar in coronatijd doen we dat wel.
Wat zullen we doen? Wachten op een telefoontje of deze keer zelf bellen?
Een uurtje later bedacht ik me niets en pleegde een telefoontje om te horen of alles goed ging.

De temperatuur van Marjolein was de ochtend 36,9° dat was mooi maar verder was ze wisselend verdrietig of vrolijk. Het overlijden van een bewoner gaat haar nooit in de koude kleren zitten en het vertrek van Irma naar de quarantaine afdeling doet daar ook geen goed.

Omdat ik nu toch iemand aan de lijn had vroeg ik gelijk hoe het verder ging op de groep. Je wilt nu eenmaal weten hoe het gaat op de groep maar ik had de vraag beter niet kunnen stellen.
Diverse dames van de verzorging zitten inmiddels thuis met coronaklachten. Eén van de verzorgende is positief getest, van een andere verzorgende werd vandaag de coronatest afgenomen en van nog twee verzorgende was de aanvraag voor een test onderweg.
De bewoners die nog op de groep zijn waren voor zover ze konden zien gezond maar of dat zo zal blijven wist niemand. Ze hoopten dat ze nu alle corona de deur uitgewerkt hadden maar zeker weten doe je dat over 14 dagen pas. Als er in die 14 dagen weer iemand ziek wordt begint het hele spul weer van voor af aan.

Helaas had de vrijdag nog meer in petto voor ons.
Tegen 16.00 uur kregen we een mailtje vanuit de woongroep dat niet mis te verstaan was.
Door de ontwikkelingen rond corona was er besloten dat bewoners en personeel allemaal getest moesten worden. Bewoners die positief getest worden gaan daarna naar de quarantaine afdeling bij het hoofdgebouw en personeel wat positief getest is moet naar huis om uit te zieken.
De mail was een voorbode van een telefoontje van de huisarts van de bewonersgroep.
De verspreiding van het virus leek niet te stoppen en in het belang van ‘gezonde bewoners en gezond personeel’ moest de scheiding plaats vinden.
‘Gezond’ omdat je negatief getest kunt zijn en drie dagen later alsnog klachten krijgen.
De test geeft alleen positief aan als er klachten zijn, zegt men. Ben je wel besmet en hebt nog geen klachten zal hij negatief aangeven.
Covid-19 is niet te vertrouwen en ongewoon gemeen.

Ps. Marjolein is positief getest en inmiddels overgebracht naar de speciale corona-unit samen met de een na laatste bewoonster. Nu zijn ze bijna weer compleet op de coronawoning. Ze heeft nog steeds geen klachten maar is wel positief getest.
Ik wil graag mijn verhaal kwijt maar zal even niet meer reageren op jullie reacties. Ga ze wel lezen maar het wordt me even te veel om terug te reageren.
Bedankt voor het meeleven wat ik/we al hebben mogen ontvangen.

 

Weer die verrekte temperatuur

wp-1587315058939.jpgVrijdagochtend. Het eerste wat we checken als we uit bed komen is het rapportage programma om te zien hoe het was met Marjolein. Wat haar temperatuur de avond ervoor was en hoe ze de avond doorgebracht heeft. De temp bleef de laatste dagen mooi onder de 37° maar donderdagavond was hij 37,2°
Normaal zou niemand daar moeite mee hebben maar in coronatijd doen we dat wel.
Wat zullen we doen? Wachten op een telefoontje of deze keer zelf bellen?
Een uurtje later bedacht ik me niets en pleegde een telefoontje om te horen of alles goed ging.

De temperatuur van Marjolein was de ochtend 36,9° dat was mooi maar verder was ze wisselend verdrietig of vrolijk. Het overlijden van een bewoner gaat haar nooit in de koude kleren zitten en het vertrek van Irma naar de quarantaine afdeling doet daar ook geen goed.

Omdat ik nu toch iemand aan de lijn had vroeg ik gelijk hoe het verder ging op de groep. Je wilt nu eenmaal weten hoe het gaat op de groep maar ik had de vraag beter niet kunnen stellen.
Diverse dames van de verzorging zitten inmiddels thuis met coronaklachten. Eén van de verzorgende is positief getest, van een andere verzorgende werd vandaag de coronatest afgenomen en van nog twee verzorgende was de aanvraag voor een test onderweg.
De bewoners die nog op de groep zijn waren voor zover ze konden zien gezond maar of dat zo zal blijven wist niemand. Ze hoopten dat ze nu alle corona de deur uitgewerkt hadden maar zeker weten doe je dat over 14 dagen pas. Als er in die 14 dagen weer iemand ziek wordt begint het hele spul weer van voor af aan.

Helaas had de vrijdag nog meer in petto voor ons.
Tegen 16.00 uur kregen we een mailtje vanuit de woongroep dat niet mis te verstaan was.
Door de ontwikkelingen rond corona was er besloten dat bewoners en personeel allemaal getest moesten worden. Bewoners die positief getest worden gaan daarna naar de quarantaine afdeling bij het hoofdgebouw en personeel wat positief getest is moet naar huis om uit te zieken.
De mail was een voorbode van een telefoontje van de huisarts van de bewonersgroep.
De verspreiding van het virus leek niet te stoppen en in het belang van ‘gezonde bewoners en gezond personeel’ moest de scheiding plaats vinden.
‘Gezond’ omdat je negatief getest kunt zijn en drie dagen later alsnog klachten krijgen.
De test geeft alleen positief aan als er klachten zijn, zegt men. Ben je wel besmet en hebt nog geen klachten zal hij negatief aangeven.
Covid-19 is niet te vertrouwen en ongewoon gemeen.

Ps. Marjolein is positief getest en inmiddels overgebracht naar de speciale corona-unit samen met de een na laatste bewoonster. Nu zijn ze bijna weer compleet op de coronawoning. Ze heeft nog steeds geen klachten maar is wel positief getest.
Ik wil graag mijn verhaal kwijt maar zal even niet meer reageren op jullie reacties. Ga ze wel lezen maar het wordt me even te veel om terug te reageren.
Bedankt voor het meeleven wat ik/we al hebben mogen ontvangen.

 

Z.O.Z. Rose Is A Rose Is A Rose Is A Rose

Afgelopen zondag is klassiek en jazzpianist Louis van Dijk overleden. Vorig jaar hoorde  ik tijdens een uitzending van NPO4 ‘Een goede morgen met’ dat Louis van Dijk aan Alzheimer leed. Het verbaasde mij een beetje dat het Louis van Dijk overkomen was.
Lange tijd heb ik veel nieuws over de ziekte van Alzheimer gevolgd in de hoop dat er snel een oplossing voor de ziekte zou komen.
Zo las ik bijvoorbeeld dat muziek maken en in het bijzonder jazzmuziek geschikt zou zijn in het voorkomen of enigszins tot stilstand brengen van de ziekte.
Honderden verbindingen worden in de hersenen gebruikt om (jazz)muziek te kunnen spelen en/of componeren wat perfect is om de hersenen in conditie te houden. Componeren en spelen heeft Louis v. Dijk lang vol kunnen houden tijdens zijn ziekte. Ondanks dat alles heeft de muziek hem toch niet tegen de ziekte kunnen beschermen. Dementie kent vele gezichten en kan in verschillende delen van de hersenen voor komen wat onderzoek en genezing er niet vergemakkelijkt.

De dag en een paar dagen na het bericht van zijn overlijden konden we nog eens genieten van de Louis van Dijk in diverse gradatie’s.
Eén stuk sprong er voor mij uit en dat was Rose Is A Rose Is A Rose Is A rose van Rogier van Otterloo uit Turks Fruit. Een film die Nederland op zijn kop zette.
In mijn beleving was deze muziek, gespeeld door Louis van Dijk, destijds veelvuldig op de radio te horen.
Kan natuurlijk aan mijzelf gelegen hebben omdat het me toen al erg aansprak. Bij het horen van dit stuk was ik direct terug in de tijd en in de zwijmelmodes. Meegespeeld kan hebben door het droeve einde van Olga de hoofdrolspeelster in de film, zij overleed aan een hersentumor. Hoe dan ook, ik blijf het een mooie muziek vinden.

Rose Is a Rose Is a Ros Is a Rose – Rogier van Otterloo
m.m.v. Trio Louis van Dijk

Een heel fijn Zwijmel Weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij ‘T Pumpke

 

De temperatuur

wp-1587142886463.jpgZaterdagochtend lazen we dat de temperatuur 37.5° was in het rapport. Ach dat is niet veel. Komt wel goed.
Toch was de begeleiding er niet geheel gerust op en werd zij en nog 3 medebewoners 2 x per dag getemd. Eerste Paasdag was haar temperatuur weer normaal 36.7°
Het hele Paasweekend draaide bij ons om de ochtend en avond temperatuur van Marjolein. Via de app of het rapportageprogramma werd ze doorgegeven.

Marjolein haar zorgcoördinator praatte ons dat weekend nog een keer telefonisch bij wat heel fijn was maar op mijn vraag hoe het met haar ging kreeg ik een niet zo heel bevredigend antwoord. Ze dacht namelijk dat ze ook besmet was. Ze werkte thuis voor de groep en de coronatest was al aangevraagd.
Gelukkig voelde ze zich niet erg ziek maar ze had wel wat klachten en kon en wilde daarom niet naar de groep. Bovendien had niet alleen zij klachten, meerdere collega’s van het team waren al thuis met verschijnselen van corona. Dit is heftig, dat klinkt niet goed.

Naast de temperatuur bleef de telefoon een schrikbeeld dat weekend. Aan het einde van het weekend leek de rust een beetje terug gekeerd te zijn tot dinsdagochtend.
Telefoon vanuit de groep, weer geen fijne mededeling. Irma werd ook verdacht op corona en ging diezelfde ochtend nog naar de quarantaine afdeling op het hoofdgebouw.
Later die middag kregen we bericht dat Hanna ondanks de opleving voor het weekend overleden was. Hanna was vaker ernstig ziek geweest waarvan ze opknapte, de verzorging had gehoopt dat dit weer zou gebeuren. Corona had haar echter in zijn macht en liet niet meer los.

De schrik zit er nu goed in. Hanna overleden, Berta en Irma opgenomen op de speciale quarantaine afdeling. Wat staat ons nog meer te wachten?
Onze zoon roept zo af en toe ‘soms ben je te bang’ maar ik denk dat we nu echt bang beginnen te worden.

Woensdagmiddag kreeg ik een appje, of Marjolein even kon bellen. Ze was zo verdrietig, lag op het waterbed te huilen en ze konden haar niet troosten. Misschien hielp het om mamma en Wim even te beeldbellen.
Ach gutte gut, dat koppie van haar. Zo sneu om te zien hoeveel verdriet ze had van alle spanningen en het overlijden van Hanna.
Aan het einde van het gesprek was ze redelijk gekalmeerd maar bleef die avond toch wat in mineur lazen we later in de rapportage.

 

Wachten op een telefoontje

wp-1587037145829.jpgDonderdag zou iemand, wie wisten ze nog niet ons telefonisch bijpraten. Die ochtend begon het wachten.

Wachten op vervelende telefoontjes duurt lang, de dag kroop tergend langzaam voorbij terwijl er maar geen telefoontje kwam. Zal ik zelf bellen, zal ik nog even wachten? Ineens weet je niet meer wat te doen.

Rond 19.00 uur werden we eindelijk gebeld door de huisarts. Berta was ook positief getest en zou binnen nu en een uur naar de quarantaine afdeling op het hoofdgebouw gaan. Het personeel op de groep moest zich vanaf nu aan strengere regels gaan houden om verdere verspreiding te voorkomen. Door de overplaatsing van Berta naar de qaurantaine afdeling werd de kans besmetting met corona behoorlijk verminderd.
Over Marjolein kon ze eigenlijk niet veel meer vertellen dan wat er in het rapport had gestaan. Daar ging ze de woning over bellen.

Gelukkig belden ze van de woning vrij vlot terug. De klachten van Marjolein in het rapport waren de dames die dag niet opgevallen. Geen verkoudheid opgemerkt, niets.
Ze heeft ieder voorjaar last van hooikoorts, zou de hooikoorst het rode oog en de loopneus veroorzaakt kunnen hebben?
Bloedneuzen werden vorig jaar veroorzaakt door de neusspray die tegen de hooikoorts gebruikt werd. Goed mogelijk dat de klachten toch de hooikoorts was.

Om zekerheid te hebben spraken we af dat Marjolein de volgende ochtend en de daarop volgende dagen getemperatuurd zou worden. Ze lag nu al op bed en gaf geen zieke indruk, was gewoon haar eigen zelf waarom we aannamen dat het temperaturen wel tot de volgende ochtend kon wachten.

De volgende ochtend belde de zorgcoördinator van Marjolein ons al vroeg op. Ze kwam net uit de nachtdienst en wilde even vertellen dat het een rustige nacht was geweest op de groep.
Marjolein was getemperatuurd en haar temp was 36.5°
Ze had alle gegevens doorgegeven aan de medische dienst wat betreft de ‘lichte verkoudheid’ van Marjolein inclusief het vermoeden dat het hooikoortsklachten waren. Op die manier kon de medische dienst mee denken en alles terug lezen.

Verder merkte ze niets aan Marjolein. Ze had weer zin in de nieuwe dag en was goed in haar doen. Pffft gelukkig. Ondanks dit alles bleef mijn onrust. Twee weken, als er dan nog niemand ziek is kunnen we misschien opgelucht adem halen.

De stress had wel tot gevolg dat ik me met geen mogelijkheid meer kon concentreren. Blogs lezen, een boek lezen, werken achter de computer, boodschappen bedenken, het lukte me voor geen meter meer.
Wat wel lukte was poetsen in huis en klussen in de tuin. De hele bovenverdieping is op zijn kop gezet en schoon en de tuin van mijn moeder heb ik eveneens flink onderhanden genomen. Alle stress eruit werken en afreageren.

 

 

Covid-19 kruipt steeds dichterbij

wp-1586873771051.jpgNadat we samen enkele (doem)scenario’s hadden doorgenomen moesten we toch maar de andere twee kinderen, naaste familie en wat vrienden inlichten. Met Marjolein gaat het tot nu toe goed maar voor hoelang nog? We hopen natuurlijk  voor haar en de anderen dat het met een sisser af gaat lopen maar mocht dat niet zo zijn dan is het niet prettig om plomp verloren aan te komen met de mededeling dat Marjolein corona heeft.

Familie en vrienden waren net als wij geschokt over het nieuws dat corona op de woongroep bij was binnen gedrongen.  Direct komen de verhalen los dat het bij de anderen ook steeds dichterbij komt. Veel neven en nichten werken in de zorg en bij twee daarvan was het virus ook op de groep binnen geslopen.
Net als bij ons, dikke stress en bezorgdheid over kinderen en partners. Vreselijk.
Waar zijn we toch in beland met z’n allen?

De volgende dag werden we telefonisch bijgepraat over de gang van zaken op de groep. Hanna werd toch overgeplaatst naar de speciaal daarvoor ingerichte quarantaine afdeling op de hoofdlocatie. De andere dame was al in quarantaine op de groep en werd nu ook getest. De uitslag komt normaal een dag later maar doordat inmiddels voldoende testmateriaal  voorhanden is worden veel mensen getest waardoor het druk is op de labs. De uitslag zou daarom zomaar een dag later kunnen komen.

Met Marjolein, de andere bewoners en de verzorging ging het nog steeds goed maar niemand weet natuurlijk of dit zo zal blijven.
Diezelfde avond kon de verzorging gelukkig tijd vinden om met Marjolein te beeldbellen. We hadden haar door al de toestanden al 3 dagen niet gesproken en gezien.
Het was goed om haar te zien en te horen.
Ze was goed in haar doen ondanks alle stress op de afdeling. Kwebbelde lekker mee en was alert.
We namen afscheid zodat ze douchen kon, dat was gisteren erbij in geschoten door alle hectiek. Ze wilde ook wel graag naar bed. Normaal had ze allang op bed gelegen maar bellen was even belangrijker geweest dan naar bed gaan.
Dag meisje, slaap lekker. Bel je overmorgen weer als jullie tijd hebben?
Dag meisje, dikke kus.

Was haar rechteroog nou rood of zag ik dat verkeerd?
De volgende dag rond 14.00 uur stond in de rapportage dat Marjolein een beetje verkouden was ‘s-nachts een bloedneus had gehad en haar rechter oog wat rood was.
@#*¿~~☆ Neeee, stop….. tot hier en niet verder.

Het zal toch niet waar zijn?

wp-1586867144997.jpgVorige week dinsdagmiddag kregen we een telefoontje vanuit de woongroep van Marjolein, ze hadden een niet zo’n fijne mededeling. Mijn hart zat bovenin mijn keel, daar gaan we dan en jawel hoor, er was een bewoonster waarvan ze dachten dat ze het coronavirus had. Het was zo snel gegaan dat ze ook al erg ziek was.
Oh nee hè, waar ik vanaf het begin bang voor was werd nu dus bewaarheid.
Op mijn vraag wie het was kreeg ik in eerste instantie geen antwoord vanwege privacy oogpunt. Grrr, wat een flauwekul. De groep woont al jaren samen, kennen alle bewoners inclusief achterban, we delen al jaren lief en leed en nu mag er ineens niet verteld worden wie er ziek is.

Het gesprek werd aan de andere kant door 2 dames van de leiding gevoerd, de andere dame greep gelijk in en vond dat dit wel verteld mocht worden en noemde Hanna. Officieel mochten ze geen namen noemen maar zij dacht er net zo over als ik. Al zoveel lief en leed en nu ineens geen namen meer. Het gesprek werd hervat.
Hanna was inmiddels in quarantaine en erg ziek maar verbleef nog wel op de groep. Bovendien was er nog een verdenking van iemand maar die dame voelde zich tot nu toe alleen niet zo lekker. Wat zij precies had wisten ze niet maar ze verdachten haar er wel van ook het virus te hebben.

Hoe had het virus toch de groep kunnen bereiken, was er iemand van de leiding ziek soms? Nee er was niemand ziek, ze wisten ook niet hoe het op de groep terecht was gekomen. Je kunt het hebben zonder er zelf erg in te hebben en ondertussen wel overdragen op anderen, dus nee ze wisten het niet.
Weer privacy?

Volgende vraag: Blijft Hanna op de groep? Is het niet beter dat ze naar de daarvoor speciaal gereed gemaakte quarantaine afdeling op het hoofdgebouw gaat?
Nee, ze bleef op de groep want ze was al te slecht om vervoerd te worden.
Grrr, mensen zijn altijd slecht als ze naar het ziekenhuis gaan waarom deze patiënt niet? Nee nee, ze werd wel apart verpleegd evenals de andere patiënt maar ze bleef op de groep.
Ik begrijp daar helemaal niets van, ben ik te overbezorgd? Zo blijft dat virus toch rond waren in huis, verzorgende van patiënten en cliënten lopen af en aan hoe kun je de boel op zo’n manier in bedwang houden?

Snel naar de volgende vraag: Zijn de verzorgende niet ziek? Gaan zij extra maatregelen nemen voor zichzelf maar ook voor de andere bewoners? Ja ze gingen nu handschoenen en mondkapjes dragen bij de verzorging. Is dat niet een beetje laat?
Nou nee er was geen reden toe tot nog toe dus dat was niet nodig geweest. Nu werd het een ander verhaal en gingen ze de mondkapjes en handschoenen wel gebruiken.
Aan de ene kant begrijp ik wel wat het tot nu toe niet gebruikt werd maar zelf zou ik toch erop aangedrongen hebben om het wel te gaan gebruiken. Het beleid……

Maar hoe gaat het met Marjolein op het moment? Marjolein doet het nog steeds goed op de groep en heeft geen klachten wat voorlopig een  geruststelling is maar mijn bezorgdheid is er niet helemaal mee weggenomen en niet alleen wat onze dochter betreft maar even zo goed voor de andere bewoners en hun verzorgende.
Nogmaals dring ik erop aan dat Hanna verplaatst wordt naar het hoofdgebouw om mijn ongerustheid kracht bij te zetten en vraag of we iedere dag bijgepraat kunnen worden omtrent de ontwikkelingen op de groep.
De dames beloven me plechtig dat we iedere dag bijgepraat zullen worden en we ronden het gesprek af.

Tjonge, het zal toch niet waar zijn? Na eerst Wim helemaal bijgepraat te hebben want die zat ook met oren op steeltjes het gesprek te volgen zaten we onthutst een poosje samen op de bank zitten te kijken. Zo komt corona wel heel dichtbij. Tot nu toe was alles nog goed gegaan maar garantie op een goede afloop heeft niemand hoe voorzichtig je ook bent.