Wandeldagje

Het moest er maar weer eens van komen, mezelf bewijzen of was het voor de gemoedsrust?
Het trainen voor de 4-daagse schiet maar niet op.
De zaterdagen bij de wandelclub lukken me niet om mee te wandelen dus dan moet je wat anders verzinnen om aan de broodnodige kilometers te komen.
Samen met de echtgenoot wandel ik minimaal een keer in de week ongeveer 10 tot 15 km. maar de kilometers moeten zo langzamerhand opgevoerd worden tot 40 km.
Tot nu toe heb ik één keer 30 km. gelopen, tijd om eens flink aan de bak te gaan dus.

Dinsdag heb ik daarom één van mijn favoriete wandelingen op het programma staan.
Van Ede naar Arnhem en terug. Door het bos richting landgoed ‘Planken Wambuis’ om bij restaurant ‘Planken Wambuis’ een koffie met appelgebak te scoren. Zo hak ik mijn wandeling in stukjes waardoor het te overzien is. Veertig kilometer lang alleen op pad is een aardige uitdaging, vandaar het in stukjes hakken.

Waarom door het bos? Reetjes kijken, luisteren naar de specht, in de verte de koekoek horen en kijken of de wilde paarden en de Schotse Hooglanders zich willen laten zien. Reeën heb ik wel gezien maar de rest zat te diep in het bos.

Vanaf het restaurant loop ik dan in één keer door naar centrum Arnhem. Daar zoek ik dan weer een restaurantje op om een lekkere kop koffie te drinken. Een broodje heb ik deze keer niet genomen.
Ik had nog een knoert van een krentenbol belegd met kaas bij me waar ik nog niet aan toe gekomen was. Eeuwig zonde om die weer mee terug naar huis te nemen.
Na de koffie heb ik die krentenbol op de vuist genomen en ben door de stad richting Oosterbeek gewandeld.

De Rijn is een paar kilometer lang te zien maar daarna buigt hij af en loop je door het centrum van Oosterbeek. In Oosterbeek ben ik afgeslagen richting het station van Oosterbeek. Daar aangekomen had ik nog geen 40 km. erop zitten dus door naar Wolfheze langs het spoor. Op naar het volgende station.

Bij Wolfheze was ik het eigenlijk wel zat. Verder lopen naar Ede betekende nog 10 km. wandelen terwijl ik er al 34 op had zitten. Dan zou ik ver over de 40 km. komen. Dat trok me niet zo erg en omdat de echtgenoot al had laten weten dat hij thuis was heb ik hem gebeld om me op te laten halen.
Ondertussen ben ik hem tegemoet gelopen zodat ik nog even een aantal kilometers erbij kon pakken.
In totaal stond de teller toen ik in de auto stapte op 36 km. en daar was ik best tevreden over.

Z.O.Z. Muziek

Muziek doet wat met mensen. Onderzoeken bevestigen meermaals dat muziek goed is voor de mens. Af en toe zijn er berichten dat het zelfs goed is voor dieren. Koeien die meer melk gaan geven, goed voor de kippen. Wat daar van waar is? Wat mij het meest verbaasd zijn de mensen die zeggen niets met muziek te hebben.  Interessant en voor mij onbegrijpelijk. Zou daar eens onderzoek naar gedaan kunnen worden? Hoe komt het dat iemand niets met muziek heeft? Waar is het mis gegaan, of is dat de verkeerde vraag? Waarom is de een gek op schoenen en de ander niet?

Dinsdagochtend zaten we aan ons normale ochtendritueel na een heerlijk weekend Texel waar we een miniopleiding vogelaar volgden. Heel summier maar toch het begin is er we waren er blij mee.
Ons ochtendritueel dus. Bakje muesli met yoghurt, grote kom thee en de tablet op schoot om het laatste nieuws te lezen. Het meisje uit Antwerpen vermoord gevonden in het kanaal bij Antwerpen, 39 jarige man verdacht, al twee keer eerder veroordeeld voor zedendelicten.

Het volgende nieuws wat mij voorgeschoteld werd was niet minder vreselijk behalve dat het hier om een dier ging. In Amersfoort namelijk is een zwanenjong onthoofd, waarschijnlijk door een mens. Bij de dierenambulance kwam men tot de conclusie dat de kop met brut geweld van de romp gescheiden was.  De zwanenouders hielden onverminderd de wacht bij het overleden jong gingen in de aanval over als er iets of iemand te dichtbij kwam.

Terwijl ik deze vreselijke berichten aan het lezen was werd Sherele van Monteverdi gespeeld. De muziek maakte de weerzin en het verdriet intenser en zo kwam het nieuws als een bom binnen. Verbijsterd en met tranen die naar buiten wilden zat ik te luisteren en het nieuws te overdenken. Nieuws dat je niet wilt lezen of horen.

Claudio Monteverdi – Sherele – Trio Heuvelman

Voor meer zwijmels op zaterdag kijk bij Irispapilio

 

W.O.W – Op en neer

De schrijfopdracht voor Write on Wednesday van Melodyk.nl is deze keer ‘Op en Neer’
Voor meer verhalen op woensdag kijk hier.

Een verhaal over op en neer waar je niet zo snel aan zult denken maar ook dit gaat op en neer.
Vorig jaar in Schotland zijn we diverse malen het water over gestoken.
Van Schotland naar Isle of Lewis & Harris (Buiten Hybriden), daar vandaan staken we over naar Isle of Skye. De laatste overtocht was van Sky naar Malaig waar we weer op het vaste land van Schotland aankwamen.
De laatste veerboot naar Mailag was wel heel bijzonder. De Boeg van het schip ging open, op, zodat vrachtwagens, auto’s, motoren en bussen het schip binnen konden rijden.
Toen alles binnen was ging de boeg weer neer en kon het schip vertrekken.
De achterkant van het schip had een laadklep zoals we die hier in Nederland soms ook zien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Minivakantie Texel

Een zalig lang weekend verbleven wij op Texel met de beste gidsen en vogelaars die we ons maar konden wensen.
Ooit waren wij er eens eerder maar toen hadden we geen tijd om van het eiland te genieten. Afgelopen weekend hebben we dat onder deskundige begeleiding over kunnen doen.

Bewapend met fietsen, winterjassen, handschoenen, mutsen vertrokken we vrijdag naar Texel. Geen idee wat we precies konden verwachten behalve dat het koud zou worden.
Per fiets, soms aangedreven door de wind en soms aangedreven door oer spierkracht. zijn we het eiland wezen verkennen. Tot twee keer toe 40 km. over Texel gezworven en genoten van het landschap met zijn natuurlijke inwoners en de uitleg over Texel.
Zo kwamen we er achter dat het eiland niet alleen uit toerisme bestaat maar een heel interessant eiland is, een vogeleiland met prachtige natuur die wordt beheerd en beschermd.

Wisten wij veel. Onze blik is vaak op de stad gericht maar de herrie van de stad en de vaak vele toeristen misten we niet in het minst.
Onze vrienden ontpopten zich als echte vogelaars en hebben ons zoveel vogels laten zien en gewezen dat we er tureluurs van werden. Naast de vogels vlogen de namen van de eenden, meeuwen, roofvogels, strandvogels ons om de oren.
Met open mond en oren hebben we gekeken en geluisterd naar alles wat er verteld werd.

Gaan we al die vogels en hun namen onthouden? Nee, lang niet en dat geeft ook niets want als we wat mij betreft volgend jaar weer gaan vertellen ze ons gewoon alles weer overnieuw.
Misschien hebben we wat bijgeleerd, dat hoop ik wel,  maar mocht dat niet zo zijn, onze aandacht hebben ze opnieuw en zij gaan zeker weten weer los.
Texel is vooral tijdens het broedseizoen in het voorjaar zeer de moeite waard.

 

Z.O.Z. Adele

Het lastige met tekst bij muziek is dat mensen gelijk gaan denken dat er iets aan de hand is naar aanleiding van de tekst. Nee er is niets aan de hand enkel dat ik deze muziek wel aangenaam vind om te horen.
Adele was destijds een enorme hype of dat nu nog zo is weet ik niet.
Op zoek naar iets anders kwam ik haar tegen op YouTube en bleef hangen om het in zijn geheel af te luisteren. Goh, dat was best lang geleden (2011)
Het sluit mooi aan bij een gedicht was ik onlangs plaatste.
Doe ik daarom nog maar een keer Afscheid
En nee er is niets aan de hand enkel dat het een mooie zwijmel is.

Adele – Someone Like You

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio

Wandelschoen of gladiool

Maandag toen ik in de dierentuin liep werd ik ineens gebeld. Hu?? Wie belt mij?
Iemand van mijn wandelgroep, zo simpel kan het zijn. De vraag was niet zo simpel, of ik al ingeschreven had om mijn startbewijs te ruilen? Oh nee hè. Is dat vandaag? Ja ja, dat is vandaag we hebben er net een mail over gehad, we moeten allemaal ruilen naar een wandelschoen.

Wat je bent/hebt bij de 4-daagse bepaald de starttijden. En ja als je met een hele groep gaat is het wel zo makkelijk, sterker nog, gezelliger als je gezamelijk kunt starten.

Nu ben ik een wandelschoen, dus ik zat al goed maar dochterlief is een gladiool en dat wil je niet. Samen uit, samen thuis en zeker bij de 4-daagse.
Stress alom.

Na het eerste belletje zaten we op het terras in de dierentuin een kopje koffie te drinken om de dag af te sluiten maar ik had geen rust meer. Hier moest iets geregeld worden. Lotte bellen, lotte bellen was her enige nog wat er door mijn hoofd ging. Heb me geëxcuseerd, snel afscheid genomen van m’n vrienden en ben weg gestoven.

Zoals ik al wist stond de auto helemaal achteraan op de parkeerplaats dus ondertussen maar even bellen naar Lotte.
Heb jij de mail al gezien en heb je ingeschreven om te ruilen? NEE, dat had ze niet. Oh joh, daar moet je dan ff achteraan.
Lotte als een razende alles opgezocht en snel ingeschreven om haar startbewijs te ruilen. Het wachten kon weer beginnen.
De 4-daagse blijft je bezig houden.

Gisteravond na 22.00 uur kwam het verlossende antwoord al. Veel sneller dan we verwacht hadden en we hebben geluk. Haar startbewijs is omgeruild naar een wandelschoen. Pffff dat was weer peentjes zweten.
Je startbewijs op de wedren ruilen is niet iets waar je op zit te wachten.
Deze storm (in een glas water) hebben we ook weer overleefd.
Weer verder met trainen.

 

Dierenpark Amersfoort

Mijn agenda is zo belachelijk vol dat er weinig tijd voor vrienden overblijft mits je geduld hebt. Heel veel geduld moet je hebben om een gaatje te vinden in mijn agenda. Niet zo leuk maar ik hoop na de zomer op betere tijden wat dat betreft.
Vroeg genoeg beginnen met vragen of ik tijd heb kan wel eens een date opleveren en dat deed Melody.
Twee maanden geleden vroeg ze al of we elkaar weer een keer in de dierentuin konden treffen. Deze keer stond Dierenpark Amersfoort op haar lijstje om te bezoeken en of ik tijd vrij kon maken?
We spraken maandag 29 april af. Dat de weergoden ons zeer welgezind zouden zijn konden we toen nog niet bedenken. Fantastisch weer om een dierentuin te bezoeken. Een mooi zonnetje, niet te heet en bijna geen wind.
Doordat de afspraak zover in het verschiet lag had Melody tijd om enkele vrienden en op de valreep ook nog een blogger uit te nodigen.
De teller kwam daarmee op 6 mensen te staan waarmee we Amersfoort onveilig gingen maken. De blogger die ze uitgenodigd had stond al een tijdje op mijn verlanglijst om in het echie te ontmoeten, een leuke verrassing dat Karel van Fietszwerver.wordpress.com
er ook was.

Afgezien van ons zessen waren we niet de enigen. Vakantietijd en mooi weer zorgden voor een gezellige drukte in de dierentuin. Last hadden we overigens niet van elkaar. De Pappa’s en Mamma’s met de kinderen, Opa’s en Oma’s kwamen die gezellig mee kwamen of alleen met de kleinkinderen op sjouw waren, het maakte allemaal niet uit, het ging er gemoedelijk aan toe.
De kinderen liepen zich lekker te vergapen aan de dieren. Jong en oud kon makkelijk zijn plekje vinden om alle beesten te bekijken en te fotograferen.

En fotograferen hebben we natuurlijk gedaan. De foto’s van Daphne en Melody kun je HIER bekijken.
Na wat verwijderen en snijden van mijn eigen foto’s kun je die HIER bekijken.

 

Was dat nou ? – Vissen

Misschien heb ik het al eens verteld maar ik ging vroeger nog wel eens met mijn vader mee vissen. Leuk voor een klein meisje wat nogal nieuwsgierig was naar alles wat de wereld te bieden had. Pa maakte er ook nog mooie sier mee want wie zijn dochter wilde mee om te vissen? Bijna geen enkel meisje toch?

Vandaar dat het me erg opvalt. Een verschil van dag en nacht hoe wij vroeger op pad gingen om een visje te vangen en de sportvisser van onze moderne tijd.
Een paar straten bij ons vandaan zijn een aantal vijvers waar gevist kan worden en soms zie ik vissers op de fiets met fietskarren volgeladen langs komen, gevuld met complete visuitrusting op weg naar de waterkant. Tent, stoeltjes, kookgerei, hengels, hengelhouders, lampen, belletjes om je te wekken als je een ondertussen tukkie doet teveel om op te noemen.
Ik vraag me daarom wel af of het tegenwoordig zo lastig is geworden om een visje te vangen. Wat hebben ze nu meer nodig dan vroeger?
Zijn de vissen zoveel slimmer dan jaren terug, laten ze zich niet zomaar meer vangen?

Mijn vader was behoorlijk inventief en bouwde zijn eigen viskrukje met laadjes eronder waarin hij zijn spullen kwijt kon. Soms verkocht hij zo’n juweeltje en bouwde hij weer een nieuwe met vernieuwde snufjes. Wat je tegenwoordig ogenschijnlijk nodig hebt zou zelfs hij niet hebben bedacht.

Op de ouderwetse manier, behalve de electrische fiets dan.

wp-1556450257384.jpg

En zo ziet het er tegenwoordig uit. Overnachten mag je niet maar vroeg arriveren en laat terug gaan naar huis wel. Zo heb je nogal wat nodig om een lange dag je hengel in de gaten te houden.