Z.O.Z. I Wanna Dance With Somebody

 Whitney Houston – I Wanna Dance With Somebody

Als dochter van een achtergrondzangeres en in het bezit van een prachtige stem had ze een glansrijke toekomst voor zich. Moeder stoomde haar van jongs af aan al klaar voor een zangcarrière geholpen door het gospelkoor bij de ‘New Hope Baptist Church’.  Whitney zong graag in het koor en bij sommige songs is het duidelijk haar gospel achtergrond te horen. Om ervaring op te doen, te leren met plankenkoorts om te gaan en haar stem verder te ontwikkelen zong ze samen met Mam in nachtclubs. Natuurlijk bleef haar talent niet onontdekt en kreeg ze al vrij jong een planten contract aangeboden. Nadat haar carrière goed van start was won ze al snel diverse prijzen.

Naast zingen had ze een carrière als fotomodel  waarvoor ze veel gevraagd werd. Voor die tijd was haar modellenwerk redelijk bijzonder omdat ze een donkere vrouw was en als eerste op de cover van het tijdschrift Seventeen stond. Naast modellenwerk heeft ze een aantal malen acteerwerk gedaan. Met éém film had ze een groot succes waarmee ze ook een enorme hit scoorde. 

I Wil Always love You – The Bodyguard

Maar het sprookje had geen happy end. Een echtgenoot die het succes van zijn vrouw niet aankon en een Whitney die daar niet goed mee om kon gaan. Ze wilde haar man en dochtertje te veel pleasen en aan de andere kant trokken de platenmaatschappijen, regisseurs en mensen die wat van haar of met haar wilde. Broers, zusters, bijna de hele familie stond op de loonlijst bij Whitney, de druk om te presteren was groot evenals het drugsgebruik van Whitney. Daarbij had ze nog persoonlijke problemen vanuit het verleden. Het werd haar allemaal te veel.

Na de scheiding van haar man Bobby Brown die er uiteindelijk toch kwam probeerde Whitney weer terug te komen maar de glans was eraf. Haar stem had geleden onder het drugsgebruik en het niet goed en voldoende onderhouden van haar zangtalent. Begin 2012 overleed Whitney op 48 jarige leeftijd. Verdronken in een bad van het Beverly Hilton Hotel in Beverly Hills. De doodsoorzaak was waarschijnlijk een hartaanval door gebruik van drugs en verwaarlozing. Een aantal jaren overlijd ook haar dochter en bijna in dezelfde omstandigheden als haar moeder.

Met een schok nam de wereld kennis van het overlijden van Whitney Houston. Al langere tijd gingen de geruchten rond over het drugsgebruik en haar slechte gezondheid en nu was het ondanks alle hoop dat het weer goed zou komen zover. Whitney Houston was niet meer.

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Z.O.Z. / Boek (Terug naar) Cliffrock Castle

Capercaillie – Coisich A Ruin
Josephine Rombouts vertrekt met haar gezin naar Schotland. Ze ontvluchten het 
gehaaste Den Haag om op een schiereiland in Schotland een rustiger leven op te 
bouwen.
Financieel is de nood hoog en mede daardoor gaat ze als Housekeper werken op 
Clifrock Castle.
Met veel bravoure werkt ze zich door haar proeftijd met behulp van een oud boek 
over Housekeeping ergens gevonden in het kasteel.

Naast houskeeping leert ze zichzelf op de Engels/Schotse manier van communiceren 
aan.
Vragen worden niet gesteld evenmin als opmerkingen geplaatst. De Hollandse 
directheid moet ze afleren en wennen naar de wensen en verwachtingen van 
haar kasteelvrouwe en kasteelheer waarom gevraagd wordt en wat de opdracht is.
In het dagelijkse Schotse leven gaat het qua communicatie er bijna het zelfde aan toe 
als op het kasteel.

Het gezin Rombouts maakt vrienden op het eiland en leert de gewoonten en het 
harde leven op het schiereiland kennen en waarderen.
Door haar werk op het kasteel en de bevordering van Housekeper naar 
Personal Assistent raakt ze verzeild in meerdere werelden. Van Jan met de Pet tot 
bijna in de hoogte klasse waar het op elk niveau begint te wringen. Ze behoort toch 
niet bij de hoogste klasse en de lagere klassen beginnen haar kijken met argus
ogen aan te kijken. Hoeveel invloed heeft haar buurvrouw op het dagelijks 
leven op hen?

Naast een inkijkje op het harde leven van Schotland leert ze ons een stuk over de 
geschiedenis van het land. Hoe de Clans hun land af hebben moeten staan aan 
de rijken van vooral de Engelsen. Over de jagers die in opdracht van de landheren
flora en fauna beheren.

Het boek gaat over een modern Downton Abby waar de zeer rijke landvrouw het 
voor het zeggen heeft. 
Josephine Rombouts vertelt met passie, precisie en gevoel voor humor over haar 
tijd op Cliffrock Castle.
Deel l 'De weg naar Cliffrock Castle' heb ik niet gelezen om de eenvoudige 
             reden dat ik niet wist dat het er was.
Deel ll en lll sluiten naadloos op elkaar aan. Heb je deel ll gelezen dan wil 
                       je deel lll  er gelijk achteraan lezen.

Een fijn Zwijmel Weekend

Flip & Flop in een nieuw jasje

Hé hallo
Zijn we EINDELIJK weer
Nu mogen wij weer eens aan het woord. We dachten echt dat het afgelopen zou zijn
met bloggen en eveneens met wandelen.
Maar dat hadden we dus goed verkeerd. Nadat de boel gecanceld was is ze eerst een nieuwe
jas voor ons wezen kopen.
Hebben jullie ons al gezien in het nieuwe tenue? Beetje opvallend maar dat zijn we wel ge-
wend zo langzamer hand.

Nadat ze het nieuwe pak voor ons had gekocht zijn we een week naar Amsterdam geweest.
Daar zijn we prima ingelopen. Kilometers zijn er gewandeld en wij stonden met onze 
neus vooraan. De stad hebben ze zoveel mogelijk gemeden want met dat stomme virus
moet je daar niet wezen.
We zijn gezond en wel terug gekomen. Net op tijd want daarna begon het drukker
te worden met toeristen en stak het virus de kop weer op.            

Na die week Amsterdam hebben we meer in de kast gestaan dan dat we er uit kwamen.
Dagen achtereen heeft Anne gegolfd. Maar goed dat we die kakkers van een golfschoenen 
niet bij ons in de kast hebben staan. We waren het zo om daar in die kast te staan dat
we ze wel aan hadden kunnen vliegen.

En ineens waren wij weer het lievelingetje van Anne. Waarom hadden we geen idee van maar
dat was ook niet zo belangrijk. We stapten weer vrolijk door bos en heide.
Weet je we komen er altijd wel achter hoor waarom wij ineens weer aan de beurt zijn.
Waarom de pet weer de andere kant op staat.
En wat denk je waarom wij de kast weer uit mochten komen.............
We gaan halverwege september een tocht van plus minus, om en nabij de 63 km. lopen.
Met het wandelkluppie van Anne. Zien we onze wandelschoen vrienden ook weer eens.
Op zo'n dag is er tijd zat om bij te praten. Gaat zo'n beetje 12 á 13 uur duren om die 63 km.
te lopen. Worden jullie al moe bij het lezen van dat wandelplan?

Gelukkig is er voor een bezemwagen gezorgd want wij twijfelen eigenlijk een beetje of Anne 
het wel zal halen. Zoveel kilometers heeft ze nu ook weer niet in de benen zitten.
4-daagse die niet door is gegaan en zo weet je wel?
Wat weer wel leuk is, is dat het bijna op een happen en snappen tocht lijkt. 
Iedere klepscheet moet er gerust en gegeten worden onderweg. We denken dat er wel zo'n
4 á 5 rusten ingelast zijn en dan hebben we nog niet eens over het diner waar we aan het
einde van de tocht bij aan moeten schuiven.
Eigenlijk hebben we er reuze zin in en hopen dat Anne het vol zal houden.
Wij gokken op van wel. Ze zal echt niet snel op geven dat weten we inmiddels al wel.
Wat denken jullie zal ze het redden?
Hoe het afloopt horen jullie (liefst) van ons. We zijn heilig van plan om zelf over deze
tocht te schrijven. Weten we zeker dat ze niets achterwege zal laten of de werkelijkheid
mooier voor zal spiegelen dan hij is.
Wordt vervolgd dus.

Fotouitdaging: Afmattend – Opwekkend

Vanaf maart 2011 heeft Melodyk.nl al een foto-uitdaging.
Zij geeft iedere week een tegenstelling die je moet laten zien d.m.v. een foto.
De tegenstelling van deze week is afmattend – opwekkend.
Wil je meer oplossingen bekijken klik dan HIER

AFMATTEND – OPWEKKEND

wp-1598942082421.jpg

Dit kon niet uitblijven, wandelen tot je erbij neervalt en dan met een tevreden en opgewekt gevoel op de bank neer ploffen.

Z.O.Z. Land of Hope and Glory

Land of Hope and Glory – Last Night of the Proms 2009
Wie denkt dat alleen in Nederland het koloniale verleden een twistpunt is en als een
zwarte bladzijde uit de geschiedenisboeken gescheurd moet worden omdat het ons 
leven zuur maakt heeft het helemaal mis.
In Engeland vind de BBC namelijk dat de liederen 'Land of Hope and Glory' en 'Rule Brittania'
uit het programma van The last Nights of the Proms geschrapt moeten worden.
De tekst van de liederen zijn patriottistisch en niet meer van deze tijd. 
De Finse gastdirigent Dalia Stasevska heeft aan gegeven ook moeite te
hebben met deze vaderlandslievende liederen. 
Hoogstwaarschijnlijk zullen de liederen nu zonder tekst gespeeld worden. Ik begreep dat het
laatste woord hier nog niet over gesproken is. Over 14 dagen weten we welke beslissing er 
omtrent de tekst genomen is.

Wie de Last Night of the Proms kent kan zich niet voorstellen dat deze teksten aanstoot-
gevend zijn tijdens dit concertfeest in de Royal Albert Hall in Londen.
De geschiedenis lijkt niet met rust gelaten te kunnen worden. In plaats dat we leren van de
geschiedenis moet deze herschreven worden en ons enkel schamen voor wat
er in het verleden gebeurd is.
Het lijkt me tamelijk onzinnig en onbegonnen werk, geschiedenis herschrijven. 
Daardoor  zullen we veel uit het verleden vergeten en is niet meer terug te lezen wat 
voor domme dingen we gedaan hebben.
Soms zal het wiel opnieuw uitgevonden moeten worden want tja terug lezen hoe het ook
alweer zat is niet mogelijk en bij datgene wat we nog wel weten zullen we ons altijd 
afvragen moeten of het wel waarheidsgetrouw omdat het begin 21e eeuw herschreven is.

Anarchisten, socialisten en wereldverbeteraars kunnen zichzelf misschien iets minder 
serieus nemen, met een flinke korrel zout nemen en de wereld echt gaan verbeteren.
De haat die ze gebruiken ombuigen naar iets nuttigs. Help mensen
die het nodig hebben. Ga het onderwijs in en leer kinderen de geschiedenis en dan niet alleen
van pak weg 100 tot 150 jaar  maar van enkele decennia terug. Leer de mensen hun 
geschiedenis kennen en vertel dat we daarvan moeten leren en het nu anders moeten doen.  
Een beeldenstorm helpt niet en is nogal een primitieve manier van je gevoelens uiten waar
we ons in het verleden ook maar al te vaak schuldig aan hebben gemaakt. Behalve een 
kale sokkel en een lelijke plek in de stad veranderd er niets wezenlijks.
Verbeter de wereld en begin bij jezelf
Ondertussen gaan wij nog even van Rule Britannia genieten en over 2 weken van de 
Night of the Proms op de BBC.

Rule Britannia – Last Night of the Proms 2009

Een heel fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op zaterdag kijk bij t Pumpke

Was dat nou? New Borne

Tijdens een weekje Amsterdam ondernamen we naast wandeltochten één fietstocht.
Ouderkerk aan de Amstel, Waver, over de Baambrugse Zuwe richting Baambrugge, Abcoude, 
Holendrecht en weer terug naar Amsterdam.
Veel water, veel boten en bruggen en vooral weilanden, inclusief perfect fietsweer.

Bijna aan het einde van onze tocht stonden 2 fietsers in de richting een weiland te kijken.
Daar moest dus wat te zien zijn. Toen wij arriveerden stapten de 2 alweer op maar ja
je weet hoe dat gaat toch maar even afstappen en zien waar zij nu precies naar stonden te kijken.

Moeder koe had een kalf geworpen. We waren ruim te laat. 
De bevalling was al achter de rug en het jong geboren kalf was al bijna schoon.
Des ondanks was het de moeite waard om even te blijven en het blijde nieuws te aanschouwen.
Moeder was haar jong nog aan het besnuffelen en en ging door met schoonlikken.

Alle tantes in de wei kwamen met gezwinde spoed naar moeder en de boreling gestapt. Even kennis maken waarna ze rustig verder graasden. Het kleintje mankeerde niets en was goed gekeurd.

Ondertussen helpt moeder de kleine omhoog. Probeer maar een paar stappen te maken, ja probeer het maar. Oef je valt weer. Rustig maar, geen paniek. Het komt best goed.

Z.O.Z. Homage to life

Oh Oh, wat is dat moeilijk zeg. Niet meer schrijven, niet meer bloggen en geen contact 
met medebloggers hebben.
De eerste weken ging nog wel, toen was ik nog total-loss maar het werd 
steeds moeilijker om mijn mond dicht te houden en niet achter de computer te kruipen. 
Afgelopen zondag was daar dan ineens weer een blog. 
Een niemendalletje maar het was er weer een.

Het lastigst was het missen van de Zwijmels op Zaterdag.
Telkens kwam muziek lang wat ik wilde delen, waar ik over bleef mijmeren
en telkens weer riep ik mezelf tot de orde.
Nee, nu even niet, stoppen. Terug in je mand. 

Stiekem was ik wel mee blijven lezen want ook in blogland gaat het leven door.
Ziekte, overlijden, schokkende diagnoses, corona en alle daarmee gepaard gaande 
problemen en misvattingen, alles kwam langs. 
Al lezende kwam ik tot rust en tot het besef dat deze wereld, hoe onzichtbaar hij ook is
niet meer zou willen missen.
Ontdekken of ik zonder blogwereld zou kunnen was niet de opzet van de 
rustperiode maar het bleek wel een test te zijn of het een optie was om te stoppen.
En nee dat wil ik beslist niet en zal me ook niet lukken om niet meer te schrijven 
en te reageren op andere bloggers met hun schrijfsels. 
Misschien doe ik het wat rustiger aan als voorheen op het web, de tijd zal het leren maar
stoppen is geen optie.

Homage to Life – Kaare Norg

https://www.youtube.com/watch?v=LP3698W2Eq4

(Klik op de link om te beluisteren, De muziek kan alleen via You-Tube beluisterd worden)

Een fijn Zwijmel weekend

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij

Was dat nou? Paraplu

Kunstwerk?

Een nieuw kunstwerk? Hebben we sinds kort kaboutertjes in de tuin wonen? Het is maar goed dat hij achter het huis staat. Mensen zouden verbaasd blijven staan kijken en zich af vragen wat hier nu in vredesnaam aan de hand is.

Wat’s gebeurd?

Echtgenoot was onkruid aan het wegbranden op het terras. (Nieuw bij de Action) Hij ging daar zo in op dat hij een oleander ondersteboven liep en er een flinke tak afbrak. Nu heb ik ergens gelezen dat je oleanders makkelijk kunt stekken. Noodgedwongen ga ik dat nu proberen. Niet de beste tijd van het jaar lijkt me maar anders moet ik de takken weggooien en dat doet best een beetje pijn.

Ter bescherming tegen de hitte en zon heb ik er een paraplu boven geplaatst. Een oleander heeft graag een plekje in de zon maar voor nu lijkt me de zon toch iets te veel van het goede.

De kinderen lachen zich rot als ze het zien.

Ja, ik ben er weer. Ga het rustig aan opstarten. Probeer vastlopen te voorkomen, verwacht daarom niet te veel van me. Ach ja ouder worden moet je ook leren.

Z.O.Z. So Long Farewell

Het klinkt rigoureus, eng zelfs. Definitief zal het niet worden maar deze dame moet even een tijdje een pas op de plaats maken. Het lichaam is totaal in onbalans. Wat is er gebeurd? Niet veel behalve dat er een oude blessure de kop weer op heeft gestoken en in zo’n hevigheid terug is gekomen dat de gedachten vaak niet verder dan de pijngrens komen.
De fysiotherapeut is al diverse malen bezocht. Het probleem, zij kan het niet alleen oplossen. Ik zal er zelf ook wat aan moeten doen.
De balans tussen rust, werken en vrije tijd is ver te zoeken. Werken in de zin van betaald werk is er (gelukkig) niet meer maar daarvoor in de plaats zijn er een aantal zorgtaken gekomen die op zich niet ernstig zijn maar wel veel tijd in beslag nemen.
Naast deze zorg taken wil het hoofd veel te veel. Het hoofd denkt nog steeds dat het lichaam 40 is. Tja dat ga je dus niet (meer) redden als de pensioengerechtigde leeftijd steeds dichterbij kruipt.

Keuzes moeten er gemaakt worden. Ga ik dan het bloggen aan de wilgen hangen?
Neeee zeer zeker niet. Voorlopig ga zal ik even geen blogs meer posten maar blijf wel bij jullie lezen. Reageren op jullie blogs zal ik minder doen en misschien een tijdje helemaal niet. Social Media was al aan het minderen, wellicht zal ik Instagram wat meer gaan gebruiken.
Eerst moet die vervelende blessure overwonnen worden en daarna een nieuwe balans gezocht worden tussen rust en bewegen.

Is het alleen maar kommer en kwel? Nee zeer zeker niet. Ik/we doen nog steeds leuke dingen voor zover Covid-19 dat toelaat. Met Marjolein gaat het goed. Ze is al 2 keer thuis geweest en dit weekend blijft ze 2 nachtjes slapen. Ze glimt van oor tot oor bij de gedachte dat ze zolang thuis mag logeren.
Dochter 2 is samen gaan wonen met haar vriendje en heeft het prima naar haar zin en de zoon heeft als zelfstandige nog steeds (veel) werk ondanks de coronacrisis.
Kortom voor nu even vaarwel maar zodra de blessure overwonnen is en een nieuwe balans zich aangediend heeft kom ik met gezwinde spoed terug.

The Sound of Music – So Long Farewell

Een heel fijn Zwijmel Weekend en hopelijk tot ziens

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij