Z.O.Z. Wat een berg leek is nu een feestje

Vandaag verschijnt mijn 500e blog. Niet zoveel als je bedenkt dat ik sinds september 2015 bezig ben met bloggen. Het heeft ongeveer 2 jaar geduurd voordat ik de stap om te gaan bloggen ook werkelijk aangedurfd heb want wat had/heb ik nu te vertellen?
Diegene die me (onbewust) over de schreef heeft gehaald is gewoon Anneke.

Door een interview in het Bosk (bond voor ouderen) met haar waar tevens uitleg gegeven werd over een aantal sites waar een blog gestart kon worden heb ik de torenhoge drempel durven nemen.

Mijn verwachtingen over het bloggen waren zo hoog gespannen dat het bijna op het beëindigen van mijn blog uit draaide. Ik bewonderde de perfect geschreven blogs en spiegelde mijn blogs met de blogs waar het verhaal boeide, met prachtige volzinnen geschreven en van hoge kwaliteit zijn.
Ik deed mijn best maar kon het natuurlijk nooit evenaren. Ik wilde ermee stoppen.
Op een avond besprak ik mijn twijfels met een vriendin en vertelde over de boeiende, perfect Nederlands geschreven en hoogniveau blogs die ik zelf las waaraan mijn blog op geen enkele wijze aan kon tippen.
Haar commentaar gaf mij een behoorlijke schrikreactie, was in het minst vriendelijk echter ontluisterend realistisch:
“En wij dan? Zijn wij de ‘minder begaafden’ met een gemiddeld IQ dan niet belangrijk? Hebben wij ‘de gewone mens’ geen behoefte aan een blog waarbij het met plezier lezen belangrijker is dan hoogstandjes die we nauwelijks begrijpen?”
Ik landde met beide benen op aarde en trok mijn conclusie, ik mocht  blijven in blogland. Mijn ding doen zoals ik gewend was zonder naar het hoogst haalbare streven.

Daarna ontdekte ik meerdere onderwerpen om over te schrijven dan mijn oorspronkelijke idee. Bewegen en anderen inspireren om te blijven of gaan bewegen is gebleven maar daarnaast ontdekte ik de Zwijmels op Zaterdag.
Eerst wilde ik niet beginnen aan de Zwijmels op Zaterdag omdat mijn muziek voorkeur een klein beetje afwijkt van het gemiddelde. Wat die voorkeur betrof kwam ik een bijna gelijk gestemde tegen in het echte leven maar ook op de Zwijmels op Zaterdag. Melodyk.nl liet mij zien dat het klassieke genre geen probleem hoeft te zijn. Alle muziek is welkom bij de Zwijmels op Zaterdag. Het plezier en de beleving van de muziek staat voorop, niets meer en niets minder. Het maakt echt niet uit welk genre het is. Een ontdekking waar ik enorm blij mee was.
Ik ben begonnen aan de Zwijmels en kan me enorm uitleven in Zwijmels op Zaterdag.
De combinatie van bewegen/wandelen en muziek luisteren is perfect voor mij. Zo ontdek ik vaak fantastische muziek en ontstaan er,in ieder geval voor mijzelf juweeltjes van Zwijmels.

Ondertussen kreeg ik meer tijd en kon nog een passie verder ontwikkeld worden. Fotograferen en filmen. Het filmen bleef wat op de achtergrond maar de hobbyfotograaf kon zich verder ontwikkelen. Laat je nu met foto’s ook hele mooie blogs kunnen maken. De cirkel is rond. Ik heb mijn weg gevonden in het blog wereldje.
De drempel was hoog, zag er als een berg tegenop maar begon onderaan rustig de berg te beklimmen hoger en hoger. Kijkend, genietend, lerend en vooral heel veel plezier belevend aan het schrijvend. Het plezier ging verder dan het schrijven. De reacties en de vriendschappen die spontaan zijn ontstaan.
De twijfel is er niet meer en ga door voor de volgende 500 blogs.

Kate Bush – Running Up That Hill

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio