Z.O.Z. Cantate BWV nr. 170 – Vernügte Ruh, beliebte Seelenlust.

De cantate ‘Vergnügte Ruh, beliebte Seelenlust’ BWV 170, hier gezongen door Damien Guillon hebben wij vorig jaar voor het eerst (bewust) gehoord.  Het concert werd gegeven in de Waalse Kerk te Amsterdam en uitgevoerd door de Nederlandse Bachvereniging.  In aanloop naar het honderdjarig jubileum (2021-2022) van de Nederlandse Bachvereniging willen zij alle werken van J.S. Bach uit voeren. Kijk voor meer informatie bij All of Bach.

Eén keer volledig en live gehoord bleef hij in mijn hoofd zitten. Voor die tijd ging hij ongemerkt aan me voorbij maar nu kom ik hem regelmatig tegen. De interesse is gewekt en wil ik weten waar de cantate precies over gaat?

In de cantate wordt bezongen door de gelovige alt, een hemelse harmonie waarin de ziel tot rust en vrede zal kunnen komen.  De alt wordt echter uit haar droom gewekt en keert terug naar de zondige wrede aarde. De wereld waar haat en onvrede gezaaid wordt en Gods geboden bespot. Terug op aarde trekt ze de conclusie dat ze hier niet wil blijven omdat de vijand op die zelfde aarde verblijft. Door het gebod ‘Heb uw naasten lief gelijk als uzelve’ komt zij in tweestrijd door haar onvermogen de vijand(en) lief te hebben. Door haar onvermogen het gebod uit te voeren verkiest zij de dood boven haar leven en bezingt het verlangen het leven te mogen beëindigen om bij Christus eeuwige rust te kunnen vinden.

Hoe toepasselijk is deze cantate voor de tijd waarin we op het moment leven. We hebben Mijnheer Trump die als een razende te keer gaat. Vervolgens is daar Mijnheer Poetin die zijn mannetje staat. China verdedigd met hand en tand ‘zijn’ Zuid-Chinese zee en wij, Europa? Wij kibbelen verder over de EU en vergeten gezamenlijk een vuist op te steken tegen de grootmachten.

Uit deze cantate nr. 170 heb ik voor de eerste aria gekozen. De aria die de hemelse rust en vrede bezingt. Persoonlijk vind ik deze aria de mooiste van de 3 uit deze cantate. De laatste aria waarin de alt zich verheugt op haar heengaan is eveneens mooi maar toch verkies ik het leven boven de dood, hoe mooi hij ook bezongen wordt.

 Vergnügte Ruh, beliebte Seelenlust, BWV 170 – Damien Guillon

Voor meer zwijmels op zaterdag kijk bij Marja

Informatiebron: Eduard van Hengel

Training week 4 ‘Marikenloop’

Na een lang weekend van rust is het dan eindelijk weer maandag. Vanavond mag ik weer hardlopen. Mijn enkel is nog wel wat gevoelig maar ik heb er toch vertrouwen in dat het vanavond goed zal gaan. Eerst even met de trainers overlegd wat te doen. Aan de binnen- en buitenkant hak deed het nog wat pijn. Oeii oeii, ze meenden dat het misschien de achillespees kon zijn die protesteerde. En ja dat kan alleen maar met rust genezen, veel rust wel te verstaan. Ze adviseerden het die vanavond nog een beetje rustig aan te doen om te zien wat het effect van het rennen zou zijn op mijn achillespees. (Hoe kun je nu rustig aan doen met hardlopen?) Het voelde die avond redelijk goed dus hoppa verder maar weer.

DSC_3239Dinsdag weer trainen met Sam. Helaas is dit voorlopig de laatste dinsdag dat we samen kunnen wandelen. Zijn stage gaat per 1 april beginnen waarna hij zijn studie af kan ronden. Jippie, dat zou fijn zijn voor hem. De stage plek is ook nog in Amsterdam dus dat gaat hem voorlopig niet meer worden, samen wandelen. Sam zal toch door moeten blijven wandelen. Hij is al zeker van een startbewijs voor de 4-daagse. We zullen we vast nog wel een keer samen er op uit gaan maar voorlopig zetten we onze gezamenlijke trainingen even op on hold.

Woensdag was onze golfdag. 16 holes in 2 uur gelopen. Daarna zijn we puffend en hijgend gestopt. Beetje te veel tempo hadden we erin zitten. Als je ons ziet lopen denk je vast en zeker dat het een hardloop wedstrijd is. Door al dat hardlopen wil het golfen dan ook niet zo goed. Je mat jezelf veel te veel af. Koffie drinken en naar huis. Volgende week proberen we het weer.

Donderdag boodschappendag en poetsdag. Er zou wat tuinmateriaal afgeleverd worden en de douche kraan moest gerepareerd worden. Ondertussen begon mijn voet/enkel toch wel een beetje tegen te stribbelen. Volgens het schema zou ik vandaag 40 minuten achtereen hard moeten lopen. Dat zag ik echt niet zitten. Beetje bang voor de eventuele gevolgen van overbelasting maar besloten om thuis te blijven en mijn enkel wat meer rust te geven. Stel je voor dat het echt mijn achillespees is. Dan kan ik alle geplande wedstrijden wel op mijn buik schrijven. Donderdagmiddag heb ik me maar rustig gehouden.

Vrijdag was het een vreselijk grijze dag. De laatste boodschappen gedaan, in huis nog wat geklust en op zoek geweest voor een cadeautje. Weer een redelijke rustige dag voor mijn enkel.

Wat een stralende zaterdag. Met erg veel zin stapte ik vanochtend op de fiets. De wind was behoorlijk straf, dat viel wel een beetje tegen. Dan maar wat rustiger aan doen met fietsen, anders begin je al uitgeput aan de training. Een heerlijk duurloopje van 6,2 kilometer gedaan met z’n allen. Na een uurtje waren we weer terug op de baan. Bijna iedereen mopperde omdat ze het te kort vonden. Zo was er wel voldoende tijd om onze yoga oefeningen te doen. Mijn enkel hield zich prima tijdens het lopen en de yogales. Helemaal over is het nog niet, dat komt wel weer. Inmiddels heb ik daar alle vertrouwen in gekregen. Door de paasdagen een extra dag rust en dan hoop ik dat het volgende week echt over. Er moet nog wel flink getraind worden voor 22 mei.

 

Ps. Volg mijn blog of like mijn Facebookpagina, je mist dan geen enkel schrijfsel. Vind ik             leuk!!!

“Foam” fotografiemuseum, Amsterdam

P1050177

Misschien denken jullie waarom schrijft ze vaak over Amsterdam. Musea, wandelingen steeds komt Amsterdam weer terug in haar schrijfsels. Het is heel simpel. Ten eerste houden we van steden en ten tweede en niet geheel onbelangrijk, onze zoon woont in Amsterdam. Als hij op vakantie, of een weekendje weg is gaan wij vaak voor een paar dagen in zijn appartement logeren. Soms ook lukt het gewoon niet om te gaan. Op visite gaan een avondje of middag lukt meestal wel. Dat plannen dan meestal zodat we vooraf de stad in kunnen en aan het einde van de middag, begin van de avond naar hem toe gaan. Wim is de gids, hij kent de stad inmiddels bijna als geen ander. Zeg waar je naartoe wilt en hij wijst je de weg. Ik ken de weg zo langzamerhand ook wel een beetje maar ik vertrouw mijn eigen stratenkennis niet zoals die van hem.

Afgelopen week hebben we daarom weer een paar dagen vertoefd in de hoofdstad. Woensdagmiddag zijn we “Foam” fotografiemuseum wezen bezichtigen. Momenteel is er een expositie van Jacques Henri Lartique. Geboren eind negentiende eeuw uit een rijke familie in Frankrijk. Door deze bevoorrechte (rijke familie) positie is hij al op zeer jonge leeftijd begonnen met fotograferen. Hij is zijn levenlang blijven fotograferen waardoor het een uitzonderlijk mooie biografie van zijn leven is geworden.

Hij heeft voornamelijk zwart wit foto’s gemaakt om de eenvoudige reden dat kleuren foto’s in het begin nog niet mogelijk waren. Nadat de kleurenfotografie was ontwikkeld heeft hij een tijdje kleurenfoto’s gemaakt maar omdat hij niet tevreden was over de kwaliteit van de foto’s heeft hij zich weer verder toegelegd op zwart-wit foto’s. Jaren later, nadat de kleurenfoto’s wel aan zijn verwachtingen voldeden is hij weer overgegaan op het maken van kleurenfoto’s.

De expositie laat voornamelijk nogal huiselijke foto’s zien. Op vakantie, in de tuin, onderweg, geen moeilijke fotoshots waar een hele studio aan materiaal voor nodig is maar gewoon zoals het leven is. Wel zodanig gefotografeerd dat het lijkt alsof het een schilderij(tje) is. Er zijn bovendien veel foto’s van de vrouwen die op dat moment een rol speelden in zijn leven.  In het museum kun je lezen en horen hoe zijn leven was. Het is niet altijd koek en ei geweest. Zelfs armoede heeft hij gekend. Samen met zijn vrouw is hij opgevangen door vrienden in die periode. Pas toen hij tegen de zeventig liep is zijn werk bekend geworden. Zijn foto- en dagboeken, welke hij bijna zijn hele leven bijgehouden heeft geven een mooi beeld van het leven eind negentiende en bijna de hele twintigste eeuw in Frankrijk. Als je van fotograferen houd is het zeker de moeite waard om te gaan kijken. Zoals ik al zei het zijn net schilderijen(tjes). Tot 3 april kun je nog terecht. Het “Foam” fotografiemuseum zit aan de Keizersgracht in Amsterdam.

P1050211

 

 

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!!

 

 

 

van Gogh, Amsterdam, Nuenen en Otterlo

Nog net op het nippertje hebben we de tentoonstelling van Vincent van Gogh en Edvard Munch gezien. De tentoonstelling stond wel op ons verlanglijstje maar als zo vaak kom je er niet aan toe of je vergeet het gewoon. Door de review van Corja een medeblogger over de tentoonstelling in het van Gogh Museum hebben we onszelf uit de bank gehesen en zijn we richting Amsterdam vertrokken.  Wij kenden Munch totaal niet maar zijn schilderijen waren als een openbaring voor ons. Een aantal keren heb ik bijna met open mond staan kijken naar zijn schilderijen. Bijzonder mooi en treffend. Net als de schilderijen van van Gogh zijn het duidelijke schilderijen. Er is niet veel uitleg nodig, landschappen, portretten, gewoon kijken en op je in laten werken. Wat ik van Edvard Munch vooral mooi vind is zijn kleurgebruik. Dit kleurgebruik is gedeeltelijk verklaarbaar omdat hij uit Noorwegen kwam en het licht en de natuur in Noorwegen nu eenmaal anders is dan in Frankrijk of hier in Nederland.

Van Vincent van Gogh hebben we ook weer van genoten. Weer van genoten? Ja, voor een aantal jaren terug kwamen we onverwachts terecht in het van Gogh museum in Nuenen. Een niet zo groot maar intiem museum in het dorp Nuenen waar Vincent van Gogh van december 1883 tot november 1885 gewoond heeft. In het Museum zijn niet veel echte schilderijen van Vincent van Gogh. Wat je daar kunt zien en leren gaat over de persoon en de manier waarop hij toen leefde. Een aantal van de schilderijen zijn van het dorp Nuenen. Veel van zijn inspiratiebronnen zijn daar nog terug te vinden. Er is ook een wandelroute Vincent van Gogh. Als je in de buurt bent en het heeft je interesse zou ik er zeker eens een kijkje gaan nemen. Als je daarna weer terug rijdt richting het dorp dan zit er aan de linkerkant op de hoek Grill en Restaurant “Comigo” waar je een perfecte kop koffie kunt drinken met voor de liefhebber een belegd broodje. Reden genoeg dus om te gaan.

Als je nog meer wilt zien van Vincent van Gogh dan kun je ook nog naar het “Kröller Müller” museum op het park “De Hoge Veluwe” in Otterlo. Daar kun je een hele dag vertoeven. Wandelen of fietsen in het park en in het museum van Gogh en vele andere schilders en kunstwerken bekijken. Vergeet dan vooral niet naar het “Jachthuis” te gaan. Ook daar kun je een kopje koffie drinken en eventueel een rondleiding krijgen. Het “Jachthuis” is door de beroemde architect Berlage ontworpen en op zich al een bezienswaardigheid. De tentoonstelling Vincent van Gogh en Edvard Munch  in Amsterdam is voorbij. Gelukkig kun je nog nagenieten, voor aanstaande zomer mogelijkheden te over.

DSC_3052

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagine zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!