“Foam” fotografiemuseum, Amsterdam

P1050177

Misschien denken jullie waarom schrijft ze vaak over Amsterdam. Musea, wandelingen steeds komt Amsterdam weer terug in haar schrijfsels. Het is heel simpel. Ten eerste houden we van steden en ten tweede en niet geheel onbelangrijk, onze zoon woont in Amsterdam. Als hij op vakantie, of een weekendje weg is gaan wij vaak voor een paar dagen in zijn appartement logeren. Soms ook lukt het gewoon niet om te gaan. Op visite gaan een avondje of middag lukt meestal wel. Dat plannen dan meestal zodat we vooraf de stad in kunnen en aan het einde van de middag, begin van de avond naar hem toe gaan. Wim is de gids, hij kent de stad inmiddels bijna als geen ander. Zeg waar je naartoe wilt en hij wijst je de weg. Ik ken de weg zo langzamerhand ook wel een beetje maar ik vertrouw mijn eigen stratenkennis niet zoals die van hem.

Afgelopen week hebben we daarom weer een paar dagen vertoefd in de hoofdstad. Woensdagmiddag zijn we “Foam” fotografiemuseum wezen bezichtigen. Momenteel is er een expositie van Jacques Henri Lartique. Geboren eind negentiende eeuw uit een rijke familie in Frankrijk. Door deze bevoorrechte (rijke familie) positie is hij al op zeer jonge leeftijd begonnen met fotograferen. Hij is zijn levenlang blijven fotograferen waardoor het een uitzonderlijk mooie biografie van zijn leven is geworden.

Hij heeft voornamelijk zwart wit foto’s gemaakt om de eenvoudige reden dat kleuren foto’s in het begin nog niet mogelijk waren. Nadat de kleurenfotografie was ontwikkeld heeft hij een tijdje kleurenfoto’s gemaakt maar omdat hij niet tevreden was over de kwaliteit van de foto’s heeft hij zich weer verder toegelegd op zwart-wit foto’s. Jaren later, nadat de kleurenfoto’s wel aan zijn verwachtingen voldeden is hij weer overgegaan op het maken van kleurenfoto’s.

De expositie laat voornamelijk nogal huiselijke foto’s zien. Op vakantie, in de tuin, onderweg, geen moeilijke fotoshots waar een hele studio aan materiaal voor nodig is maar gewoon zoals het leven is. Wel zodanig gefotografeerd dat het lijkt alsof het een schilderij(tje) is. Er zijn bovendien veel foto’s van de vrouwen die op dat moment een rol speelden in zijn leven.  In het museum kun je lezen en horen hoe zijn leven was. Het is niet altijd koek en ei geweest. Zelfs armoede heeft hij gekend. Samen met zijn vrouw is hij opgevangen door vrienden in die periode. Pas toen hij tegen de zeventig liep is zijn werk bekend geworden. Zijn foto- en dagboeken, welke hij bijna zijn hele leven bijgehouden heeft geven een mooi beeld van het leven eind negentiende en bijna de hele twintigste eeuw in Frankrijk. Als je van fotograferen houd is het zeker de moeite waard om te gaan kijken. Zoals ik al zei het zijn net schilderijen(tjes). Tot 3 april kun je nog terecht. Het “Foam” fotografiemuseum zit aan de Keizersgracht in Amsterdam.

P1050211

 

 

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!!

 

 

 

van Gogh, Amsterdam, Nuenen en Otterlo

Nog net op het nippertje hebben we de tentoonstelling van Vincent van Gogh en Edvard Munch gezien. De tentoonstelling stond wel op ons verlanglijstje maar als zo vaak kom je er niet aan toe of je vergeet het gewoon. Door de review van Corja een medeblogger over de tentoonstelling in het van Gogh Museum hebben we onszelf uit de bank gehesen en zijn we richting Amsterdam vertrokken.  Wij kenden Munch totaal niet maar zijn schilderijen waren als een openbaring voor ons. Een aantal keren heb ik bijna met open mond staan kijken naar zijn schilderijen. Bijzonder mooi en treffend. Net als de schilderijen van van Gogh zijn het duidelijke schilderijen. Er is niet veel uitleg nodig, landschappen, portretten, gewoon kijken en op je in laten werken. Wat ik van Edvard Munch vooral mooi vind is zijn kleurgebruik. Dit kleurgebruik is gedeeltelijk verklaarbaar omdat hij uit Noorwegen kwam en het licht en de natuur in Noorwegen nu eenmaal anders is dan in Frankrijk of hier in Nederland.

Van Vincent van Gogh hebben we ook weer van genoten. Weer van genoten? Ja, voor een aantal jaren terug kwamen we onverwachts terecht in het van Gogh museum in Nuenen. Een niet zo groot maar intiem museum in het dorp Nuenen waar Vincent van Gogh van december 1883 tot november 1885 gewoond heeft. In het Museum zijn niet veel echte schilderijen van Vincent van Gogh. Wat je daar kunt zien en leren gaat over de persoon en de manier waarop hij toen leefde. Een aantal van de schilderijen zijn van het dorp Nuenen. Veel van zijn inspiratiebronnen zijn daar nog terug te vinden. Er is ook een wandelroute Vincent van Gogh. Als je in de buurt bent en het heeft je interesse zou ik er zeker eens een kijkje gaan nemen. Als je daarna weer terug rijdt richting het dorp dan zit er aan de linkerkant op de hoek Grill en Restaurant “Comigo” waar je een perfecte kop koffie kunt drinken met voor de liefhebber een belegd broodje. Reden genoeg dus om te gaan.

Als je nog meer wilt zien van Vincent van Gogh dan kun je ook nog naar het “Kröller Müller” museum op het park “De Hoge Veluwe” in Otterlo. Daar kun je een hele dag vertoeven. Wandelen of fietsen in het park en in het museum van Gogh en vele andere schilders en kunstwerken bekijken. Vergeet dan vooral niet naar het “Jachthuis” te gaan. Ook daar kun je een kopje koffie drinken en eventueel een rondleiding krijgen. Het “Jachthuis” is door de beroemde architect Berlage ontworpen en op zich al een bezienswaardigheid. De tentoonstelling Vincent van Gogh en Edvard Munch  in Amsterdam is voorbij. Gelukkig kun je nog nagenieten, voor aanstaande zomer mogelijkheden te over.

DSC_3052

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagine zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!