Wandeldagje

Het moest er maar weer eens van komen, mezelf bewijzen of was het voor de gemoedsrust?
Het trainen voor de 4-daagse schiet maar niet op.
De zaterdagen bij de wandelclub lukken me niet om mee te wandelen dus dan moet je wat anders verzinnen om aan de broodnodige kilometers te komen.
Samen met de echtgenoot wandel ik minimaal een keer in de week ongeveer 10 tot 15 km. maar de kilometers moeten zo langzamerhand opgevoerd worden tot 40 km.
Tot nu toe heb ik één keer 30 km. gelopen, tijd om eens flink aan de bak te gaan dus.

Dinsdag heb ik daarom één van mijn favoriete wandelingen op het programma staan.
Van Ede naar Arnhem en terug. Door het bos richting landgoed ‘Planken Wambuis’ om bij restaurant ‘Planken Wambuis’ een koffie met appelgebak te scoren. Zo hak ik mijn wandeling in stukjes waardoor het te overzien is. Veertig kilometer lang alleen op pad is een aardige uitdaging, vandaar het in stukjes hakken.

Waarom door het bos? Reetjes kijken, luisteren naar de specht, in de verte de koekoek horen en kijken of de wilde paarden en de Schotse Hooglanders zich willen laten zien. Reeën heb ik wel gezien maar de rest zat te diep in het bos.

Vanaf het restaurant loop ik dan in één keer door naar centrum Arnhem. Daar zoek ik dan weer een restaurantje op om een lekkere kop koffie te drinken. Een broodje heb ik deze keer niet genomen.
Ik had nog een knoert van een krentenbol belegd met kaas bij me waar ik nog niet aan toe gekomen was. Eeuwig zonde om die weer mee terug naar huis te nemen.
Na de koffie heb ik die krentenbol op de vuist genomen en ben door de stad richting Oosterbeek gewandeld.

De Rijn is een paar kilometer lang te zien maar daarna buigt hij af en loop je door het centrum van Oosterbeek. In Oosterbeek ben ik afgeslagen richting het station van Oosterbeek. Daar aangekomen had ik nog geen 40 km. erop zitten dus door naar Wolfheze langs het spoor. Op naar het volgende station.

Bij Wolfheze was ik het eigenlijk wel zat. Verder lopen naar Ede betekende nog 10 km. wandelen terwijl ik er al 34 op had zitten. Dan zou ik ver over de 40 km. komen. Dat trok me niet zo erg en omdat de echtgenoot al had laten weten dat hij thuis was heb ik hem gebeld om me op te laten halen.
Ondertussen ben ik hem tegemoet gelopen zodat ik nog even een aantal kilometers erbij kon pakken.
In totaal stond de teller toen ik in de auto stapte op 36 km. en daar was ik best tevreden over.

Boos

Op mijn trainingswandeltochten neem ik bijna altijd mijn OV-kaart mee. Zeker als ik alleen ga wandelen. Zo ook afgelopen dinsdag. Ik was naar de stad 10 km. verderop gewandeld met het idee daar naar een rokje te zoeken wat al een jaar op mijn verlanglijstje stond. Die dag gaven ze elke klant een plant met sierpot mee naar huis als je een aankoop deed. Het rokje heb ik juist in die winkel gevonden en zat ik dus met een plant die beslist niet in de rugzak paste. Op naar het dichts bijzijnde station. In dit geval de trein.

Op het station aangekomen liep ik achter een echtpaar van middelbare leeftijd aan het perron op. De vrouw had een dikke geblondeerde vlecht op haar rug en een niets verhullend t-shirt jukje aan. Zo te zien kon ze de jurk hebben want alles wat ik zag waren welgevormde billen en geen uitpuilende delen. Ik vond haar wel een bijzondere vrouw om te zien. Haar man zag er ook niet onaardig uit maar viel minder op dan zij. Ze had kennelijk een papiertje in stukjes gescheurd wat ze al wandelend over haar hoofd weg gooide. Ik was zo verbaasd dat ze dit deed dat ik haar wilde vragen of ze de prullenbak die we net passeerden niet had gezien.

DSC_3579Haar stem weerhield me er echter van om dit te doen. Hij klonk voor mijn gevoel net iets luider dan zou horen en ze bleef volgens mij ook te lang achtereen praten. Er kwam geen eind aan. Het stel plofte op één van de bankjes neer langs het perron waarbij de vrouw zei: ‘Zo welke trein moeten we nu dan weer hebben?’ Dat was een redelijk domme vraag omdat het station daar maar 2 sporen heeft. Eén richting Arnhem en één de andere kant op richting Utrecht. De treinen gaan er om het half uur dus als je er niet inspringt dan kun je een half uur lang kijken naar een aantal langs razende treinen die dit station links laten liggen.

Ook op haar bankje bleef ze net iets te hard door praten. Het meisje dat naast mij, een bankje verder was komen zitten rekte haar hals al eens om te zien wat daar aan de hand was. Ik zei, mevrouw is volgens mij boos. Ze praat maar door en zit de ene na de andere sigaret met heftige teugen weg te werken. Ze houdt alleen haar mond als reizigers langs hun bankje komen wandelen.

Hij bleef stoïcijns voor zich uit kijken en zei niets, helemaal niets. Waarschijnlijk wist hij wel dat zijn reactie haar alleen maar nog bozer zou maken. Toen het perron behoorlijk vol begon te lopen hield mevrouw eindelijk haar mond dicht. Met een enorme donderwolk boven haar hoofd bleef het stel zitten wachten tot dat de trein aan kwam.

Toen de trein kwam in zicht kwam stoof ze met haar koffertje achter zich aan van het bankje af om haar man ver achter zich latend de trein in te stormen. De trein was nog maar net piepend tot stilstand gekomen of mevrouw zat er al in. Zo te zien had hij vanavond spreekuur en het zag er niet al te rooskleuring uit voor hem. Een fatale vergissing, dat kon wel eens op de bank slapen worden.

DSC_3586

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen blog, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!