En het avontuur was nog niet voorbij (3)

Het volgende restaurant was gelukkig wel open.  Koffie met appeltaart.
Even onze telefoon checken en dan genieten van het lekkers voor onze neuzen.
Tijdens de koffie bespraken we het vervolg van onze tocht. Liefst in de schaduw want de temperatuur begon aardig op te lopen en we hadden nog minimaal 15 km. te gaan.
Ik wist nog wel een route door het bos dat rechtstreeks naar ons doel zou lijden en waar we in de schaduw konden lopen.

Afrekenen en snel er weer vandoor. Het pad waar ik over wilde was snel gevonden. Hekje door en paadje volgen. Oeps het pad was sinds vorig jaar behoorlijk onbegaanbaar geworden. Takken van bramenstruiken aan de kant houdend vervolgden we onze weg. Het pad bleef vrij onbegaanbaar maar het was wel degelijk een pad (geweest). Toch maar verder wandelen. Hé, daar stond een uitkijkpost, die had ik vorig jaar niet gezien. Verkeerde afslag genomen?
Aan de zon te zien en aan het geluid van de Oude Rijksweg N224 te horen liepen we in de goede richting. Pad toch maar blijven volgen.

En toen stuitten we op een manshoog hermetisch afgesloten hek. Aahh nee hè. Wat nu? Het hek was gelukkig niet met prikkeldraad overspannen zodat we er makkelijk overheen konden klimmen.
Aan de andere kant van het hek waren de paden wel begaanbaar en stonden er zelfs bankjes. Het leek wel een park, wij als wandelaar zouden daar beslist niet opvallen.
Mijn wandelmaatje gaf niet aan niet over het hek te willen klimmen dus ik stapte met één voet in het gaas, met de andere op een paal, eerste voet erbij en springen maar. Gelukt ik stond aan de andere kant van het hek.
Nu was mijn wandelmaatje aan de beurt. Zij gaf mij, heel verstandig eerst haar rugzak aan en zette toen ook haar voet in het gaas en de andere op de paal, eerste voet erbij en liet zich daarna voorzichtig naar beneden glijden. Toppertje. We stonden allebei aan de andere kant van het hek.

Toen we verder wandelden bleken we op het terrein van een manege beland te zijn. Beetje timide liepen we het terrein over bang dat iemand ons aan zou spreken en vragen hoe wij daar gekomen waren. Gelukkig, de mensen die we tegen kwamen groetten ons vriendelijk en onze onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon, die overigens al flink heet begon te worden.

Zoekend naar de uitgang wandelden we verder. Van de manege liepen we het volgende terrein op en kwamen er achter dat we bij ‘Bio vakantieoord’ terecht waren gekomen. Ook daar moesten over het terrein om op reguliere weg aan te komen. Eindelijk, we waren weer op een normale weg beland. Vanaf de Wekeromseweg zijn we via landgoed Warnsborn richting Schaarsbergen gewandeld. Daar vandaan konden we in één rechte lijn richting het centrum van Arnhem lopen.

In het centrum van Arnhem hebben we een terrasje aangedaan om bij te tanken waarna we er snel weer vandoor wilden om zo veel mogelijk hitte te ontlopen.
Een flinke misrekening kwamen we achter. Langs de Rijn Arnhem uit wandelend richting Oosterbeek liepen we langs de kade van de Rijn en de woonboten. Erg leuk maar schaduw was er nauwelijks.
Als je Arnhem bijna uit bent komt er ook nog een paar kilometer valsplat die bedwongen moet worden. Op het heetst van de dag waren wij pal in de zon een heuveltje aan het beklimmen.

Ineens drong het tot me door het stil werd en we beiden zwijgend en zwoegend tegen de berg op aan het ploeteren waren. Als het stil wordt weet je dat er iets mis is. Zodra het op begint te vallen dat er verandering van sfeer ontstaat is er iets gaande. Opeens wilde mijn wandelmaatje even ergens een banaantje eten, in de schaduw.
Graag gaf ik toe. Gelukkig vonden we snel een plekje in de schaduw waar we ook nog redelijk fatsoenlijk konden zitten.
Rugzak af, graaiend in de rugzak naar water en op zoek naar iets eetbaars gutste het zweet van onze hoofden. Zwijgend zaten we een tijdje het zweet van ons voorhoofd te vegen en een hapje en drankje naar binnen te werken.
Eindelijk kwamen er weer een paar woorden uit. Eigenlijk was het meer een vraag. Hoeveel hebben we gelopen? 30,2 km. We keken elkaar aan en zonder een woord te zeggen wisten we beide wat we gingen doen.
Stoppen en wel direct. Wat een hitte, wat een vreselijk geploeter. We waren er helemaal klaar mee.  🚫STOPPEN🚫
Opgelucht dat we het eens waren zochten we een bushalte op die ons naar het dichts bijzijnde NS station kon brengen.
Die vonden we en wel op ongeveer 50 mtr. afstand.  Oh wat is zo’n OV-kaart toch fijn.

Thuis het vochtgehalte bijwerkt en ons verhaal aan de echtgenoot gedaan. Zo verhalend waren we best tevreden over ons avontuur.
Wild onderweg gezien, zonder al te veel last van de hitte kunnen lopen, op het laatste stukje na en de kilometers gemaakt die we maken wilden. Inmiddels weet ik ook welk pad ik moet nemen om niet weer tussen de bramenstruiken verzeild te raken.
Een prima tocht die volgend jaar zeker weer op de To do lijst komt te staan.

Lezen wat vooraf ging aan dit deel?
Een verre van ontspannen tocht (dl.1)
Stierenkoppen met priemende horens (dl.2)

P1160367 (Small)

Wandeldagje

Het moest er maar weer eens van komen, mezelf bewijzen of was het voor de gemoedsrust?
Het trainen voor de 4-daagse schiet maar niet op.
De zaterdagen bij de wandelclub lukken me niet om mee te wandelen dus dan moet je wat anders verzinnen om aan de broodnodige kilometers te komen.
Samen met de echtgenoot wandel ik minimaal een keer in de week ongeveer 10 tot 15 km. maar de kilometers moeten zo langzamerhand opgevoerd worden tot 40 km.
Tot nu toe heb ik één keer 30 km. gelopen, tijd om eens flink aan de bak te gaan dus.

Dinsdag heb ik daarom één van mijn favoriete wandelingen op het programma staan.
Van Ede naar Arnhem en terug. Door het bos richting landgoed ‘Planken Wambuis’ om bij restaurant ‘Planken Wambuis’ een koffie met appelgebak te scoren. Zo hak ik mijn wandeling in stukjes waardoor het te overzien is. Veertig kilometer lang alleen op pad is een aardige uitdaging, vandaar het in stukjes hakken.

Waarom door het bos? Reetjes kijken, luisteren naar de specht, in de verte de koekoek horen en kijken of de wilde paarden en de Schotse Hooglanders zich willen laten zien. Reeën heb ik wel gezien maar de rest zat te diep in het bos.

Vanaf het restaurant loop ik dan in één keer door naar centrum Arnhem. Daar zoek ik dan weer een restaurantje op om een lekkere kop koffie te drinken. Een broodje heb ik deze keer niet genomen.
Ik had nog een knoert van een krentenbol belegd met kaas bij me waar ik nog niet aan toe gekomen was. Eeuwig zonde om die weer mee terug naar huis te nemen.
Na de koffie heb ik die krentenbol op de vuist genomen en ben door de stad richting Oosterbeek gewandeld.

De Rijn is een paar kilometer lang te zien maar daarna buigt hij af en loop je door het centrum van Oosterbeek. In Oosterbeek ben ik afgeslagen richting het station van Oosterbeek. Daar aangekomen had ik nog geen 40 km. erop zitten dus door naar Wolfheze langs het spoor. Op naar het volgende station.

Bij Wolfheze was ik het eigenlijk wel zat. Verder lopen naar Ede betekende nog 10 km. wandelen terwijl ik er al 34 op had zitten. Dan zou ik ver over de 40 km. komen. Dat trok me niet zo erg en omdat de echtgenoot al had laten weten dat hij thuis was heb ik hem gebeld om me op te laten halen.
Ondertussen ben ik hem tegemoet gelopen zodat ik nog even een aantal kilometers erbij kon pakken.
In totaal stond de teller toen ik in de auto stapte op 36 km. en daar was ik best tevreden over.

Boos

Op mijn trainingswandeltochten neem ik bijna altijd mijn OV-kaart mee. Zeker als ik alleen ga wandelen. Zo ook afgelopen dinsdag. Ik was naar de stad 10 km. verderop gewandeld met het idee daar naar een rokje te zoeken wat al een jaar op mijn verlanglijstje stond. Die dag gaven ze elke klant een plant met sierpot mee naar huis als je een aankoop deed. Het rokje heb ik juist in die winkel gevonden en zat ik dus met een plant die beslist niet in de rugzak paste. Op naar het dichts bijzijnde station. In dit geval de trein.

Op het station aangekomen liep ik achter een echtpaar van middelbare leeftijd aan het perron op. De vrouw had een dikke geblondeerde vlecht op haar rug en een niets verhullend t-shirt jukje aan. Zo te zien kon ze de jurk hebben want alles wat ik zag waren welgevormde billen en geen uitpuilende delen. Ik vond haar wel een bijzondere vrouw om te zien. Haar man zag er ook niet onaardig uit maar viel minder op dan zij. Ze had kennelijk een papiertje in stukjes gescheurd wat ze al wandelend over haar hoofd weg gooide. Ik was zo verbaasd dat ze dit deed dat ik haar wilde vragen of ze de prullenbak die we net passeerden niet had gezien.

DSC_3579Haar stem weerhield me er echter van om dit te doen. Hij klonk voor mijn gevoel net iets luider dan zou horen en ze bleef volgens mij ook te lang achtereen praten. Er kwam geen eind aan. Het stel plofte op één van de bankjes neer langs het perron waarbij de vrouw zei: ‘Zo welke trein moeten we nu dan weer hebben?’ Dat was een redelijk domme vraag omdat het station daar maar 2 sporen heeft. Eén richting Arnhem en één de andere kant op richting Utrecht. De treinen gaan er om het half uur dus als je er niet inspringt dan kun je een half uur lang kijken naar een aantal langs razende treinen die dit station links laten liggen.

Ook op haar bankje bleef ze net iets te hard door praten. Het meisje dat naast mij, een bankje verder was komen zitten rekte haar hals al eens om te zien wat daar aan de hand was. Ik zei, mevrouw is volgens mij boos. Ze praat maar door en zit de ene na de andere sigaret met heftige teugen weg te werken. Ze houdt alleen haar mond als reizigers langs hun bankje komen wandelen.

Hij bleef stoïcijns voor zich uit kijken en zei niets, helemaal niets. Waarschijnlijk wist hij wel dat zijn reactie haar alleen maar nog bozer zou maken. Toen het perron behoorlijk vol begon te lopen hield mevrouw eindelijk haar mond dicht. Met een enorme donderwolk boven haar hoofd bleef het stel zitten wachten tot dat de trein aan kwam.

Toen de trein kwam in zicht kwam stoof ze met haar koffertje achter zich aan van het bankje af om haar man ver achter zich latend de trein in te stormen. De trein was nog maar net piepend tot stilstand gekomen of mevrouw zat er al in. Zo te zien had hij vanavond spreekuur en het zag er niet al te rooskleuring uit voor hem. Een fatale vergissing, dat kon wel eens op de bank slapen worden.

DSC_3586

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen blog, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!