Top of een flop, 4 – daagse Nijmegen?

Drie jaar geleden heb ik voor het eerst mee gelopen met de 4-daagse. Door onze thuis situatie en werk buitenshuis was het gewoon niet mogelijk om eerder met de 4-daagse te beginnen. Dol enthousiast na de eerste keer lopen in Nijmegen besloot ik om voortaan ieder jaar mee te doen tot ik dik in de zeventig zou zijn. Het jaar daarop ging ik er weer vol voor. Dit jaar wordt het de 4e keer en met een beetje pech zal dit de laatste 4 – daagse al zijn. Hoe krijg ik het weer voor elkaar?

Wat is er aan de hand? Voor mijn gevoel niet eens zoveel bijzonders maar het doet al langere tijd pijn en gaat maar niet over. Niet dat ik verga van de pijn maar het is er en wandelt bijna de hele dag met me mee.

Begin januari liep ik een blessure op tijdens het hardlopen waarna ik voor mijn doen lange tijd uit de roulatie ben geweest. Zoekende naar de oorzaak heb ik nieuwe schoenen gekocht omdat ik dacht dat de oude hardloop- en wandelschoenen teveel corrigeerden. Weken fysiotherapie gehad en op het laatst een paar maanden rust. Wel door andere oorzaak maar toch. Klusje geklaard, pijn praktisch weg, ik kan er weer tegenaan.

Dat dacht ik tenminste. De wandel 2-daagse in Borculo van onze wandelclub leverde de eerste dag na 20 kilometer direct weer een pijnlijke knie op. Ik heb de 35 kilometer uitgelopen maar prettig was het niet. De volgende dag durfde ik de geplande 30 kilometer niet mee te lopen en ben met de groep die kortere afstanden lopen meegegaan. 10 km. in rustig tempo durfde ik wel aan. Ik heb de 10 km. gehaald maar tot 2 keer toe dacht ik af moest haken.

Zo langzamerhand was ik het zat al dat geklungel met die knie en ben na het wandelweekend direct naar de huisarts gegaan. Fysio alleen gaf niet het resultaat waar ik op gehoopt had, ik wilde nu naar de sportarts in het ziekenhuis.

Na wat trekken en buigen aan mijn knie door de huisarts wilde hij toch eerst foto’s te laten maken van m’n knie laten maken voordat hij me doorstuurde naar de sportarts. Voor de 4-daagse kan ik er toch niet meer terecht en misschien was er nog een andere oplossing voor het probleem. Door naar het het ziekenhuis, foto’s laten maken en de volgende dag bellen voor de uitslag.

Nooit aan gedacht maar het is artrose, slijtage aan het buitenste kniegewricht. Het zal op den duur wel een nieuw knie worden mevrouw. Uuhh, wat zegt u nu?

In overleg met de huisarts ga ik dit jaar toch proberen de 4-daagse te lopen. Ik kan er niets mee beschadigen als ik wel ga lopen want beschadigd is het toch al. Of het gaat lukken is vers 2.  Ik mag pijnstillers gebruiken en niet zo weinig ook maar als de pijn te heftig wordt is het gewoon klaar. Mijn knie wordt buiten de pijn ook stijf en is niet meer te buigen, niet echt makkelijk als je loopt. Dat wordt dan einde 4-daagse.

Dom van me maar deze uitslag had ik echt niet verwacht. Vind mezelf nog veel te jong voor een versleten knie. Ik hoop dat na de 4-daagse 20 km. wandelen haalbaar blijft want in het dagelijks leven lopen we best veel. Zo blijf ik wel met een aantal vragen zitten. Eerst de 4- daagse maar afwachten en daarna kijken of ik nog iets aan het lot kan veranderen door middel van spiertraining, gerichter fysiotherapie of iets dergelijks.

Vannacht heb ik gedroomd over de 4-daagse. Het ging totaal niet over m’n knie maar even zo vrolijk droomde ik er wel over terwijl ik bijna nooit droom. Mijn onderbewustzijn is er blijkbaar wel mee bezig.

slijtage-knie-1

 

Zazou

image

Mooie naam hè. Zazou…. is ook een mooie kat. Het is de kat van mijn zusje. Zusje is 2 koppen groter dan ik maar het is wel zusje. Mijn jongste zus. Ik heb nog een zus. Maar hier gaat het over zusje. Zazou is een echte raskat. Een Britse Korthaar. Een zeer aanhankelijke kat. Om die reden heeft zusje haar ook gekozen als huisgenoot. Poes heeft een prachtig gemêleerde bruin-gele vacht en gele ogen waarin bruin de ondertoon voert. Zazou is in zusje haar leven gekomen omdat een hond niet te realiseren was als huisdier. Eigenlijk een tweede keus dus. Maar dat pakte totaal anders uit. Zazou en zusje waren gelijk verliefd op elkaar. Zusje moest even wennen omdat wij thuis geen katten gewend waren. En Zazou moest even wennen omdat ze zoals iedere kat veel te vroeg bij moeder weggehaald was.

Speeltje werden er in huis gehaald voor Zazou. Lekkere hapjes werden er gehaald, want ja Zazou was helaas wel veel alleen. Zusje moest toch gaan werken. Zazou ging regelmatig bij moeder logeren om de pijn ven het alleen zijn te verzachten. Want zusje moest ondanks haar Britse Korthaar ook nog haar sociale contacten onderhouden. Alles ging in goede harmonie. Het alleen zijn van Zazou, het logeren van Zazou. Er was altijd een oplossing als het even niet paste. Haar uiterlijk en karakter hielpen haar daar wel degelijk bij. Echt een schat van een beauty.

Zazou was nog maar een paar jaar oud of de eerste kwaaltjes kwamen al aan het licht. Ze had artrose in haar achterpoten. En niet lang daarna bleek ze ook nierstenen/gruis te hebben. Drie keer werden de nierstenen verwijderd door middel van een operatie. De artrose werd opgelost  met  pijnstillers en pepmiddelen. Artose is niet zoveel aan te doen. Maat zo redden ze het lang samen.

Maar nu is ze op. Haar achterpoten laten haar weer in de steek. Ze springt zoals dat hoort bij katten overal op en daarmee heeft ze haar pootjes weer teveel belast. Zusje gaat dan extra op haar passen zodat ze niet zo veel springt en met een spuit van de dierenarts lossen ze het weer op voor zover dat mogelijk is. Zazou begon weer wat op te knappen toen zusje  het kattenbak gedrag van haar kat weer verdacht begon te vinden. Te kleine plasjes, te vaak plassen en kermen van de pijn.

Binnen twee dagen zat zusje weer bij de dierenarts.  Met de hoop dat het verholpen kon worden. Weer werden er foto’s gemaakt. De diagnose was nu helaas vernietigend. De nierstenen zaten nu overal. In de blaas, in de nieren en in de buis die de nieren met de blaas verbind. Blaas als zowel de nieren zaten halfvol met stenen. Een operatie zou te risicovol worden. Ook doordat haar achterpoten nu echt wel heel slecht werden. Er was geen keus meer. Poes zou in moeten slapen.

Zusje heeft Zazou weer naar huis gebracht en de tijd genomen om afscheid van haar te nemen. Gisteravond rond half zes is Zazou ingeslapen met behulp van de dierenarts. Zusje heeft een mooi plekje gevonden om haar te begraven. Zazou heeft haar laatste rustplaats bij een vrienelijke buurman met een mooie tuin. Samen met buurman en zus hebben ze haar begraven. Zazou is 11 jaar geworden. Voor een kat niet echt oud. Maar ik weet dat Zazou een leven als een prinsesje heeft gehad. Zusje was knetter gek op haar. Sterkte zusje.

image

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!