Hoe gaat het nu met Marjolein?

wp-1590433786346.jpgHoe gaat het nu met Marjolein?
Goed. Het gaat bijzonder goed en dat verbaasd ons eigenlijk best wel.
Inmiddels is ze 12 weken niet meer thuis geweest en je hoort haar nergens over.
We beeldbellen regelmatig, gelukkig merken we niet dat ze naar huis wil.
Wij willen wel heel graag dat ze weer thuis komt maar dat lijkt er voorlopig nog niet in te zitten.
Er wordt nagedacht om één bezoeker per cliënt een uurtje toe te laten. Leuk als je 2 ouders hebt,  mag de één wel op bezoek komen en de ander niet.
Wil ik klagen? Nee eigenlijk helemaal niet. Ze heeft corona overleefd en daar moeten we dankbaar voor zijn. Daarbij komt dat we echt niet de enigen zijn die hun kind(eren) missen, we moeten maar rustig afwachten tot het weer zover is.

Marjolein en haar medebewoners worden enorm verwend. Doordat 2 dames overleden zijn aan corona is het huis niet volledig bezet met cliënten. Voorlopig zullen er ook nog geen nieuwe bewoners opgenomen denk ik.
Naast de normale bezetting van personeel zijn er nu ook weer dames van dagbesteding op de groep. Beide dames van dagbesteding hebben corona gehad maar zijn gelukkig weer beter en werken nu weer.
Ik noemde net de normale bezetting maar zo normaal is het nog niet. Buiten de dames van dagbesteding is nog lang niet iedereen van het vaste hersteld van de corona. Vermoeidheid en te weinig energie belet de dames om weer te komen werken. Stagiaires en personeel van andere groepen worden nog steeds ingevlogen om de groep draaiende te houden.
Het idee om corona maar even op te lopen zodat je ervan af bent is zeker niet verstandig. Ik hoop heel erg dat die vermoeidheid weer weg zal gaan op den duur.
Helaas weet nog steeds niemand hoe het verloop van de ziekte precies zal zijn.

wp-1590485173796.jpgWandelen, fietsen en verwend worden met lekkere hapjes, het kan niet op momenteel. Marjolein gaat mee op de rolstoelfiets en de dames die kunnen gaan mee op de tandem. Het weer is er perfect voor en er wordt dankbaar gebruik gemaakt van de mogelijkheden.
Voor ons zijn al die activiteiten een hele geruststelling. De groep vermaakt zich na al de doorgemaakte trauma’s goed en kunnen in beperkte mate weer met het leven verder.
Beperkt omdat ze nog niet naar dagbesteding kunnen, geen bezoek mogen ontvangen en nog niet naar huis mogen.
Ondanks dat hebben ze het goed en is het voor hen goed te doen.
Iedereen heeft last van beperkingen en onzekerheden.

De temperatuur

wp-1587142886463.jpgZaterdagochtend lazen we dat de temperatuur 37.5° was in het rapport. Ach dat is niet veel. Komt wel goed.
Toch was de begeleiding er niet geheel gerust op en werd zij en nog 3 medebewoners 2 x per dag getemd. Eerste Paasdag was haar temperatuur weer normaal 36.7°
Het hele Paasweekend draaide bij ons om de ochtend en avond temperatuur van Marjolein. Via de app of het rapportageprogramma werd ze doorgegeven.

Marjolein haar zorgcoördinator praatte ons dat weekend nog een keer telefonisch bij wat heel fijn was maar op mijn vraag hoe het met haar ging kreeg ik een niet zo heel bevredigend antwoord. Ze dacht namelijk dat ze ook besmet was. Ze werkte thuis voor de groep en de coronatest was al aangevraagd.
Gelukkig voelde ze zich niet erg ziek maar ze had wel wat klachten en kon en wilde daarom niet naar de groep. Bovendien had niet alleen zij klachten, meerdere collega’s van het team waren al thuis met verschijnselen van corona. Dit is heftig, dat klinkt niet goed.

Naast de temperatuur bleef de telefoon een schrikbeeld dat weekend. Aan het einde van het weekend leek de rust een beetje terug gekeerd te zijn tot dinsdagochtend.
Telefoon vanuit de groep, weer geen fijne mededeling. Irma werd ook verdacht op corona en ging diezelfde ochtend nog naar de quarantaine afdeling op het hoofdgebouw.
Later die middag kregen we bericht dat Hanna ondanks de opleving voor het weekend overleden was. Hanna was vaker ernstig ziek geweest waarvan ze opknapte, de verzorging had gehoopt dat dit weer zou gebeuren. Corona had haar echter in zijn macht en liet niet meer los.

De schrik zit er nu goed in. Hanna overleden, Berta en Irma opgenomen op de speciale quarantaine afdeling. Wat staat ons nog meer te wachten?
Onze zoon roept zo af en toe ‘soms ben je te bang’ maar ik denk dat we nu echt bang beginnen te worden.

Woensdagmiddag kreeg ik een appje, of Marjolein even kon bellen. Ze was zo verdrietig, lag op het waterbed te huilen en ze konden haar niet troosten. Misschien hielp het om mamma en Wim even te beeldbellen.
Ach gutte gut, dat koppie van haar. Zo sneu om te zien hoeveel verdriet ze had van alle spanningen en het overlijden van Hanna.
Aan het einde van het gesprek was ze redelijk gekalmeerd maar bleef die avond toch wat in mineur lazen we later in de rapportage.

 

Covid-19 kruipt steeds dichterbij

wp-1586873771051.jpgNadat we samen enkele (doem)scenario’s hadden doorgenomen moesten we toch maar de andere twee kinderen, naaste familie en wat vrienden inlichten. Met Marjolein gaat het tot nu toe goed maar voor hoelang nog? We hopen natuurlijk  voor haar en de anderen dat het met een sisser af gaat lopen maar mocht dat niet zo zijn dan is het niet prettig om plomp verloren aan te komen met de mededeling dat Marjolein corona heeft.

Familie en vrienden waren net als wij geschokt over het nieuws dat corona op de woongroep bij was binnen gedrongen.  Direct komen de verhalen los dat het bij de anderen ook steeds dichterbij komt. Veel neven en nichten werken in de zorg en bij twee daarvan was het virus ook op de groep binnen geslopen.
Net als bij ons, dikke stress en bezorgdheid over kinderen en partners. Vreselijk.
Waar zijn we toch in beland met z’n allen?

De volgende dag werden we telefonisch bijgepraat over de gang van zaken op de groep. Hanna werd toch overgeplaatst naar de speciaal daarvoor ingerichte quarantaine afdeling op de hoofdlocatie. De andere dame was al in quarantaine op de groep en werd nu ook getest. De uitslag komt normaal een dag later maar doordat inmiddels voldoende testmateriaal  voorhanden is worden veel mensen getest waardoor het druk is op de labs. De uitslag zou daarom zomaar een dag later kunnen komen.

Met Marjolein, de andere bewoners en de verzorging ging het nog steeds goed maar niemand weet natuurlijk of dit zo zal blijven.
Diezelfde avond kon de verzorging gelukkig tijd vinden om met Marjolein te beeldbellen. We hadden haar door al de toestanden al 3 dagen niet gesproken en gezien.
Het was goed om haar te zien en te horen.
Ze was goed in haar doen ondanks alle stress op de afdeling. Kwebbelde lekker mee en was alert.
We namen afscheid zodat ze douchen kon, dat was gisteren erbij in geschoten door alle hectiek. Ze wilde ook wel graag naar bed. Normaal had ze allang op bed gelegen maar bellen was even belangrijker geweest dan naar bed gaan.
Dag meisje, slaap lekker. Bel je overmorgen weer als jullie tijd hebben?
Dag meisje, dikke kus.

Was haar rechteroog nou rood of zag ik dat verkeerd?
De volgende dag rond 14.00 uur stond in de rapportage dat Marjolein een beetje verkouden was ‘s-nachts een bloedneus had gehad en haar rechter oog wat rood was.
@#*¿~~☆ Neeee, stop….. tot hier en niet verder.

Het zal toch niet waar zijn?

wp-1586867144997.jpgVorige week dinsdagmiddag kregen we een telefoontje vanuit de woongroep van Marjolein, ze hadden een niet zo’n fijne mededeling. Mijn hart zat bovenin mijn keel, daar gaan we dan en jawel hoor, er was een bewoonster waarvan ze dachten dat ze het coronavirus had. Het was zo snel gegaan dat ze ook al erg ziek was.
Oh nee hè, waar ik vanaf het begin bang voor was werd nu dus bewaarheid.
Op mijn vraag wie het was kreeg ik in eerste instantie geen antwoord vanwege privacy oogpunt. Grrr, wat een flauwekul. De groep woont al jaren samen, kennen alle bewoners inclusief achterban, we delen al jaren lief en leed en nu mag er ineens niet verteld worden wie er ziek is.

Het gesprek werd aan de andere kant door 2 dames van de leiding gevoerd, de andere dame greep gelijk in en vond dat dit wel verteld mocht worden en noemde Hanna. Officieel mochten ze geen namen noemen maar zij dacht er net zo over als ik. Al zoveel lief en leed en nu ineens geen namen meer. Het gesprek werd hervat.
Hanna was inmiddels in quarantaine en erg ziek maar verbleef nog wel op de groep. Bovendien was er nog een verdenking van iemand maar die dame voelde zich tot nu toe alleen niet zo lekker. Wat zij precies had wisten ze niet maar ze verdachten haar er wel van ook het virus te hebben.

Hoe had het virus toch de groep kunnen bereiken, was er iemand van de leiding ziek soms? Nee er was niemand ziek, ze wisten ook niet hoe het op de groep terecht was gekomen. Je kunt het hebben zonder er zelf erg in te hebben en ondertussen wel overdragen op anderen, dus nee ze wisten het niet.
Weer privacy?

Volgende vraag: Blijft Hanna op de groep? Is het niet beter dat ze naar de daarvoor speciaal gereed gemaakte quarantaine afdeling op het hoofdgebouw gaat?
Nee, ze bleef op de groep want ze was al te slecht om vervoerd te worden.
Grrr, mensen zijn altijd slecht als ze naar het ziekenhuis gaan waarom deze patiënt niet? Nee nee, ze werd wel apart verpleegd evenals de andere patiënt maar ze bleef op de groep.
Ik begrijp daar helemaal niets van, ben ik te overbezorgd? Zo blijft dat virus toch rond waren in huis, verzorgende van patiënten en cliënten lopen af en aan hoe kun je de boel op zo’n manier in bedwang houden?

Snel naar de volgende vraag: Zijn de verzorgende niet ziek? Gaan zij extra maatregelen nemen voor zichzelf maar ook voor de andere bewoners? Ja ze gingen nu handschoenen en mondkapjes dragen bij de verzorging. Is dat niet een beetje laat?
Nou nee er was geen reden toe tot nog toe dus dat was niet nodig geweest. Nu werd het een ander verhaal en gingen ze de mondkapjes en handschoenen wel gebruiken.
Aan de ene kant begrijp ik wel wat het tot nu toe niet gebruikt werd maar zelf zou ik toch erop aangedrongen hebben om het wel te gaan gebruiken. Het beleid……

Maar hoe gaat het met Marjolein op het moment? Marjolein doet het nog steeds goed op de groep en heeft geen klachten wat voorlopig een  geruststelling is maar mijn bezorgdheid is er niet helemaal mee weggenomen en niet alleen wat onze dochter betreft maar even zo goed voor de andere bewoners en hun verzorgende.
Nogmaals dring ik erop aan dat Hanna verplaatst wordt naar het hoofdgebouw om mijn ongerustheid kracht bij te zetten en vraag of we iedere dag bijgepraat kunnen worden omtrent de ontwikkelingen op de groep.
De dames beloven me plechtig dat we iedere dag bijgepraat zullen worden en we ronden het gesprek af.

Tjonge, het zal toch niet waar zijn? Na eerst Wim helemaal bijgepraat te hebben want die zat ook met oren op steeltjes het gesprek te volgen zaten we onthutst een poosje samen op de bank zitten te kijken. Zo komt corona wel heel dichtbij. Tot nu toe was alles nog goed gegaan maar garantie op een goede afloop heeft niemand hoe voorzichtig je ook bent.

Terug naar huis

Normaal vertrekt onze oudste op de maandag bij ons vandaan richting werken/dagbesteding. Daar kon nu door corona geen sprake van zijn, dat begreep ze prima. Gisteren had ze al voldoende opgevangen  van ons, het nieuws en de telefoontjes die met enige regelmaat gepleegd werden dat werken er voor de maandag niet in zou zitten.
Vreselijk vond ze het. Zo zou ze haar favoriete chauffeur niet zien en ook al haar vrienden en vriendinnen op dagbesteding niet.

Ondanks dat bleef ze onrustig en zenuwachtig. Ziek zijn komt flink bij haar binnen. Haar ervaringen met zieke mensen om haar heen is de laatste tijd niet zo heel positief geweest. Binnen een tijdspanne van een jaar zijn 5 medebewoners ziek geworden en overleden. Kwetsbare mensen en toen was corona er nog niet eens.
Gelukkig is er nu niemand ziek binnen haar woongroep en is de gemiddelde leeftijd aardig gezakt wat hopelijk gunstig is wat betreft corona. We konden haar uitleggen dat er niemand ziek was en dat dat hopelijk zo zou blijven. Ze begreep dat er nu geen zieken waren maar met veel plezier ging ze toch niet terug. Begrijpelijk want wie geeft je de garantie dat er niemand ziek wordt en dood zal gaan in deze vreemde tijd?

Toen we op haar woning aan kwamen heerste er wanorde. Extra hulp ingevlogen van dagbesteding die niet weten waar te beginnen. Een medewerkster die het hele weekend al gewerkt had en inmiddels het spoor een beetje bijster begon te raken. Vermoeid door het harde werken afgelopen weekend en alle onzekerheid rondom corona raakte ze het overzicht kwijt.

Voor onze dochter niet echt een warm welkom wat ze eigenlijk zo nodig had.
Alle onzekerheid van het doorbreken van haar normale ritme en de verontrustende berichten die ze opgevangen had over zieke mensen maakten haar weer van streek.
Deden we hier wel goed aan om haar achter te laten? Toch hebben we haar daar gelaten. In de loop van de middag ben ik nogmaals gaan kijken hoe het was met haar.
De rust was weer gekeerd maar ik zag nog geen blij gezichtje bij haar.
Als dit nog 3 weken moet gaan duren dan verwacht ik dat ze meer thuis zal zijn dan normaal.
We moeten de tijd maar uitzitten en het zien te redden met z’n allen.
Blijf gezond lieve vrienden dan proberen wij het ook.