Eindelijk is 2020 om

Naast corona was 2020 een heftig jaar. Verhuizingen, ziekte en overlijden en een plakker beginnende alzheimer bij mijn moeder. Emoties waar ik geen weg mee wist en maar in mijn hoofd bleven spoken. Mooie woorden schrijven over iets wat niet mooi is gaat me niet zo goed af blijkt nu. Het in een gedicht gieten lukte ook al niet met als resultaat dat er niets op het virtuele papier kwam. Over de corona tijd van Marjolein schrijven lukte nog net.

De muziek bleef, puzzelend en zoekend naar een passend muziekstuk liet me nog een paar uur achter de computer zitten. Veel liever keek ik naar Dowton Abby of naar mijn haakwerk. Waar ik eerst weigerde om de haaknaald weer ter hand te nemen ging ik toch overstag met al snel een verslaving erbij te hebben.

Het jaar vorderde en de feestdagen kwamen inzicht en ondanks alles geniet ik daar enorm van. Bakken, braden, muziek luisteren, mooie programma’s op TV kijken en tot 2 keer toe oliebollen bakken. Te laat bedacht ik dat we oliebollen weg wilden geven, alles zat al in de vriezer en ik geef geen bevroren oliebollen weg, bah. De olie stond er nog, snel een paar pakken kant en klaar oliebollenmix gehaald en de volgende dag de pan maar weer op het vuur gezet.

Feestdagen voorbij en terug naar normaal maar wat is nog normaal in deze tijd? Mijn fotoarchief van afgelopen jaar heeft niet veel te betekenen. Veel verder dan de bossen in onze omgeving zijn we niet gekomen en verder dan dat komen we voorlopig ook niet. Lichtpuntjes zijn er natuurlijk altijd. Het kan nog even aanlopen maar de lente zal zich over een dikke 2 maanden weer aandienen en dan kunnen we gewapend met fotocamera weer op pad. Ik hoop op een beter (blog)jaar en niet alleen voor mijzelf maar voor iedereen.