Light Festival Amsterdam

Het Light Festival in Amsterdam
Duurde even voordat ik er kwam
Drukke feestdagen
lieten vertragen
Stond toen toch eindelijk op de Dam

Beschrijving en route ophalen
zodat we niet zouden verdwalen
‘s-Avonds in’t donker
met al’t geflonker
is pijlen volgen vaak flink balen

Tien kilometer was de route
Even door pezen met de voete
Fotograferen
Anticiperen
Tijd die we nuttig besteden moeste

Alles gezien en we genoten
Te veel slechte foto’s geschoten
Foto’s in’t donker
Voor mij een wonder
hoe het hen lukt, de vakgenoten

Ook zin om het Light Festival in Amsterdam te gaan zien?
Het kan nog tot en met  begin januari.
Kijk even op Amsterdamlightfestival.com/nl voor meer informatie over routekaart en waar hij de krijgen is.
Het Festival vanaf de boot bewonderen? Via internet zijn er boottochten te boeken. Het aanbod is groots. Wij hebben de route gelopen en daardoor alle lichtobjecten gezien. Vanaf het water zijn een aantal kunstwerken niet zien maar de boottocht moet wel bijzonder mooi zijn.

Limerick op Zondag is een idee van Melodyk.nl  Voor meer limericks klik hier.

Liebster Award

Nogmaals, dank je wel Esther voor de nominatie, een aantal vragen van de door mij genomineerde bloggers zal ik zelf ook beantwoorden. Ik heb er ook een aantal toegevoegd.

Wil je weten wie ik genomineerd heb klik dan hier.

Wat voor type ben je? Hoe sta je in het leven?
Over het algemeen een positief mens maar wel met een realistische blik de wereld inkijkend. Alleen als mijn darmen opspelen en pijn blijven doen dan kan ik daar behoorlijk radeloos en depressief van worden.

Schreef je al voordat je blogde?
Ja en nee. Soms wel en dan weer jaren niet. Meestal korte stukjes, verslagjes, overdenkingen en korte gedichtjes. Als ik het terug las dan vond ik het behoorlijk oubollig en was de manie weer een tijdje over.

Heb je lang nagedacht of je wel of niet zou starten met bloggen?
Ja, daar heb ik behoorlijk lang over gedaan. Wilde wel maar durfde niet. Nadat ik een interview in de zin gelezen had met GewoonAnneke heb ik eindelijk de knoop doorgehakt en ben begonnen.

Wat is het doel van je blog?
Ik schrijf voornamelijk over bewegen om mensen te inspireren ook iets te gaan doen. Vooral als je ouder wordt, maar ook als je nog jong bent is het belangrijk om actief te zijn en/of te blijven. Daarnaast schrijf ik over onderwerpen die hopelijk meer mensen zullen interesseren. Alles, soms niet, maar op een zo’n positief mogelijke manier. Negativiteit is er al voldoende in de wereld. Ik kan het ook slecht, gal spuien. Ik schaam me altijd als er rottigheid uit mijn pen of mond komt, vaak direct al en anders later. Ik kan me daar dagen druk over maken dat ik negatief ben geweest.

Wat zou je nog graag willen met je blog?
Een eigen domeinnaam en leren hoe ik een pagina naar mijn eigen idee kan invullen en veranderen. Die domeinnaam zal er misschien nog wel van komen maar het leren aanpassingen  en verfraaien van mijn pagina heb ik een hard hoofd in.

Wat houdt je verder bezig behalve bloggen of lezen we dat allemaal al?
Je leest al veel op mijn blog wat me bezig houd, maar er is meer. Onze uitwonende gehandicapte dochter is om de 14 dagen het hele weekend thuis en meestal plannen we visites en bezoekjes in deze weekenden. Ontvangen wij visite dan kan ik mooi mijn kook- en bak kunsten uitproberen op de visite. Naast deze weekenden komt er veel meer kijken bij het hebben van een gehandicapt kind. Soms/vaak kost het enorm veel tijd, maar we kunnen het, hebben de tijd en het is je kind dus we gaan er gewoon voor. Daarnaast fotografeer ik ook graag. Ik probeer overal informatie vandaan te halen om de foto’s steeds beter te maken. Ooit hoop ik nog een ander fototoestel te kunnen kopen zodat ik zelf meer in kan stellen.

Wat doe jij om fit te blijven?
Wandelen, golfen en soms fietsen. Hardlopen laat ik voorlopig maar voor wat het is. De blessures zijn bijna over. Een paar keer heb ik geprobeerd hard te lopen maar dat vond mijn knie niet zo leuk. Als ik nog lang actief wil blijven zal ik toch een beetje zuiniger op mezelf moeten worden. Geen hardlopen meer.

Wat zou je nog graag eens een keer doen, wat staat er bovenaan je to-do lijst?
Santiago de Compostella lopen. Het liefst in een keer. Bijvoorbeeld begin april vertrekken en eind juli begin augustus weer terug komen. Ik denk niet dat dit gaat lukken, maar in gedeelten de pelgrimstocht lopen mag ook. De plannen zijn er wel,  nu nog tijd en een geschikte datum vinden.

Waar kan je absoluut niet tegen?
Rommel in huis. Ons huis is beslist niet kaal en kil ingericht maar alles heeft wel zijn plek. Voordat ik vertrek van huis of naar bed ga moet alles weer opgeruimd zijn. Daarom heb ik ook zo’n hekel aan omkleden. Het liefst draag ik voor alle activiteiten dezelfde kleding. Dat lukt natuurlijk niet maar al die gedragen kleding voor een paar uurtjes op een dag vind ik vreselijk. Hup, dan de was maar weer in. Zo blijf je bezig.

Wat vindt je van de stelling dat bloggers narcisten zijn. (deze stelling
kwam ik ergens tegengekomen)
Alle bloggers hebben aandacht nodig, ze schrijven om de aandacht. Ik schrok van die stelling. Moest er een paar dagen over nadenken maar heb de stelling toen maar in de prullenbak gesmeten. Onzin, als iedereen die schrijft een narcist zou zijn dan zag de wereld er volgens mij nog veel rotter uit. Ik houd het er maar op dat de schrijver een statement wilde maken.

DSC_1884

 

“Foam” fotografiemuseum, Amsterdam

P1050177

Misschien denken jullie waarom schrijft ze vaak over Amsterdam. Musea, wandelingen steeds komt Amsterdam weer terug in haar schrijfsels. Het is heel simpel. Ten eerste houden we van steden en ten tweede en niet geheel onbelangrijk, onze zoon woont in Amsterdam. Als hij op vakantie, of een weekendje weg is gaan wij vaak voor een paar dagen in zijn appartement logeren. Soms ook lukt het gewoon niet om te gaan. Op visite gaan een avondje of middag lukt meestal wel. Dat plannen dan meestal zodat we vooraf de stad in kunnen en aan het einde van de middag, begin van de avond naar hem toe gaan. Wim is de gids, hij kent de stad inmiddels bijna als geen ander. Zeg waar je naartoe wilt en hij wijst je de weg. Ik ken de weg zo langzamerhand ook wel een beetje maar ik vertrouw mijn eigen stratenkennis niet zoals die van hem.

Afgelopen week hebben we daarom weer een paar dagen vertoefd in de hoofdstad. Woensdagmiddag zijn we “Foam” fotografiemuseum wezen bezichtigen. Momenteel is er een expositie van Jacques Henri Lartique. Geboren eind negentiende eeuw uit een rijke familie in Frankrijk. Door deze bevoorrechte (rijke familie) positie is hij al op zeer jonge leeftijd begonnen met fotograferen. Hij is zijn levenlang blijven fotograferen waardoor het een uitzonderlijk mooie biografie van zijn leven is geworden.

Hij heeft voornamelijk zwart wit foto’s gemaakt om de eenvoudige reden dat kleuren foto’s in het begin nog niet mogelijk waren. Nadat de kleurenfotografie was ontwikkeld heeft hij een tijdje kleurenfoto’s gemaakt maar omdat hij niet tevreden was over de kwaliteit van de foto’s heeft hij zich weer verder toegelegd op zwart-wit foto’s. Jaren later, nadat de kleurenfoto’s wel aan zijn verwachtingen voldeden is hij weer overgegaan op het maken van kleurenfoto’s.

De expositie laat voornamelijk nogal huiselijke foto’s zien. Op vakantie, in de tuin, onderweg, geen moeilijke fotoshots waar een hele studio aan materiaal voor nodig is maar gewoon zoals het leven is. Wel zodanig gefotografeerd dat het lijkt alsof het een schilderij(tje) is. Er zijn bovendien veel foto’s van de vrouwen die op dat moment een rol speelden in zijn leven.  In het museum kun je lezen en horen hoe zijn leven was. Het is niet altijd koek en ei geweest. Zelfs armoede heeft hij gekend. Samen met zijn vrouw is hij opgevangen door vrienden in die periode. Pas toen hij tegen de zeventig liep is zijn werk bekend geworden. Zijn foto- en dagboeken, welke hij bijna zijn hele leven bijgehouden heeft geven een mooi beeld van het leven eind negentiende en bijna de hele twintigste eeuw in Frankrijk. Als je van fotograferen houd is het zeker de moeite waard om te gaan kijken. Zoals ik al zei het zijn net schilderijen(tjes). Tot 3 april kun je nog terecht. Het “Foam” fotografiemuseum zit aan de Keizersgracht in Amsterdam.

P1050211

 

 

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!!