Charles Aznavour

Maandagmiddag kwam het bericht dat Charles Aznavour op 94 jarige leeftijd is overleden. Hij begon als tekstdichter voor o.a. Edith Piaf waarna hij zelf is gaan zingen. Charles Aznavour was zijn eigen tekstdichter en componist en in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw had hij zijn grootste hits. Maar gestopt met componeren en zingen is hij eigenlijk nooit.

Veel van zijn chansons uit de beginperiode van zijn carrière ken ik maar de mooiste vind ik nog steeds ‘She’ Waarschijnlijk omdat de song in het Engels gezongen is en daardoor voor mij te volgen.
Zijn songs waren meestal de ultieme zwijmel, ondanks dat de meesten in het Frans gezongen werden. Ik ving altijd wel wat op over de inhoud van de tekst die meestal over L’amour, liefdesverdriet en verraad ging.
In die tijd wilde je naar Frankrijk want daar gebeurde het. Daar wisten ze wat leven was. Eten, drinken, zingen over al het moois op aarde. Vooral in de winter verlangde ik naar Frankrijk, de chansons en chansonniers uit Frankrijk en het eeuwige mooie weer.

Het heeft jaren geduurd voordat ik Frankrijk met eigen ogen mocht aanschouwen. Met Radio Nostalgie op stoven we over Frankrijks wegen.
Deze zender is in 1983 opgericht en ik denk dat wij pas rond 2000 voor het eerst in Frankrijk geweest zijn. Toen had Frankrijk toch al wat aan populariteit in geboet.  Om maar eens wat te noemen, presidenten met hun buitenechtelijke relaties. Regeren deden deze presidenten bovendien maar met de Franse slag.  Het weer bleek toch niet altijd warm en aangenaam te zijn en dan hadden we nog de impopulaire inwoners van Frankrijk die het onze vakantiegangers op de camping niet altijd even makkelijk maakten. De Fransen waren veel te chauvinistisch vonden wij Nederlanders en ze verstonden alleen maar Frans, maar dan moest het wel goed uitgesproken worden.

Hoe dan ook, we hoorden niet zo veel meer van hem maar het spijt me wel dat er is weer een jeugdidool overleden is. Gelukkig heeft hij veel muziek geschreven en uitgebracht.  Zijn chansons zijn altijd wel ergens te vinden mocht je zelf niets in huis hebben van hem.
Zullen we beginnen met mijn favoriet.

She – Charles Aznavour

Voor meer Zwijmels op Zaterdag kijk bij Irispapilio

Chateaux bij Windstein, Fr.

Het plan van vandaag: wandelend naar het Chateaux bij Windstein. Weer een prachtige ruïne die op ons lag te wachten om met onze fantasie op de loop kon gaan. Vanuit het hotel in Niderbronn-les-Bains een wandeling van 6 uur. Dat leek ons toch net iets te veel aangezien de temperatuur weer op zou lopen tot 30° best veel voor een tocht van 6 uur hiken. Maar geen nood er was een andere optie. Halverwege kon je in steken en de tocht zodanig inkorten dat er nog maar 3 uur wandelen over zou blijven.

P1040518Het nieuwe vertrekpunt, de watervlakte van ‘Jaegerthal’. was een super plek om van start te gaan. In de verte zie je het al liggen. Auto geparkeerd, foto’s van de plek gemaakt en de pijltjes van de route opzoeken. Maar dat viel nog niet mee. Pijlen, blauwe stippen, gele blokjes genoeg maar niet diegene die wij zochten. Ja toch, gevonden. Casemat de Windstein, die moesten we hebben. Geel met een wit middenvak. Langs ‘Linge Magniot’ een verdedigingslinie aangelegd tussen 1930 en 1938. Daar hadden we jaren geleden al eens meer van gezien dus dat wordt een interessante wandeling.

Pijltjes volgen en op naar het kasteel bij Windstein. Al P1040534snel kwamen we een bouwsel van de linie tegen en niet veel verder splitste het pad zich. Geel met een wit middenvak was er niet meer welke waar moeten we nu heen? We hadden het kasteel al ver boven ons uit zien liggen dus het was een kwestie van het rechterpad nemen. Niet veel verder was het pad er nog wel maar helemaal begroeid met gras en dat is geen goed teken. Een goed pad is bijna plat gelopen of er is zelfs een stukje zandpad maar hier was gras, veel te veel gras. He bah, komt het pad op de weg uit. Wat nu? Een klein eindje de weg volgen? Misschien moeten we ergens aan de overkant het bos weer in.

Helaas er was geen pad aan de overkant en het enige wat we konden was, of via de weg terug naar de auto of verder doorlopen in de hoop de pijlen die we volgen moesten weer terug te vinden. We kozen voor het laatste en ja hoor daar zagen we een bord richting Windstein maar geen bekende pijltjes. Nog maar een stukje weg volgen wie weet.

P1040553Ineens stonden we aan de rand van Windstein  waar we het kasteel in de verte zagen liggen. Eerst even een foto van het kasteel nemen voor we verder gaan. Beetje inzoomen, oooh. Dat ziet er niet echt spannend uit, van onder tot boven begroeid. Wat zullen we doen, verder gaan of maar weer terug? Het leek ons niets, verwend als we waren met Chateaux Wasenbourg besloten we maar terug te gaan. In de korte periode dat we aan het wandelen waren hadden we al zo’n  200 mrt. geklommen en er lagen nog vele hoogtemeters op ons te wachten.

We zijn niet meer via het bos terug gegaan. Het was niet de moeite om via het bos te gaan. Ongeveer 3 km. hebben we langs de kant van de weg terug gelopen wat ook al geen pretje was. Te smal, veel auto’s die niet bedacht waren op wandelaars. Een beetje teleurgesteld zijn we terug gegaan. Maar wel met hele mooie foto’s en een lekker kopje koffie met gebak.

Wandelen naar Wasenbourg, de ruïne

DSC_1524.jpgEen paar honderd meter boven Niederbronn-les-Bains in Frankrijk  licht de ruïne van Wasenbourg. Een wandeling van ongeveer 5 km. maar wel met een paar honderd hoogtemeters die genomen moeten worden. Een flinke hike die zeker de moeite waard is.

Wat krijg je te zien als je boven bent? Een mooi uitzicht en een ruïne die prachtig is. Er is niet veel meer over van de residance Wasenbourg maar wat er nog van over is spreekt zeer tot de verbeelding. Ik zie het helemaal voor me. Een jonkvrouwe die statig de trappen af schreidt terwijl de jonkheer haar gade slaat en denkt wat een stuk ben ik toch getrouwd. Hi hi.

Of het het werkelijk zo gegaan is? Wie weet het, want eigenlijk weten ze niet veel over kasteel Wasenbourg. Ze vermoeden dat het uit de 14e eeuw stamt in de periode van Lodewijk IV maar dat is een vermoeden want niemand weet het precies. Mijn nieuwsgierigheid wordt er alleen maar groter van.

Toen we  boven aankwamen waren er 4 vrijwilligers bezig om de begroeing van de muren te verwijderen. Er groeien struiken, planten, look en zelf bomen op de resten van het kasteel. En daar zal de ruïne tenslotte aan ten onder gaan als het niet verwijderd wordt. Vooral bomen richten veel schade aan. De wortels groeien eerst als kleine haarvaatjes tussen de stenen en worden vanzelf zo groot als vingers en tenslotte als armen die alles wat er nog van het kasteel over is ontwrichten en in laten storten.

Om de boom(pjes) boven op de muren te kunnen verwijderen is een hoogwerker DSC_1528.jpgnodig waar heel subtiel een potje voor de inzameling van geld om de kosten van de hoogwerker te kunnen dekken stond. We hebben gedoneerd, al was het alleen maar om de vrijwillgers een hart onder de riem te steken. Het leek me zo’n onbegonnen werk om alles groen en struikvrij te krijgen.

Helemaal in de waan van de vroege middeleeuwen hebben we beneden een biertje gedronken op onze hiketocht. In die dronken ze allemaal bier omdat je dood ging aan het drinken van water. Zelf kinderen dronken bier. Alleen was het alcohol percentage toen beduidend lager dan nu. Op kasteel Wasenbourg, zijn vergane glorie en geheimen.

Boek: Haring aan de Seine

Een aantal weken geleden won ik zomaar ineens een boek. Op de blog van Mireille den Hartog Van Franse bodem kwam ik hem tegen, de winactie. Haar blog gaat over Frankrijk, de geneugten, interessante weetjes en vooral de adresjes waar je het zoal kunt krijgen. Je hoeft er niet eens voor naar Frankrijk want Mireille weet in Nederland ook goed haar weg naar de Franse winkeltjes en evenementen te vinden. Natuurlijk gaat ze ook naar Frankrijk en weet mij steeds weer te boeien met haar Franse avonturen.

Het boek dat ik gewonnen heb heet ‘Haring aan de Seine’ van Marjoleine Oppenheim-Spangenberg. Het is een autobiografisch boek over Marjoleine Oppenheim uit de periode dat ze samen met haar vriend in de jaren 80 van de vorige eeuw naar Parijs trekt om daar een bestaan op te bouwen. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf. De Fransen hebben een bijzondere manier van communiceren en je bent maar zo niet geaccepteerd als nieuwe inwoner van Frankrijk. Het lukt hen ondanks de inburgeringsproblemen toch een goed bestaan op te bouwen.  De schrijfster laat je van begin tot het einde meelezen/beleven wat er op hun pad komt tijdens de 15 jaar dat ze er geleefd en succes gehad hebben.

Als je ook maar een klein beetje Francofiel bent dan is dit boek echt een must. Er komen passages in voor die je direct zult herkennen. Een boek om mee te nemen op vakantie en zeker als je naar Frankrijk gaat. Het boek boeide mij bijna direct. Eerst dacht ik een meisjesboek in handen te hebben maar al snel veranderde het in een volwassen verhaal over relatie, leven en succes hebben in Frankrijk met alle te nemen Franse hindernissen.

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen blog, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!