De Wil van het Willen

Wanneer het begonnen is weet ik niet. De eerste keer dat ik besefte dat ik iets graag wilde was toen ik nog op de kleuterschool zat en wilde leren lezen. Op de ‘lagere school’ leerde ik lezen en alle andere vakken maar ben me van die tijd niet echt bewust dat ik graag iets wilde. Het leven was één groot feest in die tijd en je deed alles wat je graag wilde zonder het je bewust te zijn van het grote willen.

Op de ‘middelbare school’ begon het bewust worden van iets graag willen en daar dan voor gaan. Ik wilde veel. Geen gekke dingen maar gewoon veel waardoor ik voor mijn gevoel in tijdnood kwam. Ik sjeesde naar huis 10 km. verder, om snel mijn huiswerk te maken en dan te gaan zwemmen of naar gymnastiekles of naar een vriendin te gaan. Of naar Oma en tante om daar samen iets te gaan bakken of eten te koken. Er was altijd wel wat wat ik graag wilde.

Dat bleef maar doorgaan dat graag willen. Ik schaamde me er wel eens voor. Er was altijd wel iets te willen. Het kon iets groots zijn wereldreizigster, verpleegster of willen zorgen voor huis en haard. Voor mijn gevoel was ik de enige die altijd veel wilde, ik had een enorme drive en daar voelde ik me van tijd tot tijd best wel schuldig over. Ik leek soms de enige.

Na mate ik ouder word verminderd het grote willen, maar toch. Ik wil nog steeds altijd wel wat. Geen grootse dingen meer maar b.v een lekkere taart bakken, een dagje uit of de Zevenheuvelenloop lopen (toch een beetje groots). Zo ligt er een heel lijstje in mijn hoofd klaar wat ik best nog wel eens zou willen en daar schaam ik me dan weer voor. Ben je niet meer piep en dan wil je nog aan hardlopen beginnen of fotografielessen volgen of……… Het stopt werkelijk nooit.

Nu las ik onlangs in het maandblad ‘Zin’ een stukje over verlangens. ‘Verlang zo lang je kan’. Zij noemen het verlangens, dat klinkt gelijk al anders dan willen.  Daar stelt de Duitse filosoof Arthur Schopenhauer: de mens is een willend wezen, dat niets bepaalds wil, maar gewoon wil.  Zo, dat staat er toch maar mooi. Dat betekent dus dat het helemaal niet zo gek is als je (nog) iets wilt. Ik kan die man wel kussen.

In het maandblad ‘Zin’  wordt vervolgens een aantal alinea geweid aan onvervulde verlangens om weer door te gaan met: Verlangens/willen. Het houdt je bezig en dat is maar goed ook zegt Dhr. Veenhoven. Want het feit dat we verlangen/willen, houdt ons aan de gang. ‘Geluk is een bijverschijnsel van lekker bezig zijn’. Daarvoor heb je verlangens nodig. Dieren worden instinctmatig aangestuurd, wij mensen moeten wat verzinnen om bezig te blijven. Het dondert niet wat je verzint, als je maar iets verzint. (Wilhelm Schmid). De geschiedenis zou zonder verlangens heel anders zijn verlopen. Smid ziet verlangen/willen als de steeds weer opkomende behoefte aan iets moois in de verte. Zonder verlangens geen vooruitgang. Niet op persoonlijk vlak en niet op technisch, economisch en politiek vlak.

Mijn probleem is min of meer geruisloos opgelost.  En zeg nu zelf, wat is er mooier dan een ‘opkomende behoefte aan iet moois in de verte’  te hebben. Mijn lijstje blijft onveranderd. Misschien wordt het nog wel aangevuld met verlangens.  Met dank aan het maandblad ‘Zin’

img_20160330_093653

Kijk en lees ook mee op de Facebookpagina de andere AnneMarie. Zou ik erg leuk vinden.