Gaan we wandelen of met de metro?

Vrijdagochtend vertrokken naar Londen. Een klein uurtje met de auto naar Eindhoven en daarvandaan richting Londen, Stansted Airport. Waarom Eindhoven? ik denk omdat dat goedkoper was, de mannen hebben het geregeld. Vanuit het midden van het land maakt het eigenlijk niet zoveel uit waarvandaan je vertrekt. Het is altijd ongeveer één uur rijden naar het dichts bijzijnde vliegveld. Vanaf Stansted Airport nog een klein uurtje met de trein naar Liverpoolstreet Station in Londen. Een hele reis maar duizend keer beter dan 12 uur achter elkaar vliegen.

Aangekomen op Liverpoolstreet Station eerst een bakje koffie gedaan. Telefoontjes gecheckt of we nog steeds misbaar waren en toe weer verder. Een klein half uurtje met de metro en om 13.00 uur waren we ingecheckt en liepen we de Big City Londen in.

Wat gaan we doen. nemen we weer de metro of gaan we wandelen. Op één na zijn we allemaal 4-daagse wandelaars, dus je kunt wel raden wat we gingen doen. Wandelen. In 4 dagen hebben we 70 km. gewandeld en de mannen hebben nog ongeveer 40 km. extra gelopen omdat ze ‘s-morgens vroeg voor het ontbijt de stad in ruststand gingen verkennen.

Hebben jullie dan nog wat gezien als je zoveel wandelt? Jazeker wel. Vroeg gaan en laat terug komen dan lukt dat prima. We vinden het heerlijk om op deze manier door de stad te banjeren. Bovengronds zie je veel meer ondergronds met de metro. De tweede dag zijn we wel met de metro terug naar het hotel gegaan maar de derde dag hadden we daar ook al geen zin meer in. De mannen kunnen binnen no time hun weg vinden in een nieuwe stad. Aan mijn vriendin en mij moet je dat niet over laten want dan lopen we nog niet de heft van wat we nu gedaan hebben omdat we meer druk zijn met kaart lezen dan met wandelen.

Voorbereidingen voor het huwelijk van Harry en Meghan hebben wij niet gezien. Daar hadden we wel op gehoopt omdat dat zo’n lekker verhaal bij de borrel oplevert maar we hebben er niets van gemerkt. Volgens mij moest Hide Park nog gemaaid en geschoffeld worden want het onkruid stond hoog en over het gras kon wel een maaier heen . Oh ja toch wel voorbereidingen. Op één plein waren ze zittribune’s aan het opbouwen, wij dachten voor een taptoe. We meenden het plein te herkennen van de TV tenminste.

Vanaf dag 1 dat we er waren was het zo ongelooflijk druk. Engels sprekende mensen hebben we nauwelijks veel gehoord in die mensenmassa. Nederlanders met kinderen (meivakantie), Spanjaarden, Italianen, Schotten en veel Arabieren. In Amsterdam hoor je bijna geen Nederlands maar in Londen hoor je bijna geen Engels. In die grote steden is het de wereld op zijn kop, wie komt waar vandaan en wat doen ze daar allemaal?

Mijn rug hield zich goed. Niet te veel zitten, op tijd roze snoepjes (Ibuprofen 4 x per dag) innemen, beetje voorzichtig met wandelen en zo af en toe wat rust nemen hebben effect gehad. Mijn vriendin bracht nog een magneetje mee dat ik op de plek waar de pijn zat gedragen moest worden. Of dat ook geholpen heeft, geen idee, maar met al die maatregelen heb ik bijna zonder pijn de 4 dagen mee kunnen komen.

Deel 1: Valse start richting Londen

Valse start richting Londen

Het liep al een paar weken niet zo lekker. Het lopen niet, het slapen niet, wat is er aan de hand was? Geen idee. Ik had er al bijna 400 wandelkilometers opzitten en het leek of mijn conditie alleen maar achteruit ging in plaats van vooruit.

Ging ik wandelen, kon ik slecht op gang komen. Het duurt bij mij altijd wel eventjes voordat ik de vaart erin heb zitten maar een aantal keren kreeg ik er geen tempo in. Alles leek stijf, de benen, mijn rug, zelfs de armen wilden niet mee. Na een paar kilometers wandelen knapte het wel op maar naarmate de kilometers vorderden begon alles weer stijver te worden.

Zelfs de nachtrust werd verstoord door spieren die niet wilden ontspannen. ‘s-Morgens kwam ik bijna stijver en strammer uit bed dan ik erin ging. De dagelijkse klussen waren goed te doen maar moest er meer gebeuren dan rondlummelen in huis dan was de pap snel op.

Maar het leven gaat door en het eerste vakantie uitje stond voor de deur. Een weekendje Londen met vrienden. Menig huisvrouw weet dan wat haar te doen staat. Pakken, de laatste boodschapjes en hier en daar het huis poetsen. Als ik ergens een hekel aan heb dan is het thuis komen in een vies huis. Donderdagochtend zal ik nog even de wc’s poetsen en de vloer dweilen omdat we vrijdag vroeg in de ochtend zouden vertrekken,

En toen zei m’n rug, tot hier en niet verder. Doe de rest zelf maar. De wc’s waren schoon maar de vloer, dat lukte niet meer zo geweldig. Bij het bukken kwam ik maar tot halverwege en terug was ook geen pretje.

Na een klein uurtje rond strompelen in huis en denken, wat moet ik nu heb ik de Fysiotherapeut maar gebeld. Jammer maar die zaten allemaal de hele dag vol, voor mij geen plekje om het los te laten maken. Dat was blijkbaar ook geen goed idee, want de fysiotherapeute die met te woord stond wist me te vertellen dat je eerst 8 uur rust moest houden, ibuprofen gebruiken als je het mag gebruiken en daarna de schade bekijken.

Grrrr, het enige wat ik dus kon doen was, op de plaats rust, pillen slikken en fingers crossed. Happy Holiday.

 

Z.O.Z. Nimrod

Elke 2e zondag van november houden de Engelsen in Londen een indrukwekkende herdenking ‘Remembrance Day’. Deze herdenking is ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de 1e Wereldoorlog. Ieder jaar kijken wij op de BBC en zijn ook ieder jaar weer onder de indruk van deze plechtigheid.

Waarom Nimrod ieder jaar gespeeld wordt heb ik niet kunnen achterhalen. De Engelse componist Edward Elgar  heeft de compositie opgedragen aan zijn vrienden, dat zou een reden kunnen zijn, vrienden. Elgar is in 1899 overleden vóór de eerste Wereldoorlog uitbrak. Het stuk kan daarom niet voor deze gelegenheid gecomponeerd zijn. Echter vrienden, overleden in die vreselijke 1e wereldoorlog. Een bewuste keuze van de Engelsen?

Voor meer zwijmels kijk bij Marja

Edward Elgar – Nimrod

Ps. Kijk en lees ook mee op de Facebookpagina de andere AnneMarie. Zou ik leuk vinden.