De finish

Hoe het gelukt is weet ik niet maar we hebben allemaal een vroege start te pakken kunnen krijgen. Een vroege start op de laatste dag is wel zo fijn want de laatste dag staat in het teken van wandelen, genieten en feestvieren en dat kost tijd, meer tijd dan je verwacht.

Weer 3.00 uur opstaan en om 5.00 uur starten. 2 uur verder en de start is daar, nogmaals richting het Radboud UMC. Maar nu nemen we eerder een afslag om de stad uit te wandelen. Richting Overasselt waar de koffie met appelflap op ons ligt te wachten. De verzorging van die dag gedag zeggen en onze lekkernij naar binnen werken. Er zullen er nog veel volgen die dag.

Na de appelflap richting Linden, de dijk op. Hoelang zal de dijk zijn? Rond de 5 km? Vrijdag was weer afzien op de dijk. Aansluiten en mee met de meute. Het tempo is niet hoog maar de temperatuur wel. Blik op oneindig, nergens aan denken en door buffelen. In de verte zien we de brug al waar we straks overheen zullen gaan, hij is alleen nog lang niet binnen voetbereik.

De brug gehaald en er over, langs wild enthousiast toeterende auto’s Linden in. Linden had als thema ‘strand’ In veel tuinen stonden strandtaferelen opgesteld. Ieder jaar hebben zij een ander thema en ieder jaar doet iedereen weer zijn best om er iets moois van te maken.  (Verslag gaat verder onder foto’s)

 

Verder en nu richting Beers waar we rond 10.00 uur aan de patat zullen gaan met z’n allen. Vrijdag is voor ons een echte verwendag. Eten, drinken en vrolijk zijn en ondertussen leggen we het parcours van ruim 42 km. af.

 

In Cuijk is het altijd een groot feest. Muziekkorpsen, muziek uit de boxen, uitbundig publiek en wij zijn net zo uitbundig als zij. Want nu gaan we over water lopen. De pontonbrug aangelegd door de genie is voor mij het meest bijzondere moment van de dag. Natuurlijk, het behalen van de finish is ook een bijzonder moment maar dit is voor mij HET kippenvel moment van de dag. Na de pontonbrug volgt er een lang stuk langs het water wat nogal saai is. Je komt de brug over en bijna tegelijkertijd houdt het feest op. Gebrek aan ruimte en facilitaire mogelijkheden is het niet mogelijk om hier iets te doen.  Door naar Mook, Molenhoek en Malden.
Wil je meer weten over de brug lees dan het verslag van villasappho.nl met een fotoverslag over de pontonbrug
(Verslag gaat door onder foto’s)

 

Als we Malden door zijn is onze eigen rust weer. Even een momentje van rust voordat we de Via Gladiola op gaan. Gekookte eitjes met rookvlees, kaas, worst, vers fruit, vers koel water, het is een kwestie van je op een stoeltje laten ploffen en naar binnen schuiven. Of we de hele dag nog niks gehad hebben. Het gaat maar door met eten en drinken. Na het nodige weggewerkt te hebben en enkele wandelaars  van de club en gezien en begroet te hebben gaan we weer verder. Op naar de Via Gladiola.

De Via Gladiola is lang, ongeveer 5 km. Normaal is het de St. Annastraat maar tijdens de 4-daagse wordt hij omgedoopt tot Via Gladiola. Lachend en zingend laten we ons door het publiek verwennen. We hebben het (bijna) gehaald.
M’n wandelmaatje en ik zwalken over de Via Gladiola, lopen van links naar rechts over de Via Gladiola, hier een vriendje of vriendinnetje begroeten, daar een kennisje de hand schudden en bijna aan het eind de familie langs de kant gedag zeggen en om de nek vallen. Nog 1500 mtr. en we hebben het gehaald. Lachend en met onze mobieltjes in de aanslag vallen we elkaar om de nek.
We hebben het gehaald en volgend jaar gaan we weer.

Lees ook dag 1: Een hete 4-daagse
Lees ook dag 2: Roze woensdag
Lees ook dag 3: Dag van de 7 heuvelen  

 

IMG-20180720-WA0020

Volledig incognito begeef ik mij over het parcours. Mensen kijken t.v. en zeggen later, ik heb je niet gezien. Kon je niet vinden. Nee dat kan ook bijna niet. Je ziet er totaal anders uit in sportkleding, kaart om de nek voor de controles en bescherming tegen de zon.

Een hete 4-daagse

Maandag vertrokken de 4-daagse lopers van onze wandelclub uitgezwaaid door familie  naar het logeeradres in Batenburg. Het was al lekker warm en de voorspellingen voor de komende dagen beloofde oplopende temperaturen. Regen is echt een drama om 40 km. te moeten lopen maar hele hoge temperaturen is ook wel een dingetje.

Dinsdag was onze starttijd vroeg wat betekend dat je om 5.00 uur mag/moet starten. Om 3.00 uur op staan, aan kleden, voeten prepareren, ontbijten en de boterham voor onderweg klaar maken. Vroeg? Ja dat is vroeg maar heerlijk als het warm gaat worden.
Het was nog donker toen we vertrokken. Eerst met de auto naar Wijchen, dan met de trein naar Nijmegen en daar nog 2 km.  lopen naar de Wedren/start.

De reis met de trein was rumoerig en onrustig. Iedereen was opgewonden en uitgelaten, eindelijk mochten we vertrekken. De weken vooraf zijn voor de meesten zenuwslopend geweest maar nu gaat het echt gebeuren. De ontlading en blijdschap te mogen starten was groot en de conductrice deed gezellig mee met het opgewonden sfeertje. Ze was wel wat gewend met die jaarlijks terugkerende wandelaars.

Bij de start tegen 5.00 uur begint het net iets licht te worden maar al te licht mag het niet worden want de Waalbrug is op z’n mooist bij een opkomende zon. Na de start wandelen we met lichte schemer door de stad en bij de brug begint de hemel amper te kleuren. Indrukwekkend en een kippenvel momentje die opkomende zon met al die opgewonden wandelaars en toeterende auto’s over de brug. In de stad worden we eerst uitgezwaaid door een bende aangeschoten studenten die ons succes wensen en een paar uurtjes later het bed in duiken om ‘s-avonds verder te gaan met feesten tot de volgende ochtend. Ook dan staan ze weer klaar staan om ons uit te zwaaien.

Net na de brug is er gelijk controle, kaartjes knippen. Pfff, tjonge dat is schrikken, hebben we even niet op gerekend. Er wordt altijd druk geruild en gerommeld met starttijden en bij zo’n vroege controle val je door de mand. Er zat voor veel wandelaars niets anders op dan te wachten met door de controle te gaan tot het redelijkerwijs qua tijd zou kunnen. Jammer want iedereen heeft de eerste uurtjes wat haast om door te lopen. Welke afstand je ook loopt, je moet op tijd binnen zijn en voor de echte hitte begint wil je zoveel mogelijk km. gelopen hebben.

De met starttijden rommelende wandelaars op de vangrail achterlatend sloegen we linksaf de dijk op richting Molenhoek. 5 km. dijk om te bedwingen. In het begin is er nog wel wat te zien maar al snel wordt hij saai. Voordeel als je er vanaf komt zijn er al een flink aantal kilometers gelopen. De rest van de dag komen we door een dorpen en weilanden waar weinig beschutting tegen de zon is. Gelukkig stond het publiek dit jaar wel klaar om elkaar en ons te vermaken zodat het echt niet meer saai was. Heet. Zelfs met zonnebrandcrème op voelde je de zon branden.

We waren om 14.00 uur terug en uitgeklokt. Super snel gelopen maar totaal gesloopt door de hitte en het tempo. Toen we op de trein stonden te wachten om naar huis te gaan kreeg ik vreselijk last van m’n onderrug en knieën inclusief een ongelooflijke dip. Ik dacht, dit ga ik niet nog 3 dagen redden. Ik voelde me brak en vervelend en was mezelf al aan het voorbereiden op opgeven.

Maar dan kom je terug en blijkt uit alle verhalen dat de meesten zich lamlendig en geradbraakt voelen. Klein opkikkertje, het ligt niet alleen aan mij en gloort er weer hoop aan de horizon.

Door de luxe een fysio bij ons hebben, heb ik me even goed onder handen laten nemen door haar. Ze heeft mijn rug gemasseerd en terug geduwd waar hij hoorde te zitten. Tape meegegeven om de volgende dag de knieën mee af te plakken en het advies een paracetamolletje te nemen voor het slapen gaan dan zou het vast weer gaan lukken. Ze wist het zeker, ik ging het redden.

Rond 21.00 uur naar bed om zoveel mogelijk rust te krijgen. Slapen. Morgen een late start, 4.00 uur eruit en 6.00 uur starten. Afwachten, zou het schip ergens gaan stranden?

 

ZOZ, Walking on sunshine

ZOZ is een idee van Marja, kijk voor meer zwijmels bij rammelaars2.blogspot.nl

Het belooft volgende week mooi weer te worden. Heet zelfs. Of we daar als 4-daagse wandelaar allemaal blij mee zijn is de vraag maar het ziet er in ieder geval een stuk gezelliger uit dan bij regen.

Voor wie nog niet in de stemming is even een lekker ritme ertegenaan. De stemming komt dan vanzelf.

Voor wie gaat wandelen, veel succes, houdt het hoofd koel en keep on smiling.

Voor diegene die het op TV gaan volgen, veel kijkplezier.

 

Koorts

De koorts begint op te lopen, het 4-daagse virus zet door en neemt aardig bezit van mijn brein. Eerst had het nog maar een klein plekje in mijn hoofd veroverd maar het breidt zich gestaag uit. Het virus heeft nog niet alle hersencellen besmet maar het rukt op.

Ik kan er nog wel van slapen maar binnen afzienbare tijd zal de nachtrust vanzelf korter worden. Het gewoel voor het slapen gaan beginnen en steeds langer gaan duren voor de slaap gevat zal worden. Het aantal plasmomenten zal toenemen en bij het krieken van de dag zullen de ogen gelijk zo groot als schoteltjes open gaan.

Hier en daar beginnen zich ook stapeltjes te vormen. Stapeltjes met spullen, spullen die allemaal mee moeten. Van die vergeet dingen die gelijk klaar gelegd moeten worden omdat ze anders alsnog thuis achter blijven.  En je weet dat ze in Nijmegen een vorm van paniek zullen veroorzaken als je ze niet bij je hebt.

 

De laatste kilometers zijn gisteren gewandeld om even te checken of alles het nog doet. Of de geest vertrouwen heeft in het lijf. Zijn de pijntjes nu echt weg of voel ik nog iets? Zit het tempo er een beetje in of moet ik met de 4-daagse toch echt meer vaart gaan maken? Kan ik nu makkelijk mijn drinkfles uit het nieuwe heuptasje krijgen of moet ik alsnog wat anders verzinnen om dat ding weer terug in de heuptas te krijgen?

Het fototoestel kan ik wel thuislaten, dat wordt niks tijdens het wandelen. Duurt veel te lang voor er een foto gemaakt is. Ik kan beter mijn telefoon stand-by houden op de camera dat gaat veel sneller. Moet ik wel onderweg een keer bijladen met een powerbank want dat gaat de telefoon niet redden 8 uur lang.

Aanstaand weekend zijn we druk met familie en vrienden, dan zal de koorts hoop ik iets dalen. Alhoewel zondag gaan we naar vrienden die beide meelopen met de 4-daagse. Drie keer raden waar we het zondagmiddag over gaan hebben. Over de kook raak je ervan.

Maar weet je? Als we maandag onze startkaarten gaan halen daalt er al een heel klein beetje rust over ons heen. We lopen met z’n allen de stad in om sfeer te proeven eventueel de laatste aankopen te doen en vertrekken naar ons logeer adres.

Daar worden rugzakken en heuptassen gevuld, wandelkleding klaar gelegd en het wachten tot we naar bed kunnen begint. Alles is onder controle. Onze hoofden zijn wat minder verhit, de koorts neemt geleidelijk iets af. Maar de volgende dag zal de koorts in alle hevigheid weer oplaaien om 4 dagen lang geest en lichaam volledig in zijn bezit te houden. Het gekke is, we vinden het niet eens erg.

DSC_0536

 

Dinsdag wandeldag 07-03-2017

Als de weergoden het toe lieten zou vandaag het platte dak vervangen worden, zoals ik hier beschreef. Maar het mocht wederom niet zo zijn. Vanaf donderdag is de verwachting dat het minder wisselvallig wordt en de temperatuur omhoog gaat en dat dit zal doorzetten naar volgende week. Aanstaande maandag is nu de planning dat het dak vernieuwd zal worden. Ik hoop het maar dan zijn we er eindelijk vanaf.

Vorige week ben ik opgegeven voor de 4-daagse van Nijmegen. Jippie!!!!! Of ik er op tijd klaar ben voor de 4-daagse is nog maar de vraag. Mijn blessure verergerd niet maar verdwijnen doet hij ook niet. Ik rekende erop dat na een paar weken fysiotherapie het probleem opgelost zou zijn maar het tegendeel is waar. Ondanks de oefeningen die ik iedere dag gedaan heb is de blessure nog steeds te erg om langere afstanden te wandelen laat staan hard te lopen.

Vertrouwend op de goede afloop heb ik me er maar even bij neergelegd dat het is zo als het is. Ik verwacht nog genoeg tijd te hebben om de nodige kilometers in de benen te krijgen voor 18 juli. Ik vind het wel een beetje spannend worden want normaal ben ik rond deze tijd al flink aan de wandel.

Afgelopen week was het trouwens toch niet gelukt om kilometers te vreten. De verkoudheid die langs kwam speelde parten. Meer dan een week stonden mijn activiteiten op een dusdanig laag niveau dat zelfs een verjaardagsbezoekje al te veel was.

Volgende week als het weer verbeterd is, woensdag het nieuwe dak erop zit en de blessure niet teveel last geeft hoop ik mijn training weer te kunnen hervatten.

1000197

 

4-daagse 2016

DSC_0568Wat was het leuk, wat was het warm en wat was het zwaar. Vanaf dag 1 was het zo ontzettend warm dat de moed je gelijk al in de schoenen zakte. Ondanks de warmte was de wil om te gaan en het te volbrengen groot, dus verstand op nul en lopen. Veertig kilometer in een temperatuur van 29°. De volgende dag was het zelfs 32°. Ach die paar graden meer merk je al niets meer van, zo rond de 30° is het gewoon heet. Gewapend met petten, hand- of zakdoeken en liters water zijn we van start gegaan. Al dat water en al die drankjes moeten ook nog eens mee gesjouwd worden, veel extra ballast dus. Langs de kant zijn er wel meer waterpunten dan normaal maar je wilt nu eenmaal goed voorbereid van start gaan.

De sfeer tijdens de 4-daagse is heel bijzonder. Op een enkeling na (mopperkonten hou je altijd) is iedereen in prima stemming. De mensen zijn beleeft, geduldig en behulpzaam naar elkaar toe. Tijdens het wandelen proberen we zoveel mogelijk rekening met elkaar te houden waardoor de stemming meestal prima blijft.

DSC_0625Onderweg kom je veel mafkezen tegen die met een of andere bijzondere outfit lopen. Langs de kant bij het publiek gebeurt er ook van alles. Enthousiaste studenten die je schreeuwend, fluitend en drinkend uit zwaaien. Fanfares, zangers, dj’s die hun muziek draaien en aan elkaar praten. Jij loopt en het publiek feest omdat wij lopen. Wij, wandelaars willen door omdat veertig kilometer wandelen ongeveer 8.30 tot 9.00 uur onderweg zijn betekent. Een werkdag lang wandelen.

DSC_0299 - kopieVanaf dag één hoorde je naar mate de dag vorderde de sirenes gillen van de ziekenauto’s die uitgevallen wandelaars moesten verzorgen of naar het ziekenhuis vervoeren. Vooral dinsdag was het topdrukte wat de ziekenauto’s betrof.  Het is een beangstigend gevoel al die ziekenauto’s om je heen. Bovendien wat zou dat kunnen betekenen voor de voortzetting van de vierdaagse? Gaan ze de 4-daagse beëindigen net als 10 jaar terug of mogen we morgen verder wandelen? We mochten verder zoals jullie inmiddels al weten.

_20160726_123247De tweede dag had ik een paar kleine blaartjes op gelopen die op de derde dag tot volle ontwikkeling kwamen. Mijn voeten hadden het er slecht mee evenals ikzelf. Met zoveel warmte in een paar dichte schoenen gepropt worden en maar door moeten lopen met een minimum aan rust. Op deze manier kun je op de problemen wachten. Dit was wel de dag dat ik mijn trainingsvriendinnetje tegen kwam. Samen hebben we een aantal kilometers opgelopen en de bijzonderheden gedeeld die we tot dat moment meegemaakt hadden. Daarna ging zij haar eigen weg en ik zocht mijn 2 wandelmaatjes weer op. Niet lang daarna kwam ik mijn trainingsvriendje tegen. Met hem heb ik ook een tijdje opgelopen ondertussen elkaar vertellend hoe zwaar we het deze keer wel vonden. Na een uurtje ging ook hij weer om in zijn eigen tempo verder te kunnen lopen.

DSC_0586Na behandeling van mijn blaren de vorige avond begon dan eindelijk dag 4. Dag 4 is volgens mij de dag dat iedereen denkt de tocht helemaal uit te lopen. Als je al zover gekomen bent dan doe je die laatste dag er even bij. Deze dag had echter nog wat verrassingen voor ons in petto. Na een uurtje wandelen begon te regenen en niet zo’n klein beetje ook. Poncho’s kwamen te voorschijn en aangetrokken en rugzakken werden in plastic verpakt. Het werd stil en je hoorde enkel het ritselen van de poncho’s. Ieder was in gedachten verzonken, vechtend tegen de vermoeidheid, de regen en de kou. Met deze regen is uitvallen een evenzo groot risico als met hitte, zelfs de laatste dag. De weergoden kregen medelijden met ons en toverden na liters water over ons heen gegooid te hebben het mooiste weer van de wereld uit hun hoge hoed.

De Via Gladiola was zonovergoten waardoor de stemming gelijk veranderde en er alleen nogDSC_0347 maar blije en vrolijke gezichten waren. Iedereen was uit gelaten en vrolijk, het was één groot feest. Ik kan me voorstellen dat je denkt, oeh al die mensen niets voor mij. Dat dacht ik ook tot ik één dag in Berg en Dal als publiek langs de kant van de weg heb gestaan. Ik was gelijk verkocht. Het was zo leuk en die sfeer, echt uniek. Toen wist ik het zeker. Ik ga de 4-daagse lopen.

DSC_0698Dit was de derde 4-daagse van mij, vergeleken met mijn wandelmaatjes nog niks bijzonders. Maar ik ga door. Mijn doel is om er in ieder geval 5 uit te lopen. Bij de 5e keer krijg je namelijk een zilveren kruis/medaille en die is wel erg mooi. Als je er dan toch al 3 gelopen hebt ben je al over de helft en moet je er nog maar 2 lopen om die medaille te kunnen krijgen.

Helaas zijn er van onze wandelgroep 2 leden uitgevallen. Dat is altijd triest. Maar zij gaan het zeker volgend jaar weer proberen. Wij, de leden van de club en ik heb weer genoten van deze 4-daagse. Volgend jaar kun je ons weer vinden op de Wedren. Getraind, uit gerust en vol goede moed beginnen we dan gewoon weer opnieuw aan deze fantastische tocht.

DSC_0535

Voor meer 4-daagse foto’s kijk op Facebookpagina  Bewegen en nog veel meer

Inschijving 4-daagse van Nijmegen

DSC_2182

Tot mijn grote verdriet moet ik mee loten voor een startbewijs van de 4-daagse in Nijmegen. Dit jaar is de 100-ste 4-daagse en ze verwachten dat iedereen mee wil wandelen. Daar hebben ze waarschijnlijk helemaal gelijk in. Vooral de wandelaars die al jaren meedoen willen graag de 100-ste meemaken. Zelf heb ik de 4-daagse pas 2 keer mee gewandeld,  in 2014 en 2015. Natuurlijk wil ik dit jaar ook graag mee wandelen. Als je eenmaal het virus te pakken hebt dan kom je er bijna niet meer van los. Daar komt bij dat zo’n jubileumjaar helemaal bijzonder is. Iedereen wil er zijn 19 t/m 22 juli. Helaas, ik moet dus mee loten.

1 t/m 26 februari begint de inschrijving voor “burgers” die aan alle eisen voldoen en daarom ook zeker zijn van een startbewijs. Vanaf 29 februari t/m 1 april mogen de rest van de “burgers” inschrijven. Diegene die niet aan alle eisen voldoen. In onze wandelclub zijn er ongeveer 24 wandelaars die verzekerd zijn van een startbewijs. De rest, in totaal 6 wandelaars moeten loten. Als je langer meegelopen hebt heb je meer kans om ingeloot te worden. Heb je minder vaak meegelopen dan heb je ook minder kans. Op 10 april is de loting voor de deelnemers die loten moeten. Dat wordt een zenuwslopende dag die 10e april 2015.

Meestal begin je zo rond januari weer regelmatig te wandelen/trainen voor de 4-daagse. Je begint met de wat kortere afstanden en dat bouw je dan op. Eind mei loop je vaak op een zaterdag al zo’n 40 kilometer. Vervolgens loop je nog een keer 2 dagen achter elkaar 40 kilometer en dan blijf door wandelen/trainen tot ongeveer een week voor de 4- daagse. Maar als je niet zeker weet of je mee mag doen wat moet je dan? Wandelen is zeker geen straf voor mij, gelukkig niet. Rond 10 april heb je vaak al behoorlijk wat kilometers in de benen zitten en dan uitgeloot worden!  Er zijn wel meer 4-daagse wandeltochten maar eigenlijk is die van Nijmegen gewoon DE 4-daagse. Voor mij wel tenminste.

Deze week ben ik rustig aan weer begonnen met mijn wandeltraining. Zo maar zonder voorbereiding kan ik de 4-daagse niet lopen. Ik moet me wel degelijk voorbereiden. Voorlopig zal het een voorbereiding worden tot 10 april. Wat er daarna gaat gebeuren? Dat hangt dus helemaal van het lot af. Na 10 april ben ik de koning te rijk en ga ik door met mijn trainingen of ben ik ongeveer 2 weken niet te genieten en te pruimen. In 2013 ben ik ook al eens uitgeloot  voor de 4-daagse. Ik verwachtte het niet maar ik was wel degelijk een week van slag. Als ik dit jaar uitgeloot wordt hoelang zal ik dan met een sacherijnig hoofd lopen? Voor mijn omgeving en voor mijzelf hoop ik niet zo erg lang maar het kon wel eens tot na de 4-daagse worden voordat mijn dip verdwenen is. Misschien toch maar naar de 4-daagse van Alkmaar kijken. Beter voor mijn familie.

DSC_2184

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn  Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!