4-Daagse 2017, genoten maar met een zorgelijke afloop.

Af kikken is het als je weer thuis bent van de 4-daagse in Nijmegen. Wandelen, feesten en afzien 4 dagen lang maar jongens wat doen we het graag. Helemaal vrijwillig gaan we de uitdaging aan en om diverse redenen. Ter nagedachtenis van, om geld bij elkaar te wandelen, een weddenschap of gewoon om de uitdaging. Train wel voor je er aan begint. We hebben ook nu weer uiteenlopende verhalen van uitvallers gehoord. Vaak is de voorbereiding lang niet voldoende of optimaal geweest waardoor ze tot het legioen der uitvallers zijn gaan behoren.

Mijn vierdaagse is super geweest. Door de blessure van begin januari heb ik dit jaar gekozen om 30 km. per dag te wandelen en dat heeft goed uitgepakt. Tegen de tijd dat ik er genoeg van begon te krijgen waren we er. De jaren ervoor moest ik dan nog 10 km. verder en dat is ruim 2 uur wandelen meer wandelen. Nu kon ik stoppen, heerlijk. Je kunt langer uitrusten omdat je bent eerder thuis bent en je hoeft niet zo vroeg te starten, een win win situatie dus.

Onze fysiotherapeute heeft me natuurlijk ook goed geholpen tijdens de 4-daagse. De dochter van één van de wandelaars is fysiotherapeute en zij gaat ieder jaar mee. Aan een half woord heeft ze genoeg en weet prima de pijnlijke plekken te vinden die behandeld moeten worden. Je komt als herboren van de behandeltafel af. Wat een luxe, heerlijk hoor.

Plus een verzorgingsteam dat de zorg heeft voor het eten en de bevoorrading op de laatste rust. Worden wij even in de watten gelegd. Oké, we hebben allemaal wel een keer corvee, dat dan nog wel maar veel stelt het niet voor. Ik heb bijvoorbeeld de hele week eieren moeten bakken voor de boterham die de volgende dag mee moest. Tafeldekken en afwassen, je eigen bed opmaken en je eigen drankje pakken, dat waren de taken zo ongeveer. Fantastisch geregeld door de 4-daagse commissie. Allemaal een pluim.

Maaaar, 2 van onze mede wandelaars zijn uitgevallen. Eén omdat hij naar onze mening te weinig getraind had en de ander, weten we niet precies waarom maar dat het zorgelijk is dat weten we wel.
De tweede dag kwam ze binnen en dacht ik, oh je ziet er vergeleken met de anderen wel erg vermoeid uit. Donderdag was ze total loss toen ze terug kwam. Was misselijk en zo ontzettend vermoeid. Eerst dachten we aan de man met de hamer maar voor de zekerheid is toch maar even de Eerste hulp gebeld. Zij dachten aan het Noro-virus wat ook bij de Militairen was uitgebroken. Medicijnen gehaald die om de 2 uur ingenomen moesten worden en het zou weer helemaal goed komen. De volgende en laatste dag wilde ze beslist niet mee naar de Wedren om te starten. Nou ik kan je vertellen, als je de laatste dag opgeeft dan ben je echt goed ziek. De meesten gaan door, al moeten ze op hun tandvlees lopen maar door gaan zullen ze.
Ze is dezelfde dag nog naar huis gegaan met de resterende medicijnen, uitzieken en dan zou ze zaterdag of zondag weer het dametje zijn.
Maar zondag is ze opgenomen in het ziekenhuis. Je kunt het haast niet geloven dat dit gebeurd. Ja meestal veraf, bij een ander, maar dit is één van onze leden en wat er precies aan de hand is weet niemand.
Dit is vreselijk en hebben we nog nooit meegemaakt binnen de club.
Er gaan de meest fantastische verhalen rond over uitvallers maar dit is bizar en vreselijk. Afwachten en hopen dat het met een sisser afloopt.