Wandeldagje

Het moest er maar weer eens van komen, mezelf bewijzen of was het voor de gemoedsrust?
Het trainen voor de 4-daagse schiet maar niet op.
De zaterdagen bij de wandelclub lukken me niet om mee te wandelen dus dan moet je wat anders verzinnen om aan de broodnodige kilometers te komen.
Samen met de echtgenoot wandel ik minimaal een keer in de week ongeveer 10 tot 15 km. maar de kilometers moeten zo langzamerhand opgevoerd worden tot 40 km.
Tot nu toe heb ik één keer 30 km. gelopen, tijd om eens flink aan de bak te gaan dus.

Dinsdag heb ik daarom één van mijn favoriete wandelingen op het programma staan.
Van Ede naar Arnhem en terug. Door het bos richting landgoed ‘Planken Wambuis’ om bij restaurant ‘Planken Wambuis’ een koffie met appelgebak te scoren. Zo hak ik mijn wandeling in stukjes waardoor het te overzien is. Veertig kilometer lang alleen op pad is een aardige uitdaging, vandaar het in stukjes hakken.

Waarom door het bos? Reetjes kijken, luisteren naar de specht, in de verte de koekoek horen en kijken of de wilde paarden en de Schotse Hooglanders zich willen laten zien. Reeën heb ik wel gezien maar de rest zat te diep in het bos.

Vanaf het restaurant loop ik dan in één keer door naar centrum Arnhem. Daar zoek ik dan weer een restaurantje op om een lekkere kop koffie te drinken. Een broodje heb ik deze keer niet genomen.
Ik had nog een knoert van een krentenbol belegd met kaas bij me waar ik nog niet aan toe gekomen was. Eeuwig zonde om die weer mee terug naar huis te nemen.
Na de koffie heb ik die krentenbol op de vuist genomen en ben door de stad richting Oosterbeek gewandeld.

De Rijn is een paar kilometer lang te zien maar daarna buigt hij af en loop je door het centrum van Oosterbeek. In Oosterbeek ben ik afgeslagen richting het station van Oosterbeek. Daar aangekomen had ik nog geen 40 km. erop zitten dus door naar Wolfheze langs het spoor. Op naar het volgende station.

Bij Wolfheze was ik het eigenlijk wel zat. Verder lopen naar Ede betekende nog 10 km. wandelen terwijl ik er al 34 op had zitten. Dan zou ik ver over de 40 km. komen. Dat trok me niet zo erg en omdat de echtgenoot al had laten weten dat hij thuis was heb ik hem gebeld om me op te laten halen.
Ondertussen ben ik hem tegemoet gelopen zodat ik nog even een aantal kilometers erbij kon pakken.
In totaal stond de teller toen ik in de auto stapte op 36 km. en daar was ik best tevreden over.

26 km en een vette blaar verder.

26 km. en een vette blaar verder en niet eens weten of je mee mag lopen met de 4-daagse. Hoe gek kun je zijn. Wandelaars zijn een beetje maf denk ik. Ze lopen zich het vuur uit de sloffen en vinden het nog leuk ook. Maar ik begrijp het wel hoor. Behoor zelf ook tot die mafketels.

Vorige week kreeg ik een appje van mijn neef(je) Sam of ik weer mee wilde wandelen. Hij heeft zich inmiddels in geschreven voor de 4-daagse, de lieverd. Ik mag pas inschrijven vanaf 29 februari en dan is het nog maar de vraag of ik mee mag lopen. Of ik door blijf trainen voor de 4-daagse zoals je normaal doet weet ik nog niet. Nu ik toch nog niet weet of ik ja dan nee mee mag doen ga ik voorlopig mijn wandel spieren maar even voorverwarmen. Stel dat ik ingeloot wordt dan heb ik al lekkere voor gegloeide benen.

Met Sam lopen is ook geen straf hoor. We kletsen over van alles, zijn studie en hobby’s, mijn bezigheden en hobby’s. Over mobieltjes, welke de mooiste foto’s maken of de accu’s lang mee kunnen op een dag, wandel- en hardloopgadgets enz. enz. En lachen doen we ook nog. We hebben de afgelopen twee jaar al veel kilometers gemaakt samen. De Bloesemtocht, Amersfoortse 2-daagse, familiedag Hoenderloo, WS-78 tochten, veel dus. Als we een georganiseerde wandeltocht maken zie je mede wandelaars nogal eens kijken naar ons. Hoe zit dat nou precies met die twee? Zouden ze familie zijn van elkaar? Zijn het vrienden, buren? Is het moeder en zoon of is het oma en kleinzoon? Tijdens de Amersfoortse 2-daagse afgelopen jaar waren er wandelaars die maar eens informeerden hoe het zat. Ze hadden een tijdje achter ons gelopen en waren nieuwsgierig hoe het precies in elkaar stak. Nou mensen we zijn tante en neef en het loopt als een trein. Dus als jullie een grote jongen met donker haar en een klein grijs vrouwtje tegen komen. Wij zijn het.

 

Gisteren hebben we de eerste training van dit jaar gedaan. We zijn gelijk langs één van ons geliefde restaurant gegaan om koffie te drinken met appelgebak. Sam zei al; als ze ons zien denken ze vast daar komen ze weer aan. Het is wel meer dan een half jaar geleden dat we voor het laatst geweest zijn maar je zult het zien. We komen het restaurant binnen en er staan twee dames achter de bar. Volgens mij herkent één ervan ons maar ze zegt niets. Heb ik het zeker toch verkeerd gezien. Maar toen ze bij ons tafeltje kwam om de bestelling op te nemen begon ze gelijk te kletsen; dat is lang geleden!! Ze had ons toch herkend. Of ze ook werkelijk gedacht heeft ‘daar komen ze weer aan’ dat hebben we niet gevraagd. Gezellig was het wel en hebben even lekker bijgekletst.

1428495116370_fact_1
Restaurant ‘Planken-Wambuis”

Wandelen waar doen we het voor?  Sam voor de 4-daagse, hij gaat trouwens 55 km. per dag lopen. Ik weet nog niet waar ik het voor doe. Misschien ook wel voor de 4-daagse. Voorlopig doe ik het maar even voor de conditie en de gezelligheid. Tochtje hier tochtje daar. Nu zijn we gewoon vanuit huis vertrokken. Er is hier genoeg ruimte om te wandelen. Wel jammer van die blaar die ik opgelopen heb. Volgende week toch maar weer tapen. Zonder tapen gaat het echt niet lukken.

DSC_1928
Kreelseplas – Ginkelseheide

Ps. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!