Terug naar mijn eigen bos

P1180216 (Small)

Druk met vakantie vieren, we waren overal en nergens. Vorige week bijvoorbeeld een paar dagen in Limburg. Een dag naar Maastricht en 2 dagen wandelen, wandelen door de bossen nabij Gulpen en een dag in de buurt van Simpelveld.
De tocht bij Gulpen had echtgenoot opgezocht bij www.routeyou.nl.
De tweede dag een wandeltocht bij Simpelveld uitgezet door de KNWB. Verwend door de wandeling van de dag ervoor vonden we de wandeling bij Simpelveld wat minder. Ach laat ik niet zeuren, het was prachtig weer en de route was prima aangegeven.

Vrijdag trokken we alweer richting huis. Halverwege de route even Venlo aangedaan voor een kop koffie. Toen we maandag naar Euverem trokken kwam er geen enkel restaurant onderweg voorbij waar we koffie konden drinken en dat is best jammer want af en toe koffie drinken langs de route hoort wat ons betreft nu eenmaal bij reizen.
Venlo dus in voor een kop koffie. Genietend van het zonnetje en de koffie met Limburgse vlaai besloten we om maar een paar vlaaien mee naar huis te nemen. Mijn verjaardag zou de volgende dag gevierd worden en kopen gaat 10 x sneller dan zelf maken.
Daar is geen wiskunde voor nodig om het sommetje van tijdsbesparing uit te kunnen rekenen.

Na het feestweekend hadden we maandagochtend tegen half 12 de laatste brokstukken van mijn verjaardag opgeruimd en keken we elkaar aan. Wat dacht jij, zullen we maar weer eens? Stukje wandelen? Oké? Waar gaan we heen? Richting hei, kijken naar het nieuwe monument? We waren het snel eens, richting heide kijken naar het nieuwe monument ter herdenking van 75 jaar bevrijding.

Een vast omlijnd plan hadden we niet, dat hoeft thuis ook niet. De grote paden in het bos kennen we wel en de kleinere paadjes komen altijd uit op de grotere paden. We vinden de weg altijd wel in het bos rondom onze woonplaats.
Na een paar kilometer wandelen realiseer ik me ineens dat ik hier wel heel erg relaxed wandelde. Het voelt als mijn eigen bos. Dit had ik het nog nooit zo ervaren. Tussen bomen, varens en struiken, baggerend door het zand en soms bijna enkels brekend op de te grote keien voelt het als thuiskomen in het eigen bos.

Echtgenoot mopperde nog even dat hij nooit wild zag waardoor ik daar ietwat geïrriteerd op reageer. In mijn bos kom je echt wel wild tegen. Je moet alleen geduld en wat geluk hebben. Soms zie je niets en soms kom je van alles tegen.
Hij was aan zijn bammetje toe denk ik.

P1180204 (Small)Nadat we in de trekkershut ons broodje hadden gegeten trokken we weer verder. Nog geen kilometer verder staat er ineens een ree halverwege het maisveld naar ons te kijken.
Psst, kijk daar. Zie je nou wel, WILD. De ree bleef naar ons staren totdat ze er genoeg van had en de mais weer in stapte. Weg was ze.
Hoogstens 2 km. verder stond een enorme stier in een poel te drinken.
Hij kreeg ons in de gaten en keek door het gebladerde in onze richting.
Na een paar minuten stapte ook hij maar op want er gebeurde niets. Net zo min als de stier bewoog, bewogen wij ook niet.
De poel waar hij uitkwam was dermate leeg dat de vissen bijna met de ruggen boven water zwommen. Waarschijnlijk was het in het midden wel dieper zodat ze zich terug konden trekken maar wij zagen meerdere vissen ruggen en -bekken. Het leek wel of ze van de lissen aan het eten waren.

Daarna zijn we in gestrekte draf verder gegaan. Het monument wachtte op ons. Nogal wat mensen hadden hetzelfde plan opgevat. Met al die mensen er omheen kun je geen mooie foto’s kon maken. Daar zal ik nog een keer voor terug moeten.
Ondertussen hadden we al behoorlijk wat kilometers gewandeld en besloten we via een kleine omweg richting huis te gaan. Wild en het monument gezien, de nodige kilometers door ons eigen bos gesjouwd. We waren weer helemaal thuis.

P1180215 (Small) 1

 

Een verre van ontspannen tocht (dl.1)

Afgelopen zaterdag deed ik een oproepje bij onze wandelclub of er iemand met mij mee wilde wandelen. De tocht op de agenda was ingekort en er moest ter plaatse om 5 uur gestart worden. Tel daar nog eens ruim een half uur autorijden bij op en ik had al helemaal geen zin meer om te gaan. Met routes rondom mijn huis en diverse lengtes was het een makkie om zelf te gaan wandelen, maar deze keer liever niet alleen.

Eén dame reageerde. Ik beloofde haar een mooie route door het bos i.v.m. met de hitte inclusief wild spotten als we om 6.00 uur bij mij thuis vandaan vertrokken.
Daar had ze wel zin in en wilde graag rond de 30 km. lopen gaf ze aan.
Prima, de verwachtte temperatuur lag rond de 33° worden, geen weer om je meer dan nodig was uit te sloven.

5.45 uur stond ze voor de deur met een big smile op haar gezicht een rugtas vol proviand en enorm veel zin om te gaan.
Mijn zin om te gaan was al groot maar bij het zien van haar verwachtingsvolle gezicht spoot mijn zin met een flinke dot omhoog.
Ik stond praktisch klaar dus we vertrokken direct. Geen koffie vooraf zoals we dat normaal gewend zijn want dat zou alleen maar sanitaire stops opleveren.

Zoals je dat van vrouwen kunt verwachten vertrokken we al kwebbelend richting het bos. Toen we in het bos aankwamen wilde ik niet onvriendelijk zijn en vragen even niet meer te praten. De beesten in het bos schrikken nu eenmaal van mensen en nemen direct de benen als ze iemand zien of horen. Weg wild, niks meer te zien. Best jammer.
Maar het probleem werd vrij snel opgelost.  Mijn wandelmaatje hoorde wat ritselen en zag een vos scharrelen. Ze stond ter plekke stil en er kwam geen woord meer over haar lippen. Wauw een vos, wij stiekem een stukje terug gelopen om te kijken waar de vos gebleven was maar hij was er al vandoor.
Stilletjes spiedend en voort ploegend door het mulle zand trokken we verder. Een paar kilometer verder stond warempel een ree naar ons te kijken, de ree had ons eerder gespot dan wij haar. Doodstil stond ze ons aan te kijken en bleef lange tijd staan. Ze stond vrij dichtbij en maakte geen aanstalten om te vertrekken waarop ik het waagde het fototoestel uit mijn broekzak te halen.
Dom, dom, dat had ik niet moeten doen. Als een speer ging ze er vandoor. Ik zei geen woord maar een simpele beweging en ze stoof al weg.
Inmiddels hadden we al zoveel wild gezien dat de monden vanzelf weer open gingen. De woorden buitelden over elkaar heen, zo druk waren we elkaar aan het vertellen wat we gezien hadden.

Verder weer, de weg over en de heide op. Op de hei vlogen de zwaluwen vlak voor ons en langs ons heen. Zoekend en happend naar insecten die wij door daar te wandelen op lieten vliegen. Ze bleven ons begeleiden tot we het volgende bos weer in liepen.

Na een kleine rustpauze in een trekkershut zetten we onze tocht voort. Links de bosrand en rechts langs een weiland. Wat er in het weiland leek enkel gras te staan.
Plotseling vloog er een buizerd vanuit het gras over ons hoofd en belandde met een sierlijke sprong in een boom een paar honderd meter bij ons vandaan.
Tjonge ook die konden we aan ons lijstje van gespot wild toevoegen. Speurend wandelden we weer verder.
Hier en daar ritselden een paar muizen voor ons over het pad maar het leek erop dat dit voorlopig het enige zou zijn wat we nog te zien kregen.

Tevreden over onze lijst gespotte dieren klepten we weer vrolijk verder tot dat we het bos weer uit liepen en op een open veld terecht kwamen.
Wat we daar voor ons op zagen doemen boezemde ons toch wel enige angst in.
Zonder een woord te spreken vertraagden we onze tred en werden we muisstil.

Lees over een paar dagen wat we daar tegen kwamen.

P1160358 (Small)