Roze woensdag

Woensdagochtend was ik een kwartiertje voor de wekker zou gaan wakker en realiseerde ik me dat ik de hele nacht geslapen had. Wonder boven wonder gezien de dip van de vorige dag. Eerst even afwachten hoe alles voelt bij het opstaan. Willen de voeten mij dragen? Hoe voelt m’n rug en doen m’n knieën het? Voorzichtig opgestaan een warempel alles deed het nog en zelfs boven verwachting goed. De twijfel over al dan niet starten verdween als sneeuw voor de zon. Zo snel kan het gaan.

De nagels waren gisteravond al roze gelakt inclusief die van onze mannelijke deelnemers want het was roze woensdag. Aan de slag jongens. Het hele ritueel van opstaan, eten en naar de wedren gaan kon weer afgewerkt worden en om 6.00 uur stonden we weer aan de start. Nu liepen we linksaf richting het Radboud UMC.

Roze woensdag is de dag van de diversiteit en tolerantie, geīnspireerd door Roze maandag van de kermis in Tilburg en Roze zaterdag in Gouda. Deze dagen gaan aanstaande week plaats vinden. Ik verheug me altijd op roze woensdag. De mooiste creaties van wandelaars kom je tegen en zelf probeer ik een beetje ingetogen mee te doen aan deze dag.

Het laatste kilometers van de dag wandelen we over de roze versierde kade Nijmegen in waar prachtig geklede dames en heren hun roze act opvoeren. De stad is ook in roze en je kijkt je ogen uit. Het mooiste vind ik de travestieten, mooie lange mensen. Prachtig opgemaakt en in fantastische kleding aan. Een getatoeëerde man in een kooi die zijn act opvoerd. Publiek gekleed in roze en die feestend de wandelaars aan moedigend. I love it.

De dag kon niet meer stuk. Mijn rug speelde nog wel een paar maal op maar de knieën hielden zich rustig. Ik begreep er niets van dat het zo goed ging. Begon me een beetje te schamen voor die dip van gisteren. Waar had ik me nu zo druk over gemaakt? Hoe kun je na zo’n dip aan het eind van de vorige, de volgende dag zonder al te veel problemen de 40 km. afleggen? Maar ik was er blij mee. De 3e en 4e dag ging ik ook halen, daar was ik inmiddels haast zeker van.

Wel voelde ik een scherp randje bovenop aan mijn rechter grote teen. Raar, bovenop de teen? Een blaar? Je zou eerder onder de voet of op de hak verwachten maar nee bovenop de teen. Bij thuiskomst bleken allebei de grote tenen bovenop een grote blaar te bezitten. Vreemd, nog nooit gehad bovenop de tenen. Schoenen bekeken maar die waren toch echt hoog genoeg, ruimte zat.

Wat voor vreemde manier ik die dag gelopen heb weet ik niet, met de tenen omhoog leek het wel. We konden ook niet echt lekker doorlopen. We zaten middenin het peloton en konden slecht vrijuit lopen. We hebben er niet echt last van gehad dat we niet door konden lopen, genoeg publiek en muziek om ons mee te vermaken tijdens het wandelen maar ik had wel op een vreemde manier gelopen.

‘s-Avonds de blaren behandeld en weer naar de fysio geweest. De fysiotherapeute kon voelen dat de rug lang niet meer zo vast zat als de dag ervoor en heeft daarom niet alleen de rug maar ook de bovenbenen goed onder handen genomen. Wat een weelde toch, ik vraag me af of ik het gered had zonder haar. Maar ze was er en heeft goed werk verricht

Weer met een paar paracetamolletjes naar bed gegaan en met het vertrouwen de 4-daagse uit te gaan lopen. Zeker weet je het nooit maar niemand heeft de zekerheid dat je de eindstreep haalt. Het kan de laatste dag een paar kilometer voor de finish nog fout gaan. De dip van de vorige dag was gereduceerd naar nihil. Morgen de 7 heuvelen.

Lees ook dag 1: Een hete 4-daagse