Probleem opgelost 2

Zoals ik hier schreef ben ik voor de kerst naar de podoloog geweest om nieuwe schoenen aangevuld met zooltjes te kopen. (Ik dacht dat het probleem opgelost was)

Schoenen en zooltjes inlopen en als het niet goed gaat terug komen en ik stond weer buiten die middag. Na één wandelactie vond ik al dat de zooltjes in het midden onder de voet behoorlijk hoog waren, maar ik moest wennen en niet zeuren, even doorzetten.
Echt lekker lopen deed ik niet. Ik slofte over straat en struikelde bijna over elk steentje en stoeprandje. Niet erg bemoedigend, maar opgeven ging even niet op. De schoenen moesten wennen en ingelopen worden.

Toen kwam kerst en even helemaal niets van wandelen. Na de kerstdagen de wandelschoenen aangetrokken, het was mooi weer en we wilden de calorieën er wel af wandelen, dus erop uit.
Woensdagochtend na de kerst aan de wandel. Terwijl we aan de wandel waren bedachten we dat we ook wel even naar Amsterdam konden gaan. Met ieder een vrij reizen op zak zou dat niet zo veel gaan kosten en blij dat we een dag vrij hadden trokken we richting Amsterdam, maar eerst naar huis en de OV kaart halen.

Qua tijd kon het makkelijk even naar Amsterdam maar het wandelen ging me die dag niet zo goed af als normaal. Thuis hadden we al 10 km. erop zitten voordat we in Amsterdam aangeland waren en daar stapten we bij station Amstel uit om dwars door de stad richting centrum te wandelen.

Ondanks de koffie met lemon curd meringue gebak bij ‘Bakken met Passie’ op de Albert Cuypstraat was ik total loss toen we bij onze zoon aan kwamen. M’n benen waren niet meer vooruit te branden en de voeten deden enorm pijn. Waarschijnlijk hadden de zooltjes toch niet helemaal de juiste vorm.

Thuis, de schoenen onderin de kast gedumpt, eerst oud en nieuw vieren. Ondertussen wel een afspraak bij de podoloog gemaakt want hier ga ik de 4-daagse niet op redden. Twintig kilometer verdeeld over 2 dagdelen was al te veel.

Voor ik naar de podoloog moest heb ik nog met de originele zooltjes van m’n wandelschoenen gelopen maar dat was ook geen succes. M’n voeten redden het echt niet meer zonder de extra ondersteuning van een paar (steun) zooltjes. Er is geen ontkomen meer aan, ik moet (steun) zolen gaan gebruiken anders kan ik het wandelen en ev. het hardlopen wel vergeten.

Weer aanbeland bij de podoloog leek het geen enkel probleem te zijn. De ondersteuning midden onder de voet was iets te agressief dacht hij. Heeft ze lager gemaakt en ik mag het weer gaan proberen.

De dag erop, in plaats van de fiets te pakken aan de wandel gegaan. Zooltjes uitproberen. De eerste indruk is goed. Niet doodmoe thuis gekomen en de voeten doen bijna geen pijn van het wandelen. Ik hoop dat het probleem nu echt opgelost is want hoe ga ik anders die 4-daagse redden?

(Ik verdeel de druk niet goed over de gehele. De druk bij het wandelen komt   voornamelijk neer op de grote teen waardoor het middenvoetsbeentje en het   voetwortelbeentje van de grote teen zwaar overbelast raken. )

Wandeltrainingen gestart

Vandaag de stoute schoenen weer aangetrokken en ruim twaalf kilometer gewandeld. De trainingen voor de 4-daagse zijn wat mij betreft weer van start gegaan. En dat hebben we gelijk maar even gevierd met een lekkere cappuccino vergezeld met een tosti.

dsc_0321

Gekke gewoonte eigenlijk om het ook gelijk te vieren. Maar dat is ook een beetje de clou, het gaat zeker ook om de gezelligheid van al dat wandelen. Er moet flink getraind worden en dat mag best een beetje beloond worden. Simpel.

De eerste training na de vakantie raakte ik geblesseerd aan mijn knie. Even dacht ik alles wat dit jaar op de planning staat te kunnen schrappen. Maaaar het is gelukt om de blessure te bedwingen. Ik juich nog niet te hard maar het lijkt goed te gaan/komen.

Op een holletje richting de fysiotherapeut vertrokken na die dramatische training,  nieuwe hardloop schoenen gekocht en rust gehouden. De fysio behandelingen lijken goed te werken en de nieuwe schoenen voelen als pantoffeltjes aan. Daarom vandaag de eerste 12 wandel kilometers erop zitten en de knie voelt goed. Ik begin weer moed te krijgen. Nu niet overmoedig worden en rustig aan verder opbouwen.

Vanaf maandag 30 januari t/m 24 februari heb ik de mogelijkheid om in te schrijven. Ik ga rustig verder met m’n training en bekijk tegen de 24e februari of alles nog goed gaat voor ik me inschrijf. Ik ga jullie op de hoogte houden.

 

 

 

 

Hardlopen

Zeg AnneMarie wordt er nog wel hard gelopen? Jazeker wordt er hardgelopen. Er valt op het moment niet veel over te vertellen. Het is vakantie waardoor de trainingen een beetje rommelig zijn en zelf een stukje hard lopen komt op het moment niets van. We houden op het moment een beetje vakantie wat betekent dat we nogal eens weggaan. Een dagje fietsen of een dagje treinen.

De hardlooptrainingen zijn momenteel gericht op de City run van Ede. Ik doe er braaf aan mee maar kan die dag helaas niet. Wel heb ik een andere uitdaging gevonden. Drie weken later wordt de Heide-Run gehouden.  De Heide-Run. de afstanden die gelopen kunnen worden zijn 600 mtr. 6 km. en 12 km. Samen met m’n hardloopmaatje hebben we ons ingeschreven voor de 12 km. Lotte is mij ontgroeid, zij gaat zo hard. Lekker laten gaan maar daar kom ik later nog wel een keer op terug.

12 km. hebben we nog nooit gelopen. We vinden het beide spannend om 2 km. meer te lopen dan we gewend zijn toch gaan we de uitdaging aan. Zelf wil ik graag de 7-heuvelenloop (15 km) doen maar ik durf het niet goed aan. Als deze 12 km. op 24 september lukt geef ik me misschien op voor de 7-heuvelenloop. Cross fingers.

M’n loopmaatje en ik vinden het prettiger om een doel te hebben. Op die manier werk je ergens naartoe en kak je niet in. Ondanks alles denk ik af en toe wel eens ‘ik ga niet meer hardlopen’.  Meestal denk ik dat de ochtend na een avondtraining. Opstaan is dan geen pretje. Spierpijn treedt niet direct op maar een aantal uren na de inspanning, stijf en krakkemikkig  rol ik m’n bed uit met de vaste overtuiging dat ik niet meer hard ga lopen. Maar ja, na een paar dagen rust voel ik me weer een hele pief en krijg ik toch zin om de club op te zoeken en mezelf aan een flinke training te onderwerpen. En dan is het balletje weer rond.

Yes, er wordt nog steeds hard gelopen, het staat op een iets lager pitje maar de doelen zijn er.

P.s. Kijk en lees mee op de Facebookpagina Bewegen en nog veel meer. Zo mis je helemaal niets. Vind ik leuk!!!

4-daagse 2016

DSC_0568Wat was het leuk, wat was het warm en wat was het zwaar. Vanaf dag 1 was het zo ontzettend warm dat de moed je gelijk al in de schoenen zakte. Ondanks de warmte was de wil om te gaan en het te volbrengen groot, dus verstand op nul en lopen. Veertig kilometer in een temperatuur van 29°. De volgende dag was het zelfs 32°. Ach die paar graden meer merk je al niets meer van, zo rond de 30° is het gewoon heet. Gewapend met petten, hand- of zakdoeken en liters water zijn we van start gegaan. Al dat water en al die drankjes moeten ook nog eens mee gesjouwd worden, veel extra ballast dus. Langs de kant zijn er wel meer waterpunten dan normaal maar je wilt nu eenmaal goed voorbereid van start gaan.

De sfeer tijdens de 4-daagse is heel bijzonder. Op een enkeling na (mopperkonten hou je altijd) is iedereen in prima stemming. De mensen zijn beleeft, geduldig en behulpzaam naar elkaar toe. Tijdens het wandelen proberen we zoveel mogelijk rekening met elkaar te houden waardoor de stemming meestal prima blijft.

DSC_0625Onderweg kom je veel mafkezen tegen die met een of andere bijzondere outfit lopen. Langs de kant bij het publiek gebeurt er ook van alles. Enthousiaste studenten die je schreeuwend, fluitend en drinkend uit zwaaien. Fanfares, zangers, dj’s die hun muziek draaien en aan elkaar praten. Jij loopt en het publiek feest omdat wij lopen. Wij, wandelaars willen door omdat veertig kilometer wandelen ongeveer 8.30 tot 9.00 uur onderweg zijn betekent. Een werkdag lang wandelen.

DSC_0299 - kopieVanaf dag één hoorde je naar mate de dag vorderde de sirenes gillen van de ziekenauto’s die uitgevallen wandelaars moesten verzorgen of naar het ziekenhuis vervoeren. Vooral dinsdag was het topdrukte wat de ziekenauto’s betrof.  Het is een beangstigend gevoel al die ziekenauto’s om je heen. Bovendien wat zou dat kunnen betekenen voor de voortzetting van de vierdaagse? Gaan ze de 4-daagse beëindigen net als 10 jaar terug of mogen we morgen verder wandelen? We mochten verder zoals jullie inmiddels al weten.

_20160726_123247De tweede dag had ik een paar kleine blaartjes op gelopen die op de derde dag tot volle ontwikkeling kwamen. Mijn voeten hadden het er slecht mee evenals ikzelf. Met zoveel warmte in een paar dichte schoenen gepropt worden en maar door moeten lopen met een minimum aan rust. Op deze manier kun je op de problemen wachten. Dit was wel de dag dat ik mijn trainingsvriendinnetje tegen kwam. Samen hebben we een aantal kilometers opgelopen en de bijzonderheden gedeeld die we tot dat moment meegemaakt hadden. Daarna ging zij haar eigen weg en ik zocht mijn 2 wandelmaatjes weer op. Niet lang daarna kwam ik mijn trainingsvriendje tegen. Met hem heb ik ook een tijdje opgelopen ondertussen elkaar vertellend hoe zwaar we het deze keer wel vonden. Na een uurtje ging ook hij weer om in zijn eigen tempo verder te kunnen lopen.

DSC_0586Na behandeling van mijn blaren de vorige avond begon dan eindelijk dag 4. Dag 4 is volgens mij de dag dat iedereen denkt de tocht helemaal uit te lopen. Als je al zover gekomen bent dan doe je die laatste dag er even bij. Deze dag had echter nog wat verrassingen voor ons in petto. Na een uurtje wandelen begon te regenen en niet zo’n klein beetje ook. Poncho’s kwamen te voorschijn en aangetrokken en rugzakken werden in plastic verpakt. Het werd stil en je hoorde enkel het ritselen van de poncho’s. Ieder was in gedachten verzonken, vechtend tegen de vermoeidheid, de regen en de kou. Met deze regen is uitvallen een evenzo groot risico als met hitte, zelfs de laatste dag. De weergoden kregen medelijden met ons en toverden na liters water over ons heen gegooid te hebben het mooiste weer van de wereld uit hun hoge hoed.

De Via Gladiola was zonovergoten waardoor de stemming gelijk veranderde en er alleen nogDSC_0347 maar blije en vrolijke gezichten waren. Iedereen was uit gelaten en vrolijk, het was één groot feest. Ik kan me voorstellen dat je denkt, oeh al die mensen niets voor mij. Dat dacht ik ook tot ik één dag in Berg en Dal als publiek langs de kant van de weg heb gestaan. Ik was gelijk verkocht. Het was zo leuk en die sfeer, echt uniek. Toen wist ik het zeker. Ik ga de 4-daagse lopen.

DSC_0698Dit was de derde 4-daagse van mij, vergeleken met mijn wandelmaatjes nog niks bijzonders. Maar ik ga door. Mijn doel is om er in ieder geval 5 uit te lopen. Bij de 5e keer krijg je namelijk een zilveren kruis/medaille en die is wel erg mooi. Als je er dan toch al 3 gelopen hebt ben je al over de helft en moet je er nog maar 2 lopen om die medaille te kunnen krijgen.

Helaas zijn er van onze wandelgroep 2 leden uitgevallen. Dat is altijd triest. Maar zij gaan het zeker volgend jaar weer proberen. Wij, de leden van de club en ik heb weer genoten van deze 4-daagse. Volgend jaar kun je ons weer vinden op de Wedren. Getraind, uit gerust en vol goede moed beginnen we dan gewoon weer opnieuw aan deze fantastische tocht.

DSC_0535

Voor meer 4-daagse foto’s kijk op Facebookpagina  Bewegen en nog veel meer

Rondje Koningsdag

Wat moesten we nu? Lotte en ik zaten vanmorgen na het ontbijt Buienradar te bestuderen wat de beste tijd voor een rondje 10 km. hardlopen zou zijn. Als we het goed zagen dan zou het rond 10.00 uur weer gaan regenen. Op dat moment was het 8.30 uur. Als we wilden gaan dan moesten we maken dat we weg kwamen anders was een nat pak onze beloning voor de inspanningen. Net het ontbijt achter de kiezen doken we onze sportkleding in om te maken dat we weg kwamen.

Na enig rek en strekwerk zette Lotte haar Tom Tom aan en ik mijn horloge op scherp waarna we in tempo 3, rustig joggend vertrokken. Na ongeveer 2,5 km. begon ik al te piepen dat ik het warm had en dat ik het vast niet zou halen. Daar wilde Lotte helemaal niets van weten volgens haar kon ik het best. Ik moest alleen niet zo piepen en gewoon doorgaan. Zo dat waren nog eens opvoedkundige woorden van mijn kind. Braaf ging ik verder maar wel nadat ik mijn jasje uitgedaan had. (Dat mocht dan wel even)

Als we hier het bos ingaan dan loop je altijd richting het oosten en dat betekent dat je de heuvel op moet. Je kunt niet anders dan naar het oosten dus die bulten zul je op moeten. Inmiddels weet ik ook dat het ongeveer 5 km. licht klimmend is. Pfff voor mij best nog wel pittig. Dus ik begon zo tegen de 5 km. weer te piepen dat ze maar vast vooruit moest lopen omdat ik het toch niet ging halen. Dat deed madammeke even niet. Ze bleef lekker naast me lopen en ik moest eerst helemaal bovenop de heuvel zijn voordat ik mocht beslissen of ik het wel dan niet zou halen. Oké oké, ik houd mijn mond en ploeg voort.

Eindelijk waren we dan boven op die bult en gingen rechtsaf waarna een stukje plat volgde. Toen weer naar rechts en nu over een bospad en lekker het bultje af. Dat ging goed zeg. De trainer heeft ons geleerd om een beetje te rusten als je naar beneden holt. Om een lang verhaal kort te maken. Ik het is me gelukt. 10 km. hardgelopen in 1.03.28 uur. Wel dankzij mijn haas/trainer/dochter net hoe je haar noemen wilt. Lotte heeft nog een klein spurtje genomen om haar energie goed kwijt te kunnen. Want dat tempo van mij is wel een beetje te traag voor haar.

Na de cooling down zijn we keuvelend richting huis gewandeld. Hoe goed het eigenlijk wel ging en dat we nu onze koffie met oliebol wel verdiend hadden. (Oliebol zat nog in de vriezer van Oud en Nieuw). Tjonge ik ben best wel weer trots op ons. Maar dat ik het gered heb is wel een beetje dankzij Lotte. Toch?              Lotte bedankt.     Je bent top.

P1060045

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

376 treden omhoog en naar beneden

Laatst vroeg ik aan de trainer: “Hoe kan het nu dat ik toch moeite met traplopen blijf houden?” Door al dat hardlopen meende ik een topconditie te krijgen en nog met weinig activiteiten moeite te zullen hebben. Misschien een  te simpele gedachte maar ik had het idee redelijk goed bezig te zijn. Alleen dat traplopen blijf ik lastig vinden.

De uitleg was simpel, je moet dan meer aan cardiotraining gaan doen. Bij Cardiotraining gaat het om het trainen van je uithoudingsvermogen en dan voornamelijk de conditie van hart en longen. Bij cardio train je met relatief lichte oefeningen de hoeveelheid zuurstof die je kunt opnemen. Hoe langer je het volhoudt zonder vermoeid te raken des te beter wordt je zuurstof opname en uithoudingsvermogen. Nog een voordeel van cardiotraining is hoe langer je het volhoudt hoe meer energie (calorieën) je gebruikt. Je valt er dus nog van af ook. Je kunt dit training d.m.v fietsen en/of fietsen op een apparaat maar nog beter is een crosstrainer of een roeiapparaat.

Hardlopen, fietsen, roeien, hoe ver wil je gaan? Na woensdag weet ik het helemaal niet meer. P1050907We zijn toen een dagje naar Delft geweest en de toren van de Nieuwe Kerk beklommen. 376 treden op en ook weer 376 treden naar beneden. Na maandagavond hard lopen, dinsdag 27 km. gewandeld te hebben was het bijna een marteling. Het hoogste punt met de trap te bereiken is 85 meter hoog. Er waren twee tussenstops. De 376 treden kun je in 3 stukken op delen, gelukkig. De laatste tocht naar boven heb ik mezelf bijna omhoog gehesen. Het was pittig met de trainingen van de dagen ervoor. Later toen we beneden waren zagen we in de folder dat je in goede conditie moest zijn om de tocht omhoog te kunnen maken. Of we dat nu vooraf of achteraf lezen had niet veel uitgemaakt, we waren toch wel gegaan. Maar ik heb het wel geweten.

Zaterdagochtend werd de Start to Run groep toegevoegd aan onze groep. Dat betekende dat we iets rustiger aan zouden beginnen. Loopschool en niet verder dan 3 km. hardlopen. Ik had er geen moeite mee dat het een tandje minder ging worden. Op de fiets naar de training voelde de benen al niet echt goed. Volgens mij zitten die 376 treden nog een beetje in de benen. Maandag er maar weer tegenaan. En Cardiotraining? Ik weet het nog niet. Ik denk er nog even over na.

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen verhaal, foto, haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!

 

Huilen in Maastricht

Acht april, de loting voor de 4-daagse en wij zitten in Maastricht. Lotte en ik hadden dit weekend gekozen om een paar dagen in Maastricht te vertoeven. Goede planning zou je denken. Dan ben je ook niet de hele dag met de loting bezig. Dat lukte bijzonder goed tot dat!!!! Druk met reizen en je weg vinden in Maastricht zorgt er wel voor dat je je dagelijkse beslommeringen vergeet.

P1050541Nadat we wat gewinkeld hadden waren we wel weer toe aan een kop koffie. Ineens wist Lotte zich te herinneren dat het bijna 4 uur was en de uitslag van de 4-daagse er snel zou kunnen zijn. Dat had ze beter niet kunnen zeggen. Als een puber kon ik mijn ogen niet meer van mijn mobieltje afhouden. Onder begeleiding van Lotte belandden we in een eetcafeetje waar het eerste bericht van een wandelmaatje binnen kwam dat ze ingeloot was.

Stik nerveus werd ik ervan. Ze had het op Mijn vierdaagse gecheckt zodat ze niet meer de mail van de 4-daagse af hoefde te wachten. Kun jij dat ook niet Mam? Heb je niet ergens je wachtwoord staan? Euhhh, ja ik denk dat ik het in Evernote heb staan en dat heb ik ook op mijn mobiel. Heb je niet een mail waar je je registratienummer in hebt staan? Euhhh, ja ik bewaar alles, zal ik vast wel ergens in een mapje hebben zitten. Wij in de weer met servetjes om wachtwoorden en registratienummers te noteren. Mijn vierdaagse gegoogeld en aan de slag met de gevonden gegevens. Natuurlijk vul je de alles dan weer verkeerd in en krijg je een melding dat of het wachtwoord of het registratienummer niet goed in gevuld is.

Eindelijk lukte het om in Mijn Vierdaagse te komen en dan ontstaat gelijk het volgende probleem, het is niet te lezen. Het scherm van je mobiel is lekker klein dus wat staat daar nou??? Wat staat daar nou??? Het eerste wat ik zag was, ‘Klik hier om uw inschrijving te bevestigen’!!!!!! Ik zie alleen dat ik betalen moet Lotte, waar staat het nou dat ik ingeloot ben. Ik zie alleen dat ik betalen moet. (Als ik zo zit te schrijven voel ik de stress weer boven komen). Lotte grijpt me mijn mobieltje uit de handen en gaat zitten lezen. Je bent ingeloot Mam, je bent in geloot. OOoohhh echt, echt waar??? En toen kwamen de waterlanders. Tjonge jonge, waarom moet je daarvoor grienen, geen idee!!!!!  Ik ga Pap bellen riep ze en ik maar naar adem happen. Ik ben ingeloot, ik ben ingeloot. Nogal luidruchtig is Wim ingelicht en zijn er een aantal WhatsAppjes verzonden.

Tegenover ons zaten een paar dames te kijken wat of er nu aan de hand was aan ons tafeltje. Ze hadden wel in de gaten dat er niet slecht nieuws doorgekomen was maar wat er dan wel was begrepen ze ook niet. In de ban van het nieuws en een planning die nu helemaal omgegooid zal moeten worden hebben we het maar zo gelaten. Wat we wel gedaan hebben is een borrel besteld met een lekker hapje. Nu kan het nog. Straks moet ik trainen en gezond gaan leven. Nu nog even de bloemetjes buiten zetten.

DSC_3316

Een klein half uurtje later belde de coördinator van Wandelclub Schuiteman Accountants waar ik bij wandel mij om te bevestigen dat ik ingeloot was. Alle wandelaars van de club die moesten loten zijn in geloot. Dat is wel heel bijzonder en heel veel geluk hebben. Heel erg fijn kan ik wel zeggen. Dan kan de hele club weer richting Nijmegen. Niemand uitgeloot, gezellig weer met z’n allen op pad.

P.s. Kijk en lees je ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen foto, verhaal haiku of hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!