Zaterdag, duurloop dag

Waarschijnlijk heb ik last van een runners high, ik zit nog na te genieten van onze eerste duurloop van vanmorgen. Voor het eerst op zaterdag met de nieuwe groep meegelopen. Met z’n drieën waren we nieuw in de groep. Eén van de trainers liep met ons een aangepaste route omdat de rest al 10 à 12 km.loopt en dat is voor de eerste keer net iets te veel. Hij hoopt ons in januari zo ver te hebben dat we aan kunnen sluiten bij de rest.

Na het inlopen en de warming up vertrokken we voor de eerste kilometers. Eigen tempo, niet proberen de lopers voor je bij te houden, rustig op jouw tempo. Gelukkig hebben we alle drie ongeveer hetzelfde tempo zodat we goed bij elkaar konden blijven.

De voorste lopers bleven de eerste kilometers in ons zicht maar op een gegeven moment waren we ze kwijt en liepen we inclusief de trainer met z’n vieren door het bos te struinen. Vals plat, mul zand, blubber en maar door denderen. Na zo’n 4 km. begon ik toch wel een beetje zenuwachtig te worden. 8 km. aan een stuk hardlopen, ik had het gevoel  dat het misschien toch wel een beetje veel was.

Maar gelukkig de redding was nabij, op het fietspad mochten we even wandelen. Even bijkomen en horen hoe het met de anderen ging, want praten was er de laatste kilometer niet meer bij. Had de trainer vast ook gehoord of liever gezegd hij hoorde niets meer en dat is wel een teken aan de wand, als de dames niet meer praten.

Een paar minuten wandelen en het was weer zover, we mochten weer hollen. Hij had wel besloten om er nog een extra rondje bij te doen. Oeps, ging het te goed? Het ging zeker goed, hij durfde het wel aan. Zat er ook nog een vervelende klim in dat extra rondje, toe maar het kan niet op zeg. Maar na die klim is het altijd heerlijk dalen. Het lijkt wel of je over het bospad vliegt na zo’n kuitenbijter, het gaat bijna vanzelf.

Weer 4 km. verder verzamelden de hele groep bij het witte hek. waar iedereen even op adem moest komen. Tijdens de cooling down brachten we elkaar met veel lawaai op de hoogte hoe het gegaan was om vervolgens de laatste kilometer richting het clubgebouw te rennen.

Bijna 8 km. hardgelopen met één wandel onderbreking en een tempo van 9½ à 10 km. per uur. De trainer was er prima over te spreken en ziet het wel zitten met ons. En wij, wij hadden last van de runners high. Helemaal happy met het resultaat. Wij zien het ook zitten. Was het maar weer zaterdagochtend. (Eerst even uitrusten)

dsc_1093

Ps. Kijk en lees ook mee op de Facebookpagina Bewegen en nog veel meer. Zou ik leuk vinden.

Training week 5 ‘Marikenloop’

Maandag 2e paasdag, (on)gewoon niets gedaan. Ik wilde mijn enkel rust geven vandaar. Dat is op zich al een opgave voor een wiebelkont als ik. Dankzij het weer kon ik rustig blijven zitten had ook niet veel zin om te gaan.

Dinsdagavond naar de training. Eindelijk het Paasweekend voorbij. Ik mag weer hardlopen. Vermoeiend hoor zo’n stilzit weekend. Er waren niet zo veel hardlopers die op kwamen draven. Teveel paaseieren gegeten? Dankzij het verzetten van de klok kunnen we het bos weer in. Je voelt duidelijk dat de ondergrond zachter is in het bos. Ik heb er erg veel plezier in om in het bos te lopen, het loopt veel plezieriger dan op een fietspad of trottoir. Hollend over wortels en takken kun je niet in een hoog tempo lopen en juist dat tempo past mij precies. De trainer had een rustig duurloopje voor ons bedacht. Echt plezier hadden we erin en liepen kletsend en lachend ons rondje. Het gemopper was dan ook niet van de lucht toen we weer moesten wandelen voor een rustmomentje. Na een uur zat het duurloopje er op en konden we plaats nemen op de yoga mat. Een half uurtje rekken en strekken en klaar was Kees.

Woensdag 18 holes gelopen. Laat ik het uitlopen noemen. Een lange uitloop, er zat nauwelijks vaart in. Dan maakt het ook niet veel uit of je langer of korter onderweg bent. Moe wordt je er niet van.

Donderdag had ik mijn eigen duurloopje gepland. De trainer zei maandagavond nog eens dat hardlopen voor 90% tussen de oren zit. Je geeft te snel op omdat je hoofd zeurt over een pijntje, de afstand, het weer noem het maar op. Je hoofd zoekt excuses om te stoppen. En dat was wat ik nu wel eens eventjes uit wilde proberen. Voorgenomen dat ik nergens over mocht zeuren en gewoon door moest lopen ben ik op weg gegaan. Als ik moe zou worden in een klein herstel dribbeltje gaan lopen totdat je hartslag weer naar beneden is en weer je snelheid verhogen naar een comfortabele snelheid. Ennnn het lukte. Voor het eerst heb ik alleen 9,2 km. hard gelopen. Ik wilde eigenlijk 10 km. lopen maar dat lukte niet. Ik had niet goed ingeschat hoelang die 10 km. waren waardoor ik moeite had een route met een lengte van 10 km. te lopen. De laatste kilometer was ik bijna thuis, niet goed ingeschat en daarmee ging ik de fout in. Moest ik nog een kilometer verder, waar moest ik nu nog naartoe lopen? Natuurlijk begon ik het ook wel een beetje zat te worden. Zo ver had ik nog alleen nog nooit gelopen. Kortom, mijn hoofd liet me in de steek en heb het dan ook bij die 9,2 km. gelaten. Bijna de 10 km. gehaald. Top, prima, helemaal tevreden.

Vrijdag. Wat ik verwacht had gebeurde niet. Ik had bijna geen spierpijn van donderdag. ‘s-Nachts wel  een paar keer wakker geworden omdat mijn schouders wat pijnlijk waren. Gelukkig ‘s-morgens bij het opstaan was dat pijntje al verdwenen. Waarschijnlijk ga ik morgen zelf het bos in om een poosje te trainen. Het lukt me niet om met de club mee te trainen. Mijn hoofd weer op nul zetten en het zelf doen. Interval staat deze keer op het programma staan.

Zaterdag. Hardlopen zit voor 90% tussen de oren en daar tussen die oren kon het lijf vandaag niet verleiden tot een rondje hardlopen. Het was boodschappen-, winkel-, poets- en paardrijddag met de oudste dochter op de Manege zonder drempels. Het kwam er niet van. Maandagavond een nieuwe kans.

hardlopen

P.s. Kijk en lees ook mee op mijn Facebookpagina zodat je geen foto, verhaal en hersenspinsel meer mist. Vind ik leuk!!!