Overmoedig worden

wp-1587922118609.jpgBeetje voor beetje krijgen we het vertrouwen in de toekomst weer terug. Vorige week werd Marjolein naar de quarantaine-unit gebracht omdat ze positief was getest op Covid-19.
De test werd op vrijdag afgenomen waardoor we vandaag op dag 9 zitten en nog 5 dagen te gaan hebben voordat we echt voorzichtig optimistisch mogen worden.
Dat ik me rijk reken en eigenlijk vanaf de dag dat de uitslag kwam moet rekenen vergeet ik voor het gemak maar even.
Het in angst zitten om Marjolein maakt stapje voor stapje plaats voor rust en geduld op het sein veilig zodat ze weer naar haar eigen woning kan.
Haar medebewoners hebben net als Marjolein geen of nauwelijks klachten gehad, ik hoop dat ze met z’n allen binnen afzienbare tijd weer naar hun eigen woning kunnen. Maaaar groen licht is er nog van niemand gekomen. Misschien praat ik wel ernstig voor mijn beurt.

Hun eigen woning waar ze straks weer naar terug gaan is 48 op slot geweest en zal volledig ontsmet en schoongemaakt worden. Toen we dit hoorden dacht ik, wat klinkt dit vreselijk eng maar ik begrijp ook dat ze het zekere voor het onzekere nemen. Gaan ze terug dan zitten de dames er blinkend schoon bij.
We hebben wel even gevraagd of er ook gedacht wordt aan de kranen. Na lange tijd van stilstand kan de legionellabacterie zich nestelen in leidingen en sproeikoppen. Eén keer per dag de kranen op loeiheet open zetten kan het verholpen worden maar dan moet je er wel aan denken.

Dit schreef ik zaterdag. Omdat het zo goed ging jubelde ik alweer als vanouds. Vanmorgen, had ze, schrik, weer iets verhoging. Na een paracetamolletje was alles weer okee. Wat is okee en hoe lang blijft het okee zonder paracetamolletje? Ik moet me gewoon koest houden tot de 14 dagen voorbij zijn. Vandaag is dag 9.
Vanavond en de komende dagen staan dus weer in het teken van temperatuur en zuurstof gehalte in het bloed.
Dat komt ervan als je voor je beurt juicht.