Wachten op een telefoontje

wp-1587037145829.jpgDonderdag zou iemand, wie wisten ze nog niet ons telefonisch bijpraten. Die ochtend begon het wachten.

Wachten op vervelende telefoontjes duurt lang, de dag kroop tergend langzaam voorbij terwijl er maar geen telefoontje kwam. Zal ik zelf bellen, zal ik nog even wachten? Ineens weet je niet meer wat te doen.

Rond 19.00 uur werden we eindelijk gebeld door de huisarts. Berta was ook positief getest en zou binnen nu en een uur naar de quarantaine afdeling op het hoofdgebouw gaan. Het personeel op de groep moest zich vanaf nu aan strengere regels gaan houden om verdere verspreiding te voorkomen. Door de overplaatsing van Berta naar de qaurantaine afdeling werd de kans besmetting met corona behoorlijk verminderd.
Over Marjolein kon ze eigenlijk niet veel meer vertellen dan wat er in het rapport had gestaan. Daar ging ze de woning over bellen.

Gelukkig belden ze van de woning vrij vlot terug. De klachten van Marjolein in het rapport waren de dames die dag niet opgevallen. Geen verkoudheid opgemerkt, niets.
Ze heeft ieder voorjaar last van hooikoorts, zou de hooikoorst het rode oog en de loopneus veroorzaakt kunnen hebben?
Bloedneuzen werden vorig jaar veroorzaakt door de neusspray die tegen de hooikoorts gebruikt werd. Goed mogelijk dat de klachten toch de hooikoorts was.

Om zekerheid te hebben spraken we af dat Marjolein de volgende ochtend en de daarop volgende dagen getemperatuurd zou worden. Ze lag nu al op bed en gaf geen zieke indruk, was gewoon haar eigen zelf waarom we aannamen dat het temperaturen wel tot de volgende ochtend kon wachten.

De volgende ochtend belde de zorgcoördinator van Marjolein ons al vroeg op. Ze kwam net uit de nachtdienst en wilde even vertellen dat het een rustige nacht was geweest op de groep.
Marjolein was getemperatuurd en haar temp was 36.5°
Ze had alle gegevens doorgegeven aan de medische dienst wat betreft de ‘lichte verkoudheid’ van Marjolein inclusief het vermoeden dat het hooikoortsklachten waren. Op die manier kon de medische dienst mee denken en alles terug lezen.

Verder merkte ze niets aan Marjolein. Ze had weer zin in de nieuwe dag en was goed in haar doen. Pffft gelukkig. Ondanks dit alles bleef mijn onrust. Twee weken, als er dan nog niemand ziek is kunnen we misschien opgelucht adem halen.

De stress had wel tot gevolg dat ik me met geen mogelijkheid meer kon concentreren. Blogs lezen, een boek lezen, werken achter de computer, boodschappen bedenken, het lukte me voor geen meter meer.
Wat wel lukte was poetsen in huis en klussen in de tuin. De hele bovenverdieping is op zijn kop gezet en schoon en de tuin van mijn moeder heb ik eveneens flink onderhanden genomen. Alle stress eruit werken en afreageren.

 

 

In quarantaine

Mijn hart brak afgelopen maandag toen we onze dochter terug brachten naar haar woning. Onwennig met de situatie liep de leiding/verzorging als een kip zonder kop door de woning te draven. Geen ideale situatie voor onze dochter om thuis te komen.
Na haar tas uitgepakt en gewassen kleding terug gelegd in haar kast te hebben was het voor ons tijd om afscheid van haar te nemen.
Toen we een leidster vroegen even aandacht te besteden aan Marjolein bij het afscheid nemen van ons was ze gelijk in de verzorgingsmodes en had onze dochter haar volledige aandacht. Super, ze weten het best wel.

Dinsdag laat in de middag was daar dan de gevreesde mail van ‘s-Heerenloo. De cliënten gingen allemaal in quarantaine. Niet meer naar dagbesteding, school of werk. Neem van mij aan dat dit niet alleen voor Marjolein ingrijpend is. Voor een aantal zal deze maatregel volledig aan hen voorbij gaan maar de meesten voelen dit toch als een zeer beperkende maatregel die ze ondanks dat ze het enigszins begrijpen toch maar erg lastig vinden.

Concreet betekent dit dat er niemand meer in of uit de woning mag behalve het verzorgende personeel. Marjolein ophalen zou nog mogen maar terug brengen beslist niet. Tja wat is wijsheid dan?
Ze woont samen met 7 bewoners en  verschillende verzorgenden in een huis. Zoveel mensen om je heen geeft de nodige afleiding en wij zijn maar met z’n tweetjes.  Door het virus en haar handicap zouden we enorm beperkt zijn in ons doen en laten, wat Marjolein echt niet ten goede zou komen.
Stel je voor, jij bij die oudjes thuis zitten terwijl in je woning ondanks alles er van alles gebeurt en jij bent daar niet bij. Dan wil je echt niet bij je Pa en Ma zitten.
Koffie drinken bij haar mag nu ook niet, kortom voorlopig zijn we een paar weken van elkaar gescheiden.
Gelukkig kunnen we video- of whatsapp bellen.

Ondertussen klagen er al landelijk ouders en verwanten van cliënten over de quarantaine regel bij gehandicapte instellingen. De een leeft de regels precies na en de ander gaat er soepel mee om. Bij de ene instelling mag er wel visite ontvangen worden of cliënten opgehaald en terug gebracht, bij andere instellingen weer niet.
Wij wachten nog even af wat het coronavirus gaat doen. Gaat het de goede kant op dan verwachten we dat de regels bij Marjolein ook wel de regels zullen gaan versoepelen.